Δείτε τα βίντεο μου

Loading...

Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2012

Το φλερτ.... παχαίνει;

Σε μια προηγούμενη ανάρτηση μου, έγραφα "Γιατί επέλεξα να παχύνω τόσο πολύ;" και παρέθετα τους λόγους που θυμόμουν...
Τις τελευταίες μέρες, και ενώ είμαι πλέον επισήμως κάτω από 95 κιλά,

άρχισα να θυμάμαι και έναν πολύ σοβαρό λόγο που πάχαινα στο παρελθόν. Πάχαινα για να μην έρχομαι αντιμέτωπη προσωπικά με την κατάντια της σημερινής κυπριακής κοινωνίας όσον αφορά στο φλερτ και στις ερωτικές σχέσεις.
Σήμερα, όταν πρόσεξα τρεις φλεβίτσες σπασμένες στο δεξί μου μάτι, συνειδητοποίησα πως το πάχος σταμάτησε πλέον να με προστατεύει από το φλερτ, άρχισα και θυμώνω πάλι!
Όταν μια ψυχολόγος εμφανίζεται στην τηλεόραση, είναι πολύ φυσικό, όταν κάποιος τηλεφωνήσει στον σταθμό, να του δώσουν το τηλέφωνο της. Το τηλέφωνο μου εξάλλου βρίσκεται και στον Χρυσό Οδηγό, στην ιστοσελίδα μου, παντού. Είναι το τηλέφωνο που χρησιμοποιώ εδώ και 15 χρόνια για τη δουλειά μου.
Από τον καιρό που άρχισα να αδυνατίζω, άρχισα πάλι να λαμβάνω φλερταριστικά μηνύματα στο κινητό από αγνώστους αρσενικούς "θαυμαστές", τα οποία με εκνευρίζουν. Με θυμώνουν. Με κάνουν έξαλλη.
Γιατί, θα διερωτηθεί κάποιος; Έχεις θαυμαστές και ενοχλείσαι;
Ναι, ενοχλούμαι.
Για το πού έχουμε καταντήσει στην Κύπρο σήμερα.
Να μη μιλούν οι άνθρωποι μεταξύ τους απευθείας, να μη φλερτάρουν πλέον, να ασχολούνται μόνο με εικόνες και οθόνες. Για όνομα, πόσες φορές ακούω από πελάτισσες μου ότι βγαίνουν έξω και δεν τις φλερτάρει κανείς. Κανείς απολύτως! Και μιλούμε για εμφανίσιμες και αξιόλογες κοπέλες. Και αδύνατες. [Αν είναι να το πάρει κάποιος από την πλευρά πως οι Κύπριοι άνδρες είναι ρατσιστές ως προς το πάχος των γυναικών, (που είναι σε μεγάλο βαθμό). ]
Οι άντρες πελάτες μου φυσικά παραπονιούνται πως αν πάνε να μιλήσουν σε μια κοπέλα, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να φάνε χυλόπιτα, επειδή όπως πιστεύουν, οι κοπέλες ενδιαφέρονται πιο πολύ για την εξωτερική εμφάνιση ενός άντρα, το ύψος του, το πόσο ακριβά είναι τα ρούχα του, τι δουλειά κάνει, πόσα χρήματα έχει, τι αυτοκίνητο οδηγεί...
Φαντάζομαι πως και οι δυο πλευρές έχουν δίκιο. Προσωπική γνώμη για το αν δέχεται φλερτ μια γυναίκα που βγαίνει έξω για διασκέδαση, δεν έχω. Εδώ και 5-6 χρόνια, σταμάτησα το clubbing και τις μπαρότσαρκες, τόσο επειδή οι φίλες μου παντρεύτηκαν ή έκαναν παιδιά, όσο και επειδή τα βαρέθηκα. Άμα είναι να βγω έξω, θα βγω με πολύ στενούς μου φίλους και συγγενείς και συνήθως σε οικογενειακά ταβερνάκια ή εστιατόρια. Οπόταν απέχω από το παιγνίδι του φλερτ.
Βγαίνω όμως στην τηλεόραση. Και οι άντρες που τυγχάνει να παρακολουθούν βλέπουν μια εικόνα. Δεν βλέπουν εμένα. Βλέπουν μια ψυχολόγο που μιλάει για ένα ψυχολογικό θέμα. Δεν βλέπουν τον καθημερινό μου εαυτό. Όσο κι αν βγαίνω άνετη στο γυαλί, σίγουρα προσέχω τι λέω, είμαι ευγενική, χαμογελαστή και δεν θα δείξω τα αρνητικά στοιχεία του εαυτού μου εκείνη την ώρα. Άρα, όσον αφορά στο γυναικείο μου κομμάτι είμαι ουσιαστικά ψεύτικη. Και επίσης, το χτένισμα, και ειδικά το μακιγιάζ είναι επαγγελματικά και στοχευμένα στο να καλύπτουν τις όποιες ατέλειες. Οπόταν στην καθημερινή μου ζωή δεν είμαι τόσο λαμπερή όσο μπορεί να φαίνομαι στην τηλεόραση. Και επίσης, για ένα παράξενο λόγο, ίσως λόγω κατατομής και γωνιών του προσώπου, η τηλεόραση με δείχνει συνήθως πιο αδύνατη από ότι είμαι στην πραγματικότητα.
Το θέμα δεν είναι εκεί όμως. Στο πως είμαι εγώ από κοντά ή όχι. Οι φίλοι μου και οι πελάτες μου ξέρουν πως μοιάζω. Το θέμα είναι πως ζούμε με φαντασιώσεις σε αυτή την κοινωνία.
Και εξηγούμαι: Κύριε, εσύ που βλέπεις μια ψυχολόγο στην τηλεόραση, γιατί νιώθεις άνετα να της στείλεις μήνυμα πως σου αρέσει ως γυναίκα; Τι σου δίνει το θάρρος να το κάνεις αυτό, έστω ανώνυμα και γιατί όταν βλέπεις μια γυναίκα έξω, που να σου αρέσει εννοείται, δεν τολμάς να πας να της μιλήσεις, να συστηθείς και να έχεις την ευκαιρία να γνωριστείτε προσωπικά;
Μήπως είναι επικίνδυνο να γνωρίσεις μια γυναίκα στην πραγματικότητα;
Μήπως φοβάσαι πως μπορεί να συνδεθείς, να ερωτευτείς, να παντρευτείς;;;;
Πω πω κακό και δυστυχία που θα σε βρει... Αχού!
Σε αυτή την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η κυπριακή κοινωνία, ο γάμος έχει δαιμονοποιηθεί, το ίδιο και η δημιουργία οικογένειας, καθώς επίσης και η δέσμευση σε μια πιστή μονογαμική σχέση.
Όσοι άντρες είναι πιστοί, δέχονται καζούρα από τους συναδέλφους ή φίλους τους. Επίσης πολλές γυναίκες παίρνουν συμβουλές και προτροπές από φίλες και συναδέλφισσες τους για το να ανταποδίδουν στα ίσα το κέρατο! Μήπως και κόψουν πίσω, είπαμε, ισότητα :-)
Πολύ συχνά ακούς σε αντροπαρέες, ακόμη και σε οικογενειακά τραπέζια, να δίνεται συμβουλή/εντολή στα νεαρά αρσενικά να προσέχουν να μην τους τυλίξει καμία! Και μπορεί να το δίνει και η μάνα του κάποιου. Ειλικρινά, αν ήμουν νεαρό αγόρι και μου έλεγε η μάνα μου να προσέχω να μην με τυλίξει καμία θα της απαντούσα: όπως ετύλιξες εσύ δηλαδή τον παπά μου;
Τέτοια λόγια δεν έτυχε να ακούσω ποτέ στο πατρικό μου μεγαλώνοντας. Ο λόγος είναι πως όπως ανέφερα και άλλες φορές, προέρχομαι από μια αυστηρή ιερατική οικογένεια, η οποία όμως αντιμετώπιζε και αντιμετωπίζει τα δύο φύλα με ισότιμο τρόπο. Οι γονείς μου ποτέ δεν θεώρησαν πως εγώ θα έπρεπε να τυλίξω κάποιον και ο αδελφός μου να προσέχει να μην τον τυλίξουν. Ίσα ίσα μας δίδασκαν το σεβασμό προς τον εαυτό μας και το άλλο φύλο και φυσικά την αποχή από τις προγαμιαίες σχέσεις και για τα δύο φύλα! Όχι μόνο για τις γυναίκες! Εφόσον ο πατέρας μου είναι ιερέας και θεολόγος, αυτή ήταν η άποψη του, η αρχή του, αυτό μετέδωσε στα παιδιά του καθώς τα μεγάλωνε.
Δεν μπορώ λοιπόν να καταλάβω γιατί ακόμη και σήμερα να υπάρχουν τόσες σεξιστικές προκαταλήψεις στην κυπριακή κοινωνία. Γιατί εν έτει 2012, που σίγουρα υπάρχει μεγαλύτερη κοινωνική ανοχή και σεξουαλική ελευθερία, οι άνθρωποι να δυσκολεύονται τόσο πολύ να έρθουν κοντά; Ουσιαστικά κοντά, όχι μέσα από ανώνυμα μηνύματα, ή μέσω της επιδίωξης μιας σύντομης, απρόσωπης, σεξουαλικής καθαρά επαφής...
Ως ψυχολόγος, δεν έχω κανένα πρόβλημα με την ελεύθερη επιλογή των ανθρώπων να έχουν μόνο σεξουαλικές και όχι ολοκληρωμένες και συναισθηματικά ερωτικές σχέσεις. Οι ψυχολόγοι δεν είναι ηθικοί κριτές, ούτε θεολόγοι. Μας ενδιαφέρει η ψυχική ισορροπία, η λειτουργικότητα και η ευτυχία όσων ζητούν τη βοήθεια μας. Και για όσους από εμάς έχουμε την ευκαιρία να στέλνουμε μηνύματα μέσω των ΜΜΕ, και την ευθύνη να βοηθούμε στην εξέλιξη της κοινωνίας σε ένα πιο φυσικό ψυχοκοινωνικό περιβάλλον.
Πόσο ευχαριστημένοι από τη ζωή τους και γεμάτοι συναισθηματικά είναι οι άνθρωποι που αποφεύγουν να ενωθούν πλήρως με ένα άλλο άνθρωπο στο υπέροχο ολοκληρωτικό σμίξιμο του έρωτα;
Που προτιμούν να ζουν με άλλους ανθρώπους συμβατικά, να έχουν σεξουαλικές επαφές με άλλους και να φαντασιώνονται συναισθηματικά ψεύτικες εικόνες. . .
Πόσοι άνθρωποι γύρω μας ζουν σε έναν κατακερματισμό; Που δεν μπορούν να έχουν όλα τα κομμάτια τους μαζί; Εκεί που είναι το σώμα τους δεν είναι η καρδιά τους, εκεί που είναι το μυαλό τους δεν είναι το πνεύμα τους, εκεί που αγαπούν δεν κοιμούνται αγκαλιά...
Μα, αγαπούν;
Μεγάλη κουβέντα η αγάπη και δη η ερωτική. Δεν είμαι σε θέση να την σκιαγραφήσω πλήρως, και ούτε μπορώ να πω πως την έζησα ποτέ μου σε όλο της το εύρος, αλλά την έχω συναντήσει και είμαι ευτυχής για αυτό. Έχω συναντήσει αληθινά ζευγάρια, ανθρώπους που όντως αγαπιούνται, νοιάζονται ο ένας για τον άλλο, βλέπουν στα μάτια του άλλου τον πιο όμορφο άνθρωπο, έστω κι αν ο σύντροφος τους έχει γεράσει, έχει αρρωστήσει, έχει παχύνει... Διαφωνούν, τσακώνονται, μερώνουν, μιλούν, σιωπούν, ζουν, αλλά μέσα σε αγάπη.
Συνάντησα τέτοια ζευγάρια στη ζωή μου. Και τα καλοτυχίζω. Χαίρομαι για αυτά. Και χαίρομαι που υπάρχουν. Επειδή αυτό σημαίνει πως υπάρχει ακόμη ελπίδα. Η οικογένεια λέγεται πως είναι το κύτταρο της κοινωνίας. Δεν υπάρχει κανένας λόγος, κατ'εμέ, να δημιουργήσει κάποιος οικογένεια, εκτός από την αγάπη. Κι όταν λέω να δημιουργήσει οικογένεια, δεν εννοώ κατ' ανάγκην να παντρευτεί. Υπάρχουν ζευγάρια που συζούν και είναι πιο αγαπημένα από παντρεμένα ζευγάρια. Υπάρχουν πολλά παντρεμένα ζευγάρια που συζούν τυπικά. Το θέμα του γάμου ως θεσμού και ως τελετής είναι μεγάλη συζήτηση και δεν είναι ο χώρος εδώ για να εκφράσω τις απόψεις μου.
Οικογένειες υπάρχουν πολλών μορφών. Δυο άνθρωποι που ζουν μαζί και αγαπιούνται. Ένας γονιός με ένα παιδί, δυο γονείς με ένα ή περισσότερα παιδιά, δυο γονείς χωρίς παιδιά, ένας γονιός με ένα ή περισσότερα παιδιά και τον σύντροφο του και τα δικά του παιδιά... κλπ, κλπ.
Σκέφτομαι διάφορα τέτοια αυτές τις μέρες. Είπαμε, καθαρίζω από το άχρηστο περιττό λίπος, αδυνατίζω, συγυρίζω το σπίτι, πετάω, δίνω πράγματα που δεν τα χρειάζομαι πλέον. Φυλάω σε ντουλάπες βιβλία που δεν θέλω να ξαναδιαβάσω, επαναπροσδιορίζομαι... 
Ενθουσιάζομαι με την καινούρια ενέργεια που με κατακλύζει...
Μου αρέσει που έχω όρεξη για ζωή, που επιτέλους άρχισα να νιώθω το αίσθημα της πείνας και τη χαρά του φαγητού. Όταν τρως προκαταβολικά για να μην πεινάσεις και πρήζεσαι μέχρι αηδίας, το φαγητό σίγουρα δεν το χαίρεσαι.
Άρχισα κι όλας δειλά δειλά να γυμνάζομαι. Το ζητάει το σώμα μου. Ασκήσεις με αντιστάσεις στο σπίτι, μετά από καθοδήγηση φίλης γυμνάστριας.  Δεκαπέντε λεπτά κάθε φορά. Μόνο. Είναι αρχή. Στη συνέχεια ελπίζω πως με το ξεφόρτωμα όλων αυτών των περιττών κιλών, θα ησυχάσουν και οι αλλεργίες μου και θα μπορώ να απολαύσω το μακρινό περπάτημα στη φύση, που είναι το αγαπημένο μου χόμπι...
Και όσον αφορά στο φλερτ που με πάχαινε παλιά, πήρα απόφαση να μην το αφήσω να με θυμώνει πλέον. Ο καθένας τη δουλειά του. Θέλει ένας παντρεμένος άντρας να μου στείλει εμένα κολακευτικό μήνυμα; Δικαίωμα του, αλλά και δικαίωμα μου να μην ασχοληθώ.
Δεν φταίω εγώ αν ένας δεσμευμένος άντρας με φλερτάρει. Αυτός φταίει. Και με το να μην απαντώ τα μηνύματα, εννοείται ότι σταματούν. Ο καθένας ο,τι θέλει ας προβάλλει επάνω μου. Δικαίωμα του. Δικαίωμα μου να μην τον αφήσω να τα προβάρει κι όλας πάνω μου.
Έχω σκοπό να παραμείνω αδύνατη για το υπόλοιπο της ζωής μου. Πέραν του ότι μαθαίνω να τρώω σαν αδύνατη, και να κινούμαι σαν αδύνατη, τώρα καλούμαι να μάθω να μην αυτοπροσδιορίζομαι από την προβολή του καθενός. 
Το ποια είμαι το γνωρίζω σε μεγάλο βαθμό εγώ (κανένας όση ψυχοθεραπεία όση αυτοανάλυση και να κάνει, δεν μπορεί να ισχυριστεί πως γνωρίζει πλήρως τον εαυτό του), και σίγουρα οι άνθρωποι που με ζουν από κοντά. Το τι βλέπει ο καθένας στο γυαλί δεν με αφορά.
Εγώ βγαίνω γιατί μου αρέσει να μιλώ για τα πράγματα που αγαπώ. Για τους ανθρώπους και τις σχέσεις.
Όπως στην τελευταία εκπομπή που μιλήσαμε για την τέταρτη ηλικία:
Και όπως στην επόμενη, την Δευτέρα 24 του Σεπτέμβρη που θα μιλήσουμε για το θάνατο, το φόβο του θανάτου και την υπαρξιακή ψυχοθεραπεία.
Πάμε καλά!
Φιλιά...

Με αγάπη,
Θέκλα