H ανταποδοτική μορφή των σχέσεων Αγαπούμε γιατί μας συμφέρει;

Οι χωρισμένοι είναι αποτυχημένοι; Άμα χωρίσει κάποιος χάνει από την αξία...

Ο/η σύντροφος μου μου κάνει bullying... Εκφοβισμός και στις ερωτικές σχέ...

Φίλοι με προνόμια;

Όντως, οι άνδρες ψάχνουν μόνο σεξ;

Το παιδί μου είναι στην εφηβεία και δεν ξέρω πώς να το αντιμετωπίσω

Ο έρωτας στα χρόνια της κρίσης και του διαδικτύου

http://youtu.be/Zv6yCToidfA

Απιστία

'Ολα για τον γάμο

Εγκλήματα ερωτικού πάθους Τι μπορεί να οπλίζει το χέρι του δολοφόνου;

Υπογονιμότητα και ψυχολογία

Γιατί τα ζευγάρια χωρίζουν, ραγδαία αύξηση των διαζυγίων στην Κύπρο

Προεμμηνορυσιακό σύνδρομο. Εκείνες οι μέρες του μήνα..

Το ταξίδι του Οδυσσέα

Οι κοινωνίες, αιώνες τώρα, φτιάχνουν ρόλους  για τον καθένααπό μας. Κάποιες μικρές κοινωνίες, ίσως περισσότερο από άλλες. Ο άντρας, ο πατέρας, ο οικογενειάρχης. Φτιάχνουν και το έργο που θα παιχτούν αυτοί οι ρόλοι· ο γάμος, ο θεσμός της  οικογένειας. Κι είμαστε  όλοι σίγουροι πως κάποια στιγμή της ζωής μας θα παίξουμε το ρόλο μας με επιτυχία. 

Μες τη βιασύνη και χωρίς να το καλοσκεφτούν, κάποιοι από μας παίρνουν αυτούς τους ρόλους χωρίς να είναι  σε θέση να τους ενσαρκώσουν· ούτε καν να τους υποδυθούν. Οι άλλοι γύρω δεν τους αποθαρρύνουν." Δεν πειράζει , καλά είναι… Αφού βρέθηκε η ευκαιρία, να κάνει και οικογένεια. Μόνος του θα έμενε; Ποιος θα τον φροντίζει μετά ;" Κι αργότερα, "δεν πειράζει κόρη μου, έτσι εν’οι αδρώποι!..."

Και έτσι σ’ ένα άγνωστο γι αυτούς έργο, μένουν με το με το προσωπείο στο χέρι και κρύβουν πίσω απ’ αυτό όλες τους τις ανεπάρκειες και ψυχολογικές διαταραχές. Απ’ τους πολλούςμόνο τις κρύβουν. Γιατί αυτοί που ζουν μαζί τους, ξέρουν. Στην αρχή νομίζουν πως μπόρα είναι θα περάσει. Ελπίζουν πως τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα κι έτσι δε φεύγουν. Μετά πείθονται πως αυτοί φταίνε, και πάλι δε φεύγουν. Με τον καιρό συνηθίζουν και δε φεύγουν ποτέ. Γιατί η βία, που υπάρχει συνήθως σε τέτοιες καταστάσεις, δεν προκαλεί μόνο σωματικά τραύματα.  Έχει και παράπλευρες απώλειες στις ψυχές των ανθρώπων. Τις τραυματίζει ανεπανόρθωτα, τις αφήνει  ανάπηρες. Και ψυχές με δεκανίκια, δεν μπορούν πια να τρέξουν να φύγουν.

 

Κάπως έτσι τελειώνει και το ταξίδι του Οδυσσέα, ένα μεσημέρι του Οκτώβρη, στην αυλή του σπιτιού του σ’ ένα χωριό της Λεμεσού. Είναι δεκαεννιά χρόνων, εθνοφρουρός. Τον κάλεσε η πατρίδα κι αυτός πρόθυμα πήγε. Δεν επικαλέστηκε αιτίες κι αφορμές για να μην πάει. Δεν είναι πια παιδί, μεγαλώνει και το ξέρει. Θέλει να επιστρέψει με το αυτοκίνητο στη μονάδα του. 

Ο πατέρας- παιδί δε δέχεται να του παίρνουν τα πράγματα του. Αρνήθηκε. Βυθισμένος στο άρρωστο εγώ του, δεν πρόσεξε πως το παιδί μεγάλωσε. Αυτός δε μεγάλωσε ποτέ αλλά μάλλον δεν το ξέρει. Όσο ήταν μικρά τα παιδιά ήταν πιο εύκολο να γίνεται πάντα το δικό του, αφού είναι ο πατέρας.

Η μητέρα κατάγεται από τη Ρουμανία, λέει η είδηση. Έφυγε πριν χρόνια από την άλλη βία κι ήρθε εδώ. Δε θέλει να φεύγει πάλι. Στέκει μπροστά και κρύβει με επιμέλεια την αλήθεια. Τις φωνές, τα ξεσπάσματα, τα πείσματα, τους καβγάδες. Κι αυτός νομίζει πως είναι η εξουσία του που κρατά την οικογένεια, αφού είναι ο άντρας.

Η καταιγίδα έρχεται αλλά το τοπίο είναι θολό και δε φαίνεται, παρά  μόνο όταν είναι πολύ αργά. Οι κοντινοί θεατές κάτι βλέπουν και ακούν κάθε μέρα, αλλά δεν ανακατεύονται στα οικογενειακά των άλλων.

Η μητέρα λείπει κι η γιαγιά κοιμάται. Ποιός θα μεσολαβήσει τώρα για να γίνει το δικό του; Είναι  άντρας και πατέρας, έχει την εξουσία. Η ιδέα του κυνηγετικού έρχεται στο ταραγμένο του μυαλό. Είναι και γεμάτο. Δυο πυροβολισμοί ακούγονται κι ο Οδυσσέας πέφτει. Ο μεγάλος αδελφός δεν προλαβαίνει το κακό.  

 

Για κάθε έγκλημα υπάρχει τιμωρία. Όμως ο δράστης εδώ, δεν είναι σε θέση να τιμωρηθεί ούτε από το νόμο ούτε από τις τύψεις του. Ακόμα κι αυτή τη φορά δεν κατάλαβε τίποτα. Ακόμα κι αυτή  τη φορά άλλοι τιμωρήθηκαν. Ο Οδυσσέας που  έφυγε. Ο Αλέξανδρος που έμεινε. Μόνος και με την εικόνα του φονικού να τον ακολουθεί . Η μητέρα που νόμιζε πως δεν έχει τίποτε να χάσει μένοντας εκεί κι έχασε το παιδί της.

Κι οι θεατές; Τρέχουν τώρα αλαφιασμένοι να δηλώσουν στα κανάλια τί έπρεπε να είχε γίνει.

 

Το κείμενο αυτό, δεν το έχω γράψει εγώ, αλλά μια φίλη εκπαιδευτικός που επιθυμεί να παραμείνει ανώνυμη.

Δεν μπορούσα να μην το μοραστώ μαζί σας...

Θέκλα Πετρίδου

 

 

 

 

Τα παιδιά τα θύματα των διαζυγίων Ανοικτή Γραμμή, Σίγμα 21 10 2015

Τι έκανα όταν έμεινα χωρίς δουλειά και χρήματα.

Διήμερο μονάχους μονάχους

“Στα πλαίσια της συμβουλής της συγγραφέως  Iyanla Vanzant,  στις ανύπαντρες γυναίκες που νιώθουν μοναξιά, να "παντρεύονται τον εαυτό τους", θα πάρω τον εαυτό μου αυτό το Σαββατοκύριακο για μια εξόρμηση στο βουνό.
Θα πάω μόνη μου και θα καταγράψω την εμπειρία μου.
Η Vanzant ζει στην Αμερική και υποστηρίζει πως είναι εφικτό για μια γυναίκα να βγαίνει έξω μόνη της, να πηγαίνει διακοπές μόνη της και γενικώς να κάνει όλες τις κοινωνικές δραστηριότητες που κάνει ένα ζευγάρι, χωρίς να έχει σύντροφο.
Πόσο εφικτό είναι να το επιτύχει αυτό μια γυναίκα 40 χρονών στην Κύπρο;
Πώς θα την αντιμετωπίσουν οι άλλοι όταν την δουν να κάνει διακοπές μόνη της και το πιο βασικό: πώς θα νιώθει η ίδια;
Ήδη η κυρία που έχει το τουριστικό κατάλυμα που θα μείνω, ξαφνιάστηκε όταν την πήρα πριν λίγο τηλέφωνο, για να της πω πως θα αργήσω να πάω το απόγευμα και πως θα μείνω μόνη μου...
Είμαι περίεργη και λίγο αγχωμένη για το πώς θα περάσω αυτές τις δυο μέρες.
Ελπίζω μέχρι την Κυριακή το απόγευμα που θα επιστρέψω, να μην με χωρίσω!!”

Βάζοντας αυτή την ανάρτηση στον προσωπικό μου λογαριασμό στο Facebook, ξεκίνησα για ένα μοναχικό διήμερο στη Γαλάτα. Η κόρη μου λείπει σε ταξίδι με τον πατέρα μου στην Αθήνα και στα πέριξ, ο γιος μου είναι στο στρατό και είναι το πρώτο Σαββατοκύριακο του καλοκαιριού που μένω μόνη μου εντελώς στο σπίτι. Φέτος κάθε Σαββατοκύριακο ήμουν στη θάλασσα. Πεθύμησα το βουνό...

Παρασκευή 8.30μμ
Έφτασα στο χωριό. Είναι πολύ ωραία εδώ. Ήσυχα, ρομαντικά, ειδυλλιακά.

Με περίμενε η κυρία που έχει το αγροτουριστικό κατάλυμα, μέσα στην ευγένεια. Ενώ με βοηθούσε να τακτοποιηθώ δεν μπόρεσε να μη ρωτήσει:
-Δεν θα ήταν καλύτερα αν μπορούσες να έρθεις με παρέα;
-Μπορούσα, της απάντησα, αλλά δεν ήθελα. Θέλω ησυχία.
Δεν της έδωσα την ευκαιρία να ρωτήσει περισσότερα, ανέφερα ότι έχω παιδιά, αλλά ότι λείπουν.
Μετά που το σκέφτηκα καλύτερα, νομίζω πως ανέφερα τα παιδιά λόγω του ότι με την ερώτηση της ένιωσα αμήχανα. Σαν να την εισέπραξα: δεν κατάφερες να βρεις ένα άντρα να σε συνοδέψει; Για να έχει νόημα να κάνεις διακοπές;

Και αυτός είναι και ο βασικός λόγος που επιχείρησα να έρθω μόνη μου. Για να δω στην πράξη, εάν μόνο με παρέα είτε σύντροφο μπορώ να περάσω καλά εκτός σπιτιού. 

Το πρώτο βράδυ ήταν εύκολο. Ήμουν ήδη κουρασμένη από τον πολύ κόσμο που είχα συναντήσει από το πρωι. Χρειαζόμουν απομόνωση. Κάθε βράδυ όταν σχολνάω εξάλλου, η τάση μου είναι να απομονωθώ για να ηρεμήσω και να ξεκουραστώ ψυχικά από τη δουλειά.

Τακτοποίησα τα πράγματα μου και κατευθύνθηκα στο να βρω κάπου να φάω.

Πήγα με τα πόδια.

Στο πρώτο εστιατόριο που βρήκα μπροστά μου που είχε πολύ κόσμο, μπήκα μέσα. 

Η αλήθεια είναι πως όταν είμαι με παρέα συνήθως ψάχνουμε το πού θα πάμε να φάμε.

Ούσα μόνη μου, αυτό που με ενδιέφερε περισσότερο ήταν να πάω σε ένα μέρος όπου θα περνούσα απαρατήρητη. Και όσο πιο πολύ κόσμο θα είχε, τόσο περισσότερο δεν θα ασχολούνταν κανένας μαζί μου.

Άρα, αυτό που με δυσκόλευε δεν ήταν κάτι που είπαν ή έκαναν οι άλλοι. Ήταν η ιδέα που είχα εγώ για το τι θα σκέφτονταν όσοι θα έβλεπαν μια γυναίκα μόνη της να καθίσει σε ένα εστιατόριο για να φάει. Μόνη της.

Διάλεξα ένα τραπέζι απόμερο που έβλεπε προς την μεριά του ποταμού και κάθισα έτσι ώστε να έχω την πλάτη γυρισμένη στον πολύ κόσμο και μπροστά μου υπήρχε μόνο ένα τραπέζι με δυο κυρίες που είχαν αποφάει και μιλούσαν μεταξύ τους.

Παρήγγειλα το φαγητό και μια παγωμένη μπύρα.

Η μπύρα ήταν όντως "τσακρί" και το φαγητό "τρωγόταν". Αύριο σκέφτηκα θα πάω σε ένα άλλο εστιατόριο που είχα υπόψην μου, που το φαγητό ήταν σίγουρα της αρεσκείας μου και που απόψε σαν να φοβόμουν να πάω, επειδή γνώριζα τον ιδιοκτήτη και δεν ήθελα να απαντώ ερωτήσεις γιατί ήρθες μόνη σου, συμβαίνει κάτι και τα λοιπά.

Το υπόλοιπο της βραδιάς κύλησε ως συνήθως, έφαγα το φαγητό μου, επέστρεψα στο δωμάτιο μου και ασχολήθηκα με αυτά που ασχολούμαι κάθε βράδυ. Να διαβάσω κάτι που με ενδιαφέρει, να παρακολουθησω ένα επεισόδιο από την σειρά που παρακολουθώ στον υπολογιστή, τον οποίο φυσικά πήρα μαζί μου, και αφού χαλαρώσω εντελώς, να κοιμηθώ.

Δεν ένιωσα καθόλου φόβο να κοιμηθώ μόνη μου. 

Γενικώς, δεν φοβάμαι καταστάσεις που άλλοι άνθρωποι ίσως να φοβούνται, για την ασφάλεια μου εννοώ. Σε αυτό το θέμα ίσως άλλες γυναίκες να δυσκολεύονταν, μπορεί και όχι.

Την επομένη το πρωι ξύπνησα πολύ ευδιάθετη και για πρώτη φορά μετά από καιρό κάθησα στον υπολογιστή μου με τον πρωινό καφέ και άρχισα να γράφω. Έχει πολύ καιρό που λέω να ξεκινήσω το επόμενο συγγραφικό μου εγχείρημα και όλο το αναβάλλω. Και ο λόγος πιστεύω είναι ότι είμαι κουρασμένη και έχω πολλές έγνοιες στο κεφάλι μου. 

Το γεγονός ότι είχα όρεξη να γράψω και να αφοσιωθώ σε αυτό, ήταν μια απόδειξη πως ο σκοπός για τον οποίο πήγα στην εξοχή εξυπηρετήθηκε.

Και κάπως έτσι κύλησε και το υπόλοιπο του διημέρου.

Πήγα σε φαγητό σε δυο άλλα εστιατόρια χωρίς να ντρέπομαι αυτή τη φορά.

Επιχείρησα μια βόλτα με το αυτοκίνητο και με τα πόδια γύρω στη φύση, η οποία με αναζωογόνησε.

Αναγκάστηκα να επιστρέψω νωρις όμως την Κυριακή, γύρω στο μεσημέρι στη Λευκωσία, επειδή το Σάββατο το βράδυ έσπασε η μπαταρία του ηλεκτρονικού τσιγάρου που άρχισα να καπνίζω από την περασμένη Τρίτη.

Εδώ και 13 χρόνια ήμουν μανιώδης καπνίστρια και τον τελευταίο καιρό συνειδητοποίησα, ένιωσα, πως έπρεπε να κάνω μια δραστική αλλαγή για αυτό.

Δεν ανεχόμουν πλέον την μυρωδιά του τσιγάρου, την έβρισκα άσχημη και απωθητική και ούτε την βρωμιά που προκαλούσε το κάπνισμα γύρω μου.

Έτσι, την προηγούμενη Τρίτη, πήγα στο πρώτο κατάστημα ηλεκτρονικού τσιγάρου ή ατμίσματος που βρήκα μπροστά μου και αγόρασα τα απαραίτητα σύνεργα για να ξεκινήσω να δοκιμάσω το άτμισμα.

Ούτε εγώ η ίδια δεν το περίμενα πως δεν θα άναβα ξανά κανονικό τσιγάρο μετά από την Τρίτη.

Έτσι, όταν δεν μπορούσα να χρησιμοποιήσω το ηλεκτρονικό το Σάββατο το βράδυ, αποφάσισα να αντέξω, να μην ανάψω κανονικό και να αγοράσω την επομένη νέα μπαταρία.

Το ηλεκτρονικό τσιγάρο όπως διάβασα είναι 95% λιγότερο βλαβερό από το κανονικό:

http://www.bbc.com/news/health-33978603

Έτσι επέστρεψα το μεσημέρι της Κυριακής, ξεκούραστη, ανανεωμένη και αποφασισμένη να μην ξαναπάω διήμερο χωρις,,, εφεδρική μπαταρία του ηλεκτρονικού μου τσιγάρου :-)

Εν καταλείδι:

Είναι δύσκολο να πας διακοπές μόνος σου, όχι επειδή οι άλλοι σε κοιτούν περίεργα, αλλά επειδή εσύ ο ίδιος σκέφτεσαι πως μπορεί να σε κοιτούν περίεργα.

Οι μοναχικές διακοπές ίσως ταιριάζουν καλύτερα σε μοναχικά άτομα, όπως είμαι εγώ. Ούτως ή άλλως περνώ τουλάχιστον 4 ώρες τη μέρα όπου είμαι εντελώς μόνη μου και το απολαμβάνω, πέραν του ύπνου φυσικά που πάντα κοιμάμαι μόνη μου.

Ο σκοπός των διακοπών είναι η χαλάρωση και η ξεκούραση. Η αλλαγή περιβάλλοντος και ρουτίνας.

Αυτό επιτεύχθηκε με τις μοναχικές μου διακοπές.

Και κάτι τελευταίο: συνειδητά δεν επιχείρησα να πιάσω κουβέντα και να σχετιστώ με άγνωστα μου πρόσωπα, τα οποία συνάντησα είτε στα εστιατόρια είτε στο αγροτουριστικό κατάλυμα που διέμενα. Και αυτό γιατί η δουλειά μου, ως ψυχολόγος, επιβάλλει να γνωρίζω συνεχώς νέους ανθρώπους και να σχετίζομαι στα πλαίσια του επαγγέλματος μου μαζί τους. Άρα δεν έχω περιέργεια για  νέες γνωριμίες. Για άλλους ανθρώπους, που οι δουλειές τους δεν είναι ανθρωποκεντρικές, μπορεί να υπήρχε στις διακοπές η ανάγκη να γνωρίσουν νέα πρόσωπα και να πιάσουν κουβέντες μαζί τους. Το πώς θα εξελισσόταν αυτό, δεν μπορώ να έχω γνώση και γνώμη, επειδή το απέφυγα. Είμαι σίγουρη όμως πως αν κάποιος επιδίωκε να γνωρίσει κόσμο, σε φιλικό επίπεδο, δεν θα ήταν τόσο δύσκολο...

Θα το έκανα ξανά στο μέλλον;

ΝΑΙ σίγουρα. Χρησιμοποιώντας και τις γνώσεις που πήρα από αυτή την απόπειρα.

Τώρα γνωρίζω τι θα μου προσφέρει και όταν έχω ανάγκη να ηρεμήσω, να ξεκουραστώ, να αλλάξω παραστάσεις, να σκεφτώ αυτά που με απασχολούν ή να γράψω, θα το κάνω.

Σας φιλώ

Θέκλα.

Περί Θηβαίου ο λόγος

 Χθες το βράδυ αργά, κάθησα από περιέργεια να ακούσω το απόσπασμα της συνέντευξης του Θηβαίου σε ραδιόφωνο της Θεσσαλονίκης, για την οποία έγινε τόσος ντόρος.

Θέλω να μοιραστώ μαζί σας τις σκέψεις μου. 

Πρώτα από όλα, εύγε στην ραδιοφωνική παραγωγό Δέσποινα Αυγερίδου για την ψυχραιμία, ευγένεια, θάρρος και το ήθος της. 

Δεύτερο: δεν σημαίνει ότι όποιος έχει οποιασδήποτε μορφής δημοσιότητα και αναγνωρισιμότητα ότι είναι αξιόλογος άνθρωπος.

Οι ουσιαστικά και αυθεντικά πνευματικοί άνθρωποι, συνήθως αποφεύγουν την δημοσιότητα.

Όποιος "πετύχει" δεν σημαίνει πως το έκανε με την αξία του ή μέσω αδιάφθορης οδού. 

Ένα από τα βασικά θέματα που αντιμετωπίζει η ελλαδική και κυπριακή κοινωνία είναι αυτό της "κλικοποίησης" και του μέσου. Μια "ελίτ" που βρίσκεται παντού και πάντοτε. Αενάως προβαλλόμενη και αυτοδιαφημιζόμενη. "Να σε λέω κυρ Γιάννη, να με λες κυρ Κώστα ένα πράμα". Κι εμείς να θαυμάζουμε τόσα χρόνια σαν χάνοι τους "μεγάλους" και να νιώθουμε μειονεκτικά για τον εαυτό μας συγκρίνοντας τον μαζί τους.

Τι είναι πνευματικότητα;

Να αναγνωρίζεις πως δεν γνωρίζεις τα πάντα. Να μην εκφράζεις άποψη για αυτά που δεν κατέχεις. Να πιστώνεις με καλές προθέσεις τους συνανθρώπους σου. Να μην υποτιμάς τον πόνο και κόπο του άλλου.

Όταν θα μιλάς δημοσίως, αλλά και ιδιωτικώς, να σκέφτεσαι πως αυτοί που κρίνεις έχουν συναισθήματα και λόγους για αυτά που κάνουν, που μπορεί να μην τους γνωρίζεις.

Γιατί να κρίνεις τους άλλους που δεν τους γνωρίζεις; Κρίνε τον εαυτό σου, αφού τον μάθεις πρώτα.

Και κάτι τελευταίο: η χρήση ουσιών όπως το αλκοόλ, κατά την γνώμη μου, "λύνει την γλώσσα" για να πει κάποιος άφιλτρα αυτά που έχει ήδη στο μυαλό του. 

Χορτάσαμε με τις αρλούμπες και τις αερολογίες του οποιουδήποτε, δεν μιλάω μόνο για την παρούσα περίσταση. Ας μην εκφέρουμε κι εμείς απόψεις  που δεν έχουμε μελετήσει. Ας μην αναπαράγουμε τα κοινωνικά στερεότυπα του περίγυρου μας, της κομματικής ιδεολογίας μας, του καφενείου στο οποίο συχνάζουμε άσκεφτα κι ανεύθυνα. Ο λόγος έχει δύναμη...

http://www.protothema.gr/life-style/Gossip/article/494950/i-lektiki-epithesi-tou-hristou-thivaiou-on-air-se-radiofoniki-paragogo-/#.Va_p9CZ9beg.facebook

Εγωισμός Ψυχολογικό ή ήθικό θέμα;

Εγωισμός Ψυχολογικό ή ήθικό θέμα;