Πέμπτη 26 Μαρτίου 2015
Τετάρτη 18 Μαρτίου 2015
Δευτέρα 9 Μαρτίου 2015
Παρασκευή 6 Μαρτίου 2015
Τρίτη 24 Φεβρουαρίου 2015
Σάββατο 14 Φεβρουαρίου 2015
Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου 2015
Δευτέρα 26 Ιανουαρίου 2015
Gaming
http://youtu.be/XS1HLP3dNss
Ένα εξαιρετικό ντοκυμαντέρ για την εξάρτηση/εμμονή σε σχέση με τα διαδικτυακά παιγνίδια (games) στην Κύπρο. Δημιουργός ο νεαρός φοιτητής Kyriakos Ioannou.
Με μεγάλη χαρά συμμετείχα στο project και τα θερμά μου συγχαρητήρια στον δημιουργό και τους συνεργάτες του!
An exceptional documentary about addiction/obsession to gaming. Created by a young photography student. In english language. Glad and proud to have participated! Bravo!
Δευτέρα 12 Ιανουαρίου 2015
Κυριακή 11 Ιανουαρίου 2015
Δευτέρα 29 Δεκεμβρίου 2014
Δευτέρα 8 Δεκεμβρίου 2014
Κυριακή 7 Δεκεμβρίου 2014
Κυριακή 23 Νοεμβρίου 2014
Τρίτη 4 Νοεμβρίου 2014
Νέα εκπομπή, διαδικτυακή ...
Ανάρτησα χθες στις σελίδες μου στο Facebook την ακόλουθη ανακοίνωση:Έρχεται!
Νέα διαδικτυακή εκπομπή με θέματα Ψυχολογίας
Σκηνοθέτη-παραγωγό; Έχουμε
Συμπαρουσιαστή; ΝαιΕπιστημονική ομάδα: Ναι
Concept: καινούριο!
Τέλος Νοεμβρίου ο πιλότος και με τον νέο χρόνο ξεκινούμε!
Εισηγήσεις/απόψεις ευπρόσδεκτες...
Η ανακοίνωση αυτή δεν έτυχε της συνήθους ανταπόκρισης από τους διαδικτυακούς μου φίλους.
Δεν πήρε τόσα likes και σχόλια όσα παίρνουν συνήθως οι όποιες αναρτήσεις μου.
Νομίζω πως γνωρίζω γιατί :-)
Λόγω του ότι έχει από τον περασμένο Μάιο που σταμάτησε η εκπομπή Πέστα Θέκλα στο Capital που με ρωτούσαν, οι φίλοι, πότε θα επανέλθει και εγώ απαντούσα αυτά που ήξερα:
Τον Σεπτέμβριο, μετά τον Σεπτέμβριο: σύντομα, μετά τον Σεπτέμβριο σε λίγες εβδομάδες και στο τέλος ΤΙΠΟΤΑ.
Το κανάλι, με το οποίο είχα πολύ καλή συνεργασία και το ευχαριστώ για αυτό, στο φετινό του πρόγραμμα δεν συμπεριέλαβε κάποιες δικές του παραγωγές, μαζί και την εκπομπή μας και έτσι δεν θα βγούμε στον αέρα μέσω του Capital φέτος.
Δεν θα γίνει η εκπομπή Πέστα Θέκλα στο Capital φέτος.
Και το έμαθα όταν το μάθατε κι εσείς.
Μετά τον Σεπτέμβριο που περιμέναμε να ξαναβγεί η εκπομπή.
Δεν ήξερα τίποτε προηγουμένως. Κι εγώ περίμενα όπως και το κοινό της εκπομπής πότε θα επιστρέψει ξανά στον αέρα.
Δεν με πειράζει. Δεν με πείραξε που περίμενα εγώ και απογοητεύτηκα.
Με στενοχώρησε όμως που ίσως φάνηκε πως κατά κάποιον τρόπο δεν έλεγα την αλήθεια στον κόσμο.
Έλεγα αυτά που ήξερα κι εγώ...
Συγγνώμη...
Λοιπόν, μετά που σιγουρεύτηκα πως η εκπομπή σταμάτησε (μέσα Οκτωβρίου), άρχισα να σκέφτομαι και να ενεργώ.
Ήταν αργά πλέον για να αποταθώ σε άλλο κυπριακό τηλεοπτικό κανάλι,Οκτώβριο που έμαθα πως δεν θα έβγαινε τελικά η περσινή εκπομπή στον αέρα, όλα τα κανάλια είχαν κλείσει το πρόγραμμά τους, και για να πω την αλήθεια, μέχρι τώρα δεν έτυχε να ζητήσω ποτέ εκπομπή ή συμμετοχή σε εκπομπές, πάντα μου τις εισηγούντο τα κανάλια και οι εκπομπές.
Άρχισα να σκέφτομαι και να ενεργώ λοιπόν:
Ο κόσμος που παρακολουθεί τις εκπομπές και τις αναρτήσεις μου δεν είναι μόνο από την Κύπρο είναι και από την Ελλάδα και τους Έλληνες του εξωτερικού.
Τα ερωτήματα, οι απορίες, οι αγωνίες του κοινού της εκπομπής επεκτείνονται πέρα από μια στατική ώρα τηλεοπτικής μετάδοσης, για αυτό και οι επισκέψεις στα videos που ανέβαζα στο κανάλι μου στο Youtube.
Πέρσι, όταν είχαμε την εκπομπή Πέστα Θέκλα, ο καλός φίλος Παναγιώτης Χριστοφόρου από την Panimation Imagery, έφτιαξε για μας το opening της εκπομπής και έκανε εξαιρετική δουλειά.Ο Παναγιώτης δεν είναι καινούριος στον χώρο της κυπριακής τηλεόρασης και της παραγωγής.
Σκέφτηκα λοιπόν, να συνεργαστούμε με τον Παναγιώτη, ως σκηνοθέτη και παραγωγό, για να δημιουργήσουμε μια καινούρια διαδικτυακή εκπομπή, η οποία να έχει υψηλή ποιότητα στην εικόνα και στον ήχο. Το αποτέλεσμα θέλω να μπορεί να το παρακολουθήσει άνετα ο κόσμος. Το να ετοίμαζα πρόχειρα home made videos δεν θα με ικανοποιούσε και πιστεύω πως ούτε κι εσάς.
Το concept της νέας εκπομπής έχει ως εξής:
25λεπτα επεισόδια που θα βγαίνουν στο διαδίκτυο σε καινούριο κανάλι στο Youtube μια φορά την εβδομάδα.
Κάθε επεισόδιο θα έχει ένα θέμα σχετικό με την ψυχολογία και τις ανθρώπινες σχέσεις.
Το πρώτο επεισόδιο, ο πιλότος, που θα κυκλοφορήσει τέλος Νοεμβρίου 2014 θα έχει θέμα τις κρίσεις πανικού.
Οποιεσδήποτε ερωτήσεις, απορίες σχετικά με το θέμα των κρίσεων πανικού, μπορείτε να μου στέλνετε ως συνήθως στο email μου theklapetridou@yahoo.gr
Όπως γνωρίζετε, συνεχίζω να απαντώ όλα τα email που εξακολουθείτε να μου στέλνετε.
Συμπαρουσιαστής στην εκπομπή, θα είναι ο νεαρός δημοσιογράφος και παρουσιαστής Λουκάς Χριστοδουλίδης.
Όπως πάντα, επιστημονική συνεργάτης θα είναι η φίλη ψυχολόγος, συμβουλευτική ψυχολόγος, παιδοψυχολόγος και εικαστική θεραπεύτρια, Αριστονίκη Θεοδοσίου καθώς και ο αγαπημένος μου ψυχίατρος και συνεργάτης Δρ Γρηγόρης Γρηγορίου.
Αυτά προς το παρόν :-)
Δουλεύουμε πυρετωδώς στην προετοιμασία της νέας εκπομπής. Όλη η ομάδα.
Μόλις κυκλοφορήσει ο πιλότος θα τον ανεβάσω κι εδώ για να τον δείτε και να μου πείτε τα σχόλια σας.
Είμαι πολύ χαρούμενη για το νέο μας ξεκίνημα!Δεν πήρε τόσα likes και σχόλια όσα παίρνουν συνήθως οι όποιες αναρτήσεις μου.
Νομίζω πως γνωρίζω γιατί :-)
Λόγω του ότι έχει από τον περασμένο Μάιο που σταμάτησε η εκπομπή Πέστα Θέκλα στο Capital που με ρωτούσαν, οι φίλοι, πότε θα επανέλθει και εγώ απαντούσα αυτά που ήξερα:
Τον Σεπτέμβριο, μετά τον Σεπτέμβριο: σύντομα, μετά τον Σεπτέμβριο σε λίγες εβδομάδες και στο τέλος ΤΙΠΟΤΑ.
Το κανάλι, με το οποίο είχα πολύ καλή συνεργασία και το ευχαριστώ για αυτό, στο φετινό του πρόγραμμα δεν συμπεριέλαβε κάποιες δικές του παραγωγές, μαζί και την εκπομπή μας και έτσι δεν θα βγούμε στον αέρα μέσω του Capital φέτος.
Δεν θα γίνει η εκπομπή Πέστα Θέκλα στο Capital φέτος.
Και το έμαθα όταν το μάθατε κι εσείς.
Μετά τον Σεπτέμβριο που περιμέναμε να ξαναβγεί η εκπομπή.
Δεν ήξερα τίποτε προηγουμένως. Κι εγώ περίμενα όπως και το κοινό της εκπομπής πότε θα επιστρέψει ξανά στον αέρα.
Δεν με πειράζει. Δεν με πείραξε που περίμενα εγώ και απογοητεύτηκα.
Με στενοχώρησε όμως που ίσως φάνηκε πως κατά κάποιον τρόπο δεν έλεγα την αλήθεια στον κόσμο.
Έλεγα αυτά που ήξερα κι εγώ...
Συγγνώμη...
Λοιπόν, μετά που σιγουρεύτηκα πως η εκπομπή σταμάτησε (μέσα Οκτωβρίου), άρχισα να σκέφτομαι και να ενεργώ.
Ήταν αργά πλέον για να αποταθώ σε άλλο κυπριακό τηλεοπτικό κανάλι,Οκτώβριο που έμαθα πως δεν θα έβγαινε τελικά η περσινή εκπομπή στον αέρα, όλα τα κανάλια είχαν κλείσει το πρόγραμμά τους, και για να πω την αλήθεια, μέχρι τώρα δεν έτυχε να ζητήσω ποτέ εκπομπή ή συμμετοχή σε εκπομπές, πάντα μου τις εισηγούντο τα κανάλια και οι εκπομπές.
Άρχισα να σκέφτομαι και να ενεργώ λοιπόν:
Ο κόσμος που παρακολουθεί τις εκπομπές και τις αναρτήσεις μου δεν είναι μόνο από την Κύπρο είναι και από την Ελλάδα και τους Έλληνες του εξωτερικού.
Τα ερωτήματα, οι απορίες, οι αγωνίες του κοινού της εκπομπής επεκτείνονται πέρα από μια στατική ώρα τηλεοπτικής μετάδοσης, για αυτό και οι επισκέψεις στα videos που ανέβαζα στο κανάλι μου στο Youtube.
Πέρσι, όταν είχαμε την εκπομπή Πέστα Θέκλα, ο καλός φίλος Παναγιώτης Χριστοφόρου από την Panimation Imagery, έφτιαξε για μας το opening της εκπομπής και έκανε εξαιρετική δουλειά.Ο Παναγιώτης δεν είναι καινούριος στον χώρο της κυπριακής τηλεόρασης και της παραγωγής.
Σκέφτηκα λοιπόν, να συνεργαστούμε με τον Παναγιώτη, ως σκηνοθέτη και παραγωγό, για να δημιουργήσουμε μια καινούρια διαδικτυακή εκπομπή, η οποία να έχει υψηλή ποιότητα στην εικόνα και στον ήχο. Το αποτέλεσμα θέλω να μπορεί να το παρακολουθήσει άνετα ο κόσμος. Το να ετοίμαζα πρόχειρα home made videos δεν θα με ικανοποιούσε και πιστεύω πως ούτε κι εσάς.
Το concept της νέας εκπομπής έχει ως εξής:
25λεπτα επεισόδια που θα βγαίνουν στο διαδίκτυο σε καινούριο κανάλι στο Youtube μια φορά την εβδομάδα.
Κάθε επεισόδιο θα έχει ένα θέμα σχετικό με την ψυχολογία και τις ανθρώπινες σχέσεις.
Το πρώτο επεισόδιο, ο πιλότος, που θα κυκλοφορήσει τέλος Νοεμβρίου 2014 θα έχει θέμα τις κρίσεις πανικού.
Οποιεσδήποτε ερωτήσεις, απορίες σχετικά με το θέμα των κρίσεων πανικού, μπορείτε να μου στέλνετε ως συνήθως στο email μου theklapetridou@yahoo.gr
Όπως γνωρίζετε, συνεχίζω να απαντώ όλα τα email που εξακολουθείτε να μου στέλνετε.
Συμπαρουσιαστής στην εκπομπή, θα είναι ο νεαρός δημοσιογράφος και παρουσιαστής Λουκάς Χριστοδουλίδης.
Όπως πάντα, επιστημονική συνεργάτης θα είναι η φίλη ψυχολόγος, συμβουλευτική ψυχολόγος, παιδοψυχολόγος και εικαστική θεραπεύτρια, Αριστονίκη Θεοδοσίου καθώς και ο αγαπημένος μου ψυχίατρος και συνεργάτης Δρ Γρηγόρης Γρηγορίου.
Αυτά προς το παρόν :-)
Δουλεύουμε πυρετωδώς στην προετοιμασία της νέας εκπομπής. Όλη η ομάδα.
Μόλις κυκλοφορήσει ο πιλότος θα τον ανεβάσω κι εδώ για να τον δείτε και να μου πείτε τα σχόλια σας.
Σας ευχαριστώ πολύ για την αγάπη σας και την στήριξη σας.
Με ενδιαφέρουν αυτά που σας ενδιαφέρουν κι εσάς και ανυπομονώ για την νέα μας αρχή.
Τα φιλιά μου,
Θέκλα.
Παρασκευή 31 Οκτωβρίου 2014
Αγγελία
Ζητείται άντρας συμπαρουσιαστής για
διαδικτυακή εκπομπή με θεματολογία ψυχολογίας.
Ηλικίας 25-35 χρονών.
Δημοσιογράφος ή φοιτητής Δημοσιογραφίας ή Ψυχολογίας.
Για πληροφορίες και βιογραφικά στο theklapetridou@yahoo.gr
Περισσότερες πληροφορίες στις προσωπικές συνεντεύξεις.
Θέκλα Πετρίδου
Σάββατο 25 Οκτωβρίου 2014
Ή κρύο ή ζέστη
Το προφίλ μου στο Linkedin, έβγαλε ότι αυτό τον μήνα έχω επέτειο 17 χρόνων που εργάζομαι ως ψυχολόγος.
Και άρχισε ο κόσμος από κάτω τα συχαρίκια.
Υποθέτω πως είναι συνήθης πρακτική στον ιστότοπο αυτό. Δεν το κατέχω και πολύ το άθλημα, περισσότερο εξοικειωμένη είμαι με το Facebook, το οποίο χρησιμοποιώ για πάνω από έξι συναπτά έτη.
Τεσπα, προβληματίστηκα, κουρδίστηκα κι αποφάσισα επιτέλους να κάτσω να γράψω. Έχει μέρες που όλο ξεκινώ να γράψω μια ανάρτηση κι όλο την σβήνω.
Τι με έπιασε απορώ.
Μάλλον είναι που ίσως έχω ανάγκη να κάτσω να γράψω άλλο βιβλίο και για αυτό δεν βρίσκεται η ίσια μου.
Ή έπιασε με κατάθλιψη, ή κρίση μέσης ηλικίας κι αποφάσισα να γίνω κηπουρός.
Στο μπαλκόνι, στον ένατο όροφο τωρά.
Η κόρη μου επιμένει πως θα τα ξεράνω τζιαι τούτα τα φυτά, που το πολύ πότισμα όπως έκαμνα πάντα, αλλά εγώ απτόητη απαντώ πως θα φυτέψω άλλα ώσπου να μάθω.
Ναι, θέλω να μάθω να περιποιούμαι τα φυτά και να τα μεγαλώνω χωρίς να τα πνίγω από το πολύ πότισμα.
Όπως προσπαθώ να μάθω εδώ και πολλά χρόνια να μην πνίγω τους ανθρώπους γύρω μου από το πολύ ενδιαφέρον και την πολλή αγάπη και γενικά τα πολλά έντονα συναισθήματα. Τα κάνω όλα με πάθος, ή όλα ή τίποτα.
Αλλάζει ο άνθρωπος μεγαλώνοντας.
Ευτυχώς αλλάζει.
Δεν μένει ο ίδιος.
Θα το έβρισκα πολύ βαρετό να ζούσα 40 χρόνια σχεδόν με το ίδιο και απαράλλακτο άτομο.
Γιατί με τον εαυτό μας πρώτα από όλα είμαστε αναγκασμένοι να ζήσουμε κι έπειτα με τους άλλους.
Τους άλλους μπορείς να τους αποφύγεις και λίγο. Τον εαυτό σου όμως;
Πόσα ποτά, ουσίες, χάπια πρέπει να κατεβάζεις για να ξεφεύγεις λίγο από τον εαυτό σου; Και πάλι όμως επιστρέφεις.
Ναι, θεωρώ, πως πέραν της κληρονομικής τάσης προς τις εξαρτήσεις, οι άνθρωποι καταφεύγουμε σε αυτές, σε μια προσπάθεια "μουδιάσματος", αποφυγής της επώδυνης συνύπαρξης με τον εαυτό μας.
Προχθές έπιασα τον εαυτό μου να λέει σε ένα από τα δύο παιδιά μου: Ναι, μπορεί εγώ να μην τα καταφέρνω με τις ερωτικές μου σχέσεις, δεν σημαίνει όμως αυτό πως θα συμβεί και σε σένα το ίδιο.
Ναι, είπα το.
Στα 39 μου, επαραδέχτηκα το.
Δεν τα καταφέρνω, ρε παιδί μου.
Δεν μου περνά, δεν το κουτσιώ το άθλημα.
Ίσως επειδή το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς μου έχει να κάνει με την συμβουλευτική και θεραπεία σχέσεων και γάμων που αντιμετωπίζουν προβλήματα;
Ίσως επειδή είμαι πολλά δυναμική κι ανεξάρτητη και δεν μπορώ να αντέξω στο καλούπωμα;
Ίσως επειδή είμαι τελειομανής;
Ή είναι επειδή ζω σε αυτή την χώρα, όπου δεν είμαι συνηθισμένη γυναίκα, ενώ σε μια πιο εξελιγμένη κοινωνία, δεν θα συνέβαινε αυτό;
Δεν ξέρω, δεν τα καταφέρνω και για πρώτη φορά δεν με απασχολεί.
Απασχολούν με οι γλάστρες μου, οι σειρές μου που βλέπω που το διαδίκτυο, τα παιδιά μου, οι δουλειές του σπιτιού, το μαγείρεμα, το σιδέρωμα, το καθάρισμα, τούτα και να χαλαρώνω όποτε βρω χρόνο. Αυτά με απασχολούν.
Τον καιρό που με απασχολούσαν άλλα, επιδίωκα τα, ρε κουμπάρε.
Ο κάθε καιρός με τα δικά του.
Θέλω να γράψω ένα βιβλίο για το διαζύγιο.
Πώς το αντιμετωπίζεις άμα είσαι γυναίκα, άντρας, παιδί, πεθερός, πεθερά, θεία, θείος, γείτονας.
Έχουμε τόσα πολλά διαζύγια πλέον, αλλά δεν είμαστε ακόμη ώριμοι κοινωνικά να τα αντιμετωπίσουμε. Είναι μια πραγματικότητα στην κοινωνία μας.
Οι άνθρωποι χωρίζουν, πιάνουν διαζύγια. Υπάρχουν παιδιά που συχνά γίνονται μπαλάκια, υπάρχουν ζωές που μένουν αγκιστρωμένες σε ένα κακό διαζύγιο που ακολουθεί έναν κακό γάμο, υπάρχουν άνθρωποι που αδικούνται από ένα διαζύγιο, όπως και από ένα γάμο φυσικά.
Θέλω να γράψω για το διαζύγιο, επειδή τον τελευταίο καιρό αντιμετωπίζω στο γραφείο πολλά συναφή περιστατικά και με απασχολεί πολύ το θέμα, παρόλον που δεν με αγγίζει πλέον προσωπικά.
Ελπίζω να τα καταφέρω.
Υπολογίζω πως όλη αυτή η εσωστρέφεια που με έχει πιάσει τον τελευταίο καιρό είναι επειδή το μυαλό μου προετοιμάζεται να βγάλει βιβλίο. Μακάρι, θα δείξει.
Όταν ήμουν μικρότερη, μου έλεγε η μάνα μου να κάνω υπομονή, και πως ο χρόνος είναι γιατρός.
Δεν μπορούσα να το καταλάβω τότε και φυσικά να εφαρμόσω τα περί υπομονής.
Σήμερα μπορώ. Αλλάζουν οι άνθρωποι. Κι αυτό είναι καλό.
Έχω την υπομονή να σιωπήσω όταν δεν έχει νόημα να μιλήσω, να περιμένω να δω τι θα γίνει, το οποίο μπορεί να είναι καλύτερο κι από αυτό που περιμέναμε.
Για παράδειγμα, δεν περίμενα έτσι το Φθινόπωρου μου φέτος.
Να μην συνεχιστεί η περσινή εκπομπή . Είπαν μου θα συνεχίσει τον Σεπτέμβρη και έτσι περίμενα.
Δεν συνέβηκε όμως.
Δεν είναι το τέλος του κόσμου.
Μπήκα σε μια σχέση το καλοκαίρι. Περίμενα πως θα συνεχιζόταν, πως δεν θα τέλειωνε στους τρεις μήνες. Τέλειωσε όμως. Δεν είναι το τέλος του κόσμου.
Κατ' ακρίβεια, για την σχέση που τέλειωσε νιώθω πως είναι καλύτερα, επειδή στο τέλος δεν περνούσα καλά, για την εκπομπή όμως δεν μπορώ να πω το ίδιο, επειδή περνούσα καλά, μου άρεσε, άρεσε και στον κόσμο και την ήθελα να συνεχίσει.
Τι να κάνω; Να κλαίω; Να χτυπιέμαι; Εν μου πάει το μίζερο στυλ! Χα χα.
Κάποιος βαθύτερος πνευματικός λόγος θα υπάρχει για να συμβούν αυτά.
Και άρχισε ο κόσμος από κάτω τα συχαρίκια.
Υποθέτω πως είναι συνήθης πρακτική στον ιστότοπο αυτό. Δεν το κατέχω και πολύ το άθλημα, περισσότερο εξοικειωμένη είμαι με το Facebook, το οποίο χρησιμοποιώ για πάνω από έξι συναπτά έτη.
Τεσπα, προβληματίστηκα, κουρδίστηκα κι αποφάσισα επιτέλους να κάτσω να γράψω. Έχει μέρες που όλο ξεκινώ να γράψω μια ανάρτηση κι όλο την σβήνω.
Τι με έπιασε απορώ.
Μάλλον είναι που ίσως έχω ανάγκη να κάτσω να γράψω άλλο βιβλίο και για αυτό δεν βρίσκεται η ίσια μου.
Ή έπιασε με κατάθλιψη, ή κρίση μέσης ηλικίας κι αποφάσισα να γίνω κηπουρός.
Στο μπαλκόνι, στον ένατο όροφο τωρά.
Η κόρη μου επιμένει πως θα τα ξεράνω τζιαι τούτα τα φυτά, που το πολύ πότισμα όπως έκαμνα πάντα, αλλά εγώ απτόητη απαντώ πως θα φυτέψω άλλα ώσπου να μάθω.
Ναι, θέλω να μάθω να περιποιούμαι τα φυτά και να τα μεγαλώνω χωρίς να τα πνίγω από το πολύ πότισμα.
Όπως προσπαθώ να μάθω εδώ και πολλά χρόνια να μην πνίγω τους ανθρώπους γύρω μου από το πολύ ενδιαφέρον και την πολλή αγάπη και γενικά τα πολλά έντονα συναισθήματα. Τα κάνω όλα με πάθος, ή όλα ή τίποτα.
Αλλάζει ο άνθρωπος μεγαλώνοντας.
Ευτυχώς αλλάζει.
Δεν μένει ο ίδιος.
Θα το έβρισκα πολύ βαρετό να ζούσα 40 χρόνια σχεδόν με το ίδιο και απαράλλακτο άτομο.
Γιατί με τον εαυτό μας πρώτα από όλα είμαστε αναγκασμένοι να ζήσουμε κι έπειτα με τους άλλους.
Τους άλλους μπορείς να τους αποφύγεις και λίγο. Τον εαυτό σου όμως;
Πόσα ποτά, ουσίες, χάπια πρέπει να κατεβάζεις για να ξεφεύγεις λίγο από τον εαυτό σου; Και πάλι όμως επιστρέφεις.
Ναι, θεωρώ, πως πέραν της κληρονομικής τάσης προς τις εξαρτήσεις, οι άνθρωποι καταφεύγουμε σε αυτές, σε μια προσπάθεια "μουδιάσματος", αποφυγής της επώδυνης συνύπαρξης με τον εαυτό μας.
Προχθές έπιασα τον εαυτό μου να λέει σε ένα από τα δύο παιδιά μου: Ναι, μπορεί εγώ να μην τα καταφέρνω με τις ερωτικές μου σχέσεις, δεν σημαίνει όμως αυτό πως θα συμβεί και σε σένα το ίδιο.
Ναι, είπα το.
Στα 39 μου, επαραδέχτηκα το.
Δεν τα καταφέρνω, ρε παιδί μου.
Δεν μου περνά, δεν το κουτσιώ το άθλημα.
Ίσως επειδή το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς μου έχει να κάνει με την συμβουλευτική και θεραπεία σχέσεων και γάμων που αντιμετωπίζουν προβλήματα;
Ίσως επειδή είμαι πολλά δυναμική κι ανεξάρτητη και δεν μπορώ να αντέξω στο καλούπωμα;
Ίσως επειδή είμαι τελειομανής;
Ή είναι επειδή ζω σε αυτή την χώρα, όπου δεν είμαι συνηθισμένη γυναίκα, ενώ σε μια πιο εξελιγμένη κοινωνία, δεν θα συνέβαινε αυτό;
Δεν ξέρω, δεν τα καταφέρνω και για πρώτη φορά δεν με απασχολεί.
Απασχολούν με οι γλάστρες μου, οι σειρές μου που βλέπω που το διαδίκτυο, τα παιδιά μου, οι δουλειές του σπιτιού, το μαγείρεμα, το σιδέρωμα, το καθάρισμα, τούτα και να χαλαρώνω όποτε βρω χρόνο. Αυτά με απασχολούν.
Τον καιρό που με απασχολούσαν άλλα, επιδίωκα τα, ρε κουμπάρε.
Ο κάθε καιρός με τα δικά του.
Θέλω να γράψω ένα βιβλίο για το διαζύγιο.
Πώς το αντιμετωπίζεις άμα είσαι γυναίκα, άντρας, παιδί, πεθερός, πεθερά, θεία, θείος, γείτονας.
Έχουμε τόσα πολλά διαζύγια πλέον, αλλά δεν είμαστε ακόμη ώριμοι κοινωνικά να τα αντιμετωπίσουμε. Είναι μια πραγματικότητα στην κοινωνία μας.
Οι άνθρωποι χωρίζουν, πιάνουν διαζύγια. Υπάρχουν παιδιά που συχνά γίνονται μπαλάκια, υπάρχουν ζωές που μένουν αγκιστρωμένες σε ένα κακό διαζύγιο που ακολουθεί έναν κακό γάμο, υπάρχουν άνθρωποι που αδικούνται από ένα διαζύγιο, όπως και από ένα γάμο φυσικά.
Θέλω να γράψω για το διαζύγιο, επειδή τον τελευταίο καιρό αντιμετωπίζω στο γραφείο πολλά συναφή περιστατικά και με απασχολεί πολύ το θέμα, παρόλον που δεν με αγγίζει πλέον προσωπικά.
Ελπίζω να τα καταφέρω.
Υπολογίζω πως όλη αυτή η εσωστρέφεια που με έχει πιάσει τον τελευταίο καιρό είναι επειδή το μυαλό μου προετοιμάζεται να βγάλει βιβλίο. Μακάρι, θα δείξει.
Όταν ήμουν μικρότερη, μου έλεγε η μάνα μου να κάνω υπομονή, και πως ο χρόνος είναι γιατρός.
Δεν μπορούσα να το καταλάβω τότε και φυσικά να εφαρμόσω τα περί υπομονής.
Σήμερα μπορώ. Αλλάζουν οι άνθρωποι. Κι αυτό είναι καλό.
Έχω την υπομονή να σιωπήσω όταν δεν έχει νόημα να μιλήσω, να περιμένω να δω τι θα γίνει, το οποίο μπορεί να είναι καλύτερο κι από αυτό που περιμέναμε.
Για παράδειγμα, δεν περίμενα έτσι το Φθινόπωρου μου φέτος.
Να μην συνεχιστεί η περσινή εκπομπή . Είπαν μου θα συνεχίσει τον Σεπτέμβρη και έτσι περίμενα.
Δεν συνέβηκε όμως.
Δεν είναι το τέλος του κόσμου.
Μπήκα σε μια σχέση το καλοκαίρι. Περίμενα πως θα συνεχιζόταν, πως δεν θα τέλειωνε στους τρεις μήνες. Τέλειωσε όμως. Δεν είναι το τέλος του κόσμου.
Κατ' ακρίβεια, για την σχέση που τέλειωσε νιώθω πως είναι καλύτερα, επειδή στο τέλος δεν περνούσα καλά, για την εκπομπή όμως δεν μπορώ να πω το ίδιο, επειδή περνούσα καλά, μου άρεσε, άρεσε και στον κόσμο και την ήθελα να συνεχίσει.
Τι να κάνω; Να κλαίω; Να χτυπιέμαι; Εν μου πάει το μίζερο στυλ! Χα χα.
Κάποιος βαθύτερος πνευματικός λόγος θα υπάρχει για να συμβούν αυτά.
Αυτές και άλλες σκέψεις με απασχολούν αυτές τις μέρες του Φθινοπώρου.
Άρχισε να κρυαδίζει και είναι εντάξει, φτάνει να το αποφασίσει επιτέλους ο καιρός. Να μην πισωγυρίζει.
Είπαμε είμαι των άκρων. Ή κρύο ή ζέστη. Απεχθάνομαι τα μεσοβέζικα πράματα.
Αλλάζει ο άνθρωπος, αλλά τα βασικά του χαρακτηριστικά μένουν...
Τα φιλιά μου
Θέκλα
Κυριακή 6 Ιουλίου 2014
Πέμπτη 1 Μαΐου 2014
Ναι, είμαι μίζερη. Το παραδέχομαι.... :-)
Σήμερα, πρώτη μέρα του Μαγιού, αργία για την οποία
ξεχάσαμε τον λόγο και την αιτία, με κάλεσε να περάσω τη μέρα στο σπίτι της μια
νέα φίλη.
Με καταγωγή από την Λευκωσία, που σύμπτωση για χρόνια
κατοικούσε στην γειτονιά με τις πολυκατοικίες στο κέντρο που μένω εγώ τώρα, και
μόλις πριν 5-6 χρόνια κατάφεραν να κτίσουν εκτός.
Δεν ήθελα να φύγω το απόγευμα... Δεν είναι μόνο η παρέα,
που σαφώς ήταν καλή, ενδιαφέρουσα και ταιριαστή.
Ήταν η φύση. Τα σπίτια αραιά κτισμένα, οι αυλές πράσινες,
ησυχία, ηρεμία, έβλεπες μόνο φυτά κι ουρανό.
Τελευταίως το νιώθω έντονα πως έχω μιζεριάσει στο
διαμέρισμα στο κέντρο της πόλης.
Μου αρέσει, το έχω διακοσμήσει ανάλογα με το γούστο μου.
Μόνο πολυκατοικίες και τσιμεντόκουτα βλέπω όμως όταν
βγαίνω στο μπαλκόνι.
Η αλλεργία μου στην γύρη που απαγορεύει τα ανθισμένα
λουλούδια, κι η αλήθεια τεμπέλιασα να βάλω στις γλάστρες πράσινα φυτά χωρίς άνθη.
Τελευταίως έχω αφήσει πολύ τον εαυτό μου και την
προσωπική μου ζωή. Ειδικά μετά την μεγάλη βλακεία που έκανα να ασχοληθώ με την
πολιτική το 2011. Έχω αφεθεί στο να δουλεύω μόνο και να ζω όπως ένας έφηβος,
εκτός από τις πολλές εξόδους, επειδή σπάνια βγαίνω από το σπίτι.
Η τακτική μου έξοδος είναι την Κυριακή που οδηγώ να πάω
στην εκπομπή στην Λεμεσό και μια φορά το
μήνα που πάω σε μια συνάντηση που έχει ένας όμιλος διαλέξεων που είμαι μέλος.
Τα Σαββατοκύριακα δεν είναι εύκολο να πηγαίνω στην Πάφο
συχνά, επειδή τα παιδιά έχουν πλέον την δική τους κοινωνική ζωή και την
δικαιούνται.
Θυμόμουνα σήμερα πως όταν ήταν μικρότεροι, πλήρωνα αρκετά
χρήματα για babysitting για
να μπορώ να βγαίνω έξω και τώρα που δεν χρειάζεται το babysitting, κάθομαι σπίτι
και περιμένω πότε θα μου πουν να πάω να τους φέρω από την έξοδο. Αν και πολλές φορές
ούτε αυτό είναι απαραίτητο να το κάνω. Συνεργαζόμαστε με άλλους γονείς.
Γιατί τα γράφω αυτά σήμερα;
Γιατί στην επιστροφή από το σπίτι της φίλης, τα μάτια μου
προσπαθούσαν να χορτάσουν πράσινο και χρώμα, σαν να ήθελα να συλλάβουν την
ομορφιά της φύσης και να την κλείσουν στην καρδιά μου. Σκέφτηκα τότε να πάμε με
την μικρή μια βόλτα στο αγαπημένο μας πάρκο, αλλά όταν στα φανάρια δεν είδα την
πεζή που διασταύρωνε με κόκκινο, αλλά εννοείται πως όφειλα να την δω, ευτυχώς
πρόλαβε η γυναίκα, ήρθα σπίτι και ξάπλωσα να κοιμηθώ.
Έναν άνθρωπο που τον βλέπετε χαμογελαστό και θετικό και
αισιόδοξο, δεν σημαίνει πως η ζωή του είναι τέλεια, πως όλα του πάνε πρίμα, πως
δεν στερείται την φύση, τον έρωτα, την συντροφικότητα…
Αν μια γυναίκα τα πάει καλά στον επαγγελματικό της χώρο,
δεν σημαίνει ότι το ίδιο συμβαίνει και στην προσωπική της ζωή.
Διερωτώμαι από την ώρα που ξύπνησα από τον απογευματινό
ύπνο, τι να κάνω για να αλλάξω την ζωή μου προς το καλύτερο. Ναι, γίνομαι 39 την ερχόμενη Κυριακή, σε τρεις μέρες δηλαδή, αλλά νιώθω πως είμαι ακόμη νέα και δεν θέλω να είμαι μίζερη....
Και είπα πως θα πάρω πράσινα φυλλώδη φυτά για να φυτέψω στις
γλάστρες του μπαλκονιού και θα αρχίσω να περπατώ κάθε βράδυ στον πεζόδρομο
κοντά στην γειτονιά μου.
Έχει και κάποια άλλα πράγματα που ήδη έκανα, που δεν σας είπα
μέχρι σήμερα, τα οποία σαφώς έπαιξαν ρόλο στο να αρχίσω να συνειδητοποιώ πόσο
έχω αφήσει την προσωπική μου ζωή να μιζεριάσει.
Έκοψα το να πίνω
τακτικά και μπήκα σε πρόγραμμα υγιεινής διατροφής με τα ανάλογα αποτελέσματα.
Δεν είπα τίποτα, παρόλο που την προηγούμενη φορά που αδυνάτιζα το μοιράστηκα
μαζί σας, επειδή δεν ήθελα να σας απογοητεύσω εάν τα παρατήσω πάλι. Η αλήθεια είναι
όμως πως όσο φεύγει το λίπος και η θολούρα, τόσο ανακαλύπτουμε τον πραγματικό μας
εαυτό. Και ακόμη κι αν είναι φοβητσιάρικο αυτό που συνειδητοποιούμε, πάλι μπορούμε να
φέρουμε την άνοιξη μέσα μας.
Καλό μήνα!
Χρωματιστό, χαρούμενο και γεμάτο από ανθρώπους που
αγαπάτε και στιγμές ανεμελιές, όσο περισσότερες γίνεται.
Τα φιλιά μου
Θέκλα
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)