Teaser νέας εκπομπής

http://youtu.be/8I2jOnd_Q8Y

ΚΑΝΕΙ! @@@

Έχει καιρό να γράψω προσωπική ανάρτηση.

Από τον Δεκέμβρη που ξεκίνησε η καινούρια εκπομπή στο Capital , τρέχω συνεχώς. Δεν προλαβαίνω να απαντάω email τηλεθεατών/ τηλεθεατριών.

Δυο είναι τα βασικά θέματα στα οποία συνήθως αναφέρονται τα email.

Το ένα είναι οι ψυχολογικές διαταραχές με πρώτη και καλύτερη αυτήν των κρίσεων πανικού, θέμα για το οποίο κάναμε εκπομπή την προηγούμενη Κυριακή

Το δεύτερο είναι τα θέματα που αφορούν στις ερωτικές σχέσεις στην Κύπρο του σήμερα.

Βαρέθηκα να διαβάζω για τα ακόλουθα:

1. Αξιόλογες  γυναίκες που αναζητούν σοβαρή σχέση και παρόλα αυτά είναι μόνες τους.

2. Διαζευγμένες γυναίκες να αντιμετωπίζονται από τους κύπριους άντρες ως αντικείμενα σεξουαλικής εκμετάλλευσης.

3. Παντρεμένους να ποζάρουν ελεύθεροι.

4. Γκέι να ποζάρουν στρέιτ και ελεύθεροι.

5. Ελεύθεροι που έχουν σχέση με παντρεμένες να ποζάρουν ως ελεύθεροι.

Χρησιμοποιώ την λέξη "ποζάρουν" επειδή συνήθως το φλερτ γίνεται διαδικτυακά.

Πόσες φορές να διαβάσω για περιπτώσεις όπου μια ελεύθερη κοπέλα αρχίζει να βγαίνει με κάποιον και το πράγμα δεν προχωρά, επειδή αυτός ο κάποιος κωλύεται και της το αποκρύβει.

Τα βασικότερα κωλύματα που συναντώ είναι τα εξής;

1. Τα έχουν ήδη με παντρεμένη και βγαίνουν με την ελεύθερη για να ρίξουν στάχτη στα μάτια του άντρα της παντρεμένης, που συνήθως είναι και φίλος τους.

2. Είναι γκέι και βγαίνουν ραντεβού ή φλερτάρουν μια στρέιτ κοπέλα για να κρύψουν την ομοφυλοφιλία τους. Σε κάποιες περιπτώσεις τις παντρεύονται κι όλας.

3. Έχουν σεξουαλικές δυσλειτουργίες, τις οποίες δεν παραδέχονται στον εαυτό τους και αντ' αυτού, τα ρίχνουν στην κοπέλα. "Δεν μου κάνεις, δεν είσαι ο τύπος μου, είσαι πολύ αδύνατη, πολύ παχουλή, πολύ έξυπνη, δεν με ελκύεις" και διάφορα άλλα φαιδρά.

4. Δεν έχουν μία, κοινώς είναι απένταροι και ντρέπονται να το μιλήσουν ανοικτά και αντ' αυτού, στήνουν μια κοπέλα για την οποία ίσως κι αυτοί πρώτοι έδειξαν ενδιαφέρον με αλλοπρόσαλλες δικαιολογίες.

Ξέρω ότι και οι άντρες έχουν τα δίκια τους. Έγραψα και ολόκληρο βιβλίο για το θέμα.

Αλλά, μωρά μου, αγάπες μου, κανεί!

Βρίσκω σας τα δίκαια σας, διαπιστώνω τις δυσκολίες του να εκπληρώνεις τον ανδρικό ρόλο στην Κύπρο σήμερα, αλλά λίγη ανθρωπιά και εντιμότητα δεν έβλαψε ποτέ κανέναν.

Οι γυναίκες του κόσμου, η κάθε γυναίκα που συναντάται online ή σε μια δουλειά, ή σε μια έξοδο δεν είναι αντικείμενα. Είναι άνθρωποι όπως κι εσάς. Έχουν συναισθήματα, ελπίδες, όνειρα και τις πληγώνετε όταν τις κοροϊδεύετε. Και μην ακούσω το κλασικό "Κι οι γυναίκες έτσι κάνουν", γιατί θα σας την πω κανονικότατα.

Ποιες γυναίκες σας κοροϊδεύουν και σας χρησιμοποιούν, αγόρια μου; Ποιες;;;

Αυτές ίσως που εσείς έχετε ανεβάσει σε ψηλό θρόνο επειδή ταιριάζουν σε κάποιο συγκεκριμένο σωματότυπο, χρώμα μαλιών, ματιών και υποτιθέμενης σεξουαλικότητας; Εκείνες οι γυναίκες που αν τις κυκλοφορήσετε θα σας "σέβονται" οι φίλοι σας και θα σας πουν: "Μπράβο ρε! Είσαι πολλά πετυχημένος για να την ρίξεις τζιείνην."

Δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα με τις ψηλές αδύνατες όμορφες κοπέλες. Κατ' ακρίβεια γέννησα και μια και θέλω τα καλύτερα για εκείνην.

Όμως, όταν η έμφαση δίνεται στην εξωτερική εικόνα μόνο, την κοινωνικά συμβατή πάντα, γιατί μπορεί να σας αρέσουν κατά βάθος αυτές που είναι λίγο πιο γεματούλες, ή που ντύνονται πιο ανέμελα, που δεν φορούν μακιγιάζ, που σας "ανάβει" το μυαλό τους, αλλά φοβάστε να το παραδεχθείτε στον εαυτό σας καν.

Γιατί φοβάστε βρε τις έξυπνες γυναίκες; Φοβάστε πως θα σας ευνουχίσουν;

Από εκεί που δεν το φοβάστε το παθαίνετε. Επειδή άμα θεοποιήσετε το κάθε "βλήτο", με νοημοσύνη Barbie, ώστε να μην την φοβάστε, αυτή θα σας την φέρει από εκεί που δεν το περιμένετε.

Θα σκέφτεστε τώρα, τι έπαθε αυτή και τα πήρε.

Τι έπαθα; Διαβάζω, διαβάζω συνέχεια. Σας βάζω εδώ ανωνύμως ένα απόσπασμα από ένα email:

=================================================

 Φαντάζομαι πως είσαι πολλά busy, αλλά θα σου θέσω το παράπονο μου και μια σου απάντηση είναι αρκετή.

Είμαι 25 χρονών, είμαι ελεύθερη, βγαίνω  καμιά φορά να δούμε κανέναν άνθρωπο, ή έστω άμα είμαι σπίτι μπαίνω στο γνωστό “badoo”  που είναι για γνωριμίες.

Η απορία μου είναι: άμα γνωρίσω κάποιον άντρα, που είναι μέσα στα πλαίσια αυτού που ψάχνω, έχει χαρακτήρα και κάποιο επίπεδο, αυτό που συμβαίνει πάντα είναι ότι μετά το πρώτο ραντεβού εν τραβά. 

Γενικά είμαι πολλά προσγειωμένο άτομο, αλλά έχω και την τρέλα μου. Έχω και μια Α εμφάνιση. Δεν μπορώ να καταλάβω τι λάθος κάμνω και γιατί δεν γίνεται κάτι. Γενικά είμαι ενθουσιώδες άτομο με ενδιαφέροντα. Ελπίζω να κατάλαβες την κατάσταση. Πες μου την γνώμη σου. Φταίω εγώ σε κάτι;"

=================================================

Τι να απαντήσω της κοπελούδας; Που μου έστειλε και μια φωτογραφία της και εμφανισιακά είναι ωραία ακόμη και με τα κοινωνικά συμβατά πλαίσια;

Τι να της πω;

Πως ζει σε λάθος χώρα;

Μα μπορούμε όλες να μεταναστεύσουμε; 

Εν τυχαίο που "εισάγουμε" τόσους συζύγους;

Εν τυχαίο που την έπαθαν τόσες Κύπριες με τους ξένους από τριτοκοσμικές χώρες, που τους πούλησαν αγάπες κι έρωτες για μια βίζα και ένα διαβατήριο;

Να μεν σας πω πως αν λυθεί το κυπριακό, θα παρατηρηθούν μαζικοί γάμοι γυναικών με τουρκοκύπριους και έποικους. Γιατί τζιείνοι εν εν νερόβραστοι, φοβικοί, συγχυσμένοι και άλλαν τ' άλλων όπως τους παραπάνω κυπραίους. 

Έχω ζήσει στην Ελλάδα, στην Αγγλία, επισκέφτηκα την μισή Ευρώπη και την μισή Μέση Ανατολή τζιαι σαν τους κυπραίους εν έχει, ειλικρινά.

Περπατάς σε μια ξένη πρωτεύουσα ρε παιδί μου, και μπορεί να είσαι και κοντόχοντρη και πάνω των 30 και σε φλερτάρει ο μισός αντρικός πληθυσμός. Πας να πιεις ποτό σε ένα μπαρ και έρχεται ο Ιταλός και μιλά σου. Το ίδιο και ο Ελλαδίτης, και ο Γερμανός και ο Δανός και ο Ισραηλίτης. Και σου μιλούν κανονικά: "Γεια σου, πώς σε λένε; Είσαι μόνη;  Μου αρέσεις, θα ήθελες να γνωριστούμε;"

Όταν πήγα Ιταλία πχ, έπαθα την πλάκα μου από το πόσοι άντρες με φλέρταραν. Ένιωσα γυναίκα.

Και μεν μου πείτε πως επειδή ήμουν τουρίστρια. Ιταλικά μου μιλούσαν όλοι, επειδή οι μεσογειακοί λαοί μοιάζουμε.

Δεν αντέχω αυτή την κατάσταση. Και έχει πολλές άλλες κυπραίες που δεν την αντέχουν.

Για μένα δεν με κόφτει, τα κοπελλούθκια μου έκαμα τα, επήρα το τζιαι απόφαση πως ζω σε λάθος χώρα εν γνώσει μου, και τέλειωσε. Κάμνω καμιά εκπομπή, γράφω κανένα ποστ, απαντώ καμιά εικοσαριά email την ημέρα, βλέπω τις σειρές μου στο ίντερνετ και τέλειωσε. Εν τζιαι εν να σπάσει το πλάσμα.

Τόσες κοπέλες όμως; Γιατί να ταλαιπωρούνται;

Ξέρετε, δεν μπορούμε να "γυρίσουμε το φύλλο", γεννιέσαι με τον σεξουαλικό σου προσανατολισμό. Δεν μπορούμε να τα φτιάξουμε με τις φίλες μας, επειδή δεν υπάρχουν αρσενικοί διαθέσιμοι.

Ξέρετε τι χάνετε με τον φόβο που έχετε να δημιουργήσετε μια ερωτική σχέση με μια κυπραία;

Δεν θέλουν όλες να σας παντρευτούν και να σας τυλίξουν, έλεος!

Ξέρετε τι χάνετε όταν μένετε μόνοι και συναισθηματικά ανικανοποίητοι κι εσείς και οι γυναίκες;

Καταντήσαμε μια χώρα της απέραντης μοναξιάς και έλλειψης συναισθηματικής και ερωτικής ολοκλήρωσης.

Και δεν έχω την απαίτηση όλοι οι άντρες να είναι διαθέσιμοι για σχέση. Άμα δεν είσαι, ρε φίλε, κάτσε την μάππα χαμαί. Μεν παίζεις με τον πόνο της άλλης.

Να μην ξανακούσω, να μην ξανακούσω, α!

Guts χρειάζεστε. Guts.

Τα θυμωμένα μου φιλιά

Θέκλα

Αγαπώ με για να μπορώ να πω αγαπώ σε....

Καλημέρα, καλημέρα!
Σαββατιάτικο πρωινό με καφέ, συνειδητά επιλεγμένη μοναχικότητα, και το πληκτρολόγιο εύκαιρο.
Τι καλύτερη ευκαιρία να γράψω στο ιστολόγιό μου, που το έχω παραμελήσει με τα πρόσφατα τρεχάματα που έχω με την εκπομπή.
Ναι, είμαι πολύ χαρούμενη αυτές τις μέρες, γιατί μου δίνεται η ευκαιρία να συνεργάζομαι με την εκπομπή "Έχουμε και Λέμε" στο Mega, με τον Τάσο Θεοδώρου και την Έλενα Ευσταθίου.
Έχει από το 1998 που εμφανίζομαι στην τηλεόραση ως ψυχολόγος, που πρώτη φορά είμαι μόνιμη συνεργάτης σε εκπομπή που μεταδίδεται σε ώρα που μπορεί να την δει τόσος  πολύς κόσμος.
Σάββατο και Κυριακή απόγευμα, 4-6 μμ η εκπομπή.
Ήμουν για χρόνια τακτική συνεργάτης σε πρωινές εκπομπές ή απογευματινές που παρουσιάζονταν σε καθημερινές μέρες της εβδομάδας. Τώρα με την εκπομπή αυτή, έχω πρόσβαση να επικοινωνήσω με πολύ περισσότερο κόσμο. Και το χαίρομαι πολύ, το χαίρομαι αφάνταστα και ευχαριστώ όλους τους φίλους και τηλεθεατές για τα τόσο όμορφα, συγκινητικά μηνύματα που λαμβάνω, καθώς και τα email τους με τα θέματά τους.
Κατά την διάρκεια της εκπομπής, συνήθως απαντούμε σε ένα επιλεγμένο γράμμα από τηλεθεατή, (δεν επιθυμούν όλοι όσοι μου γράφουν να δημοσιοποιηθεί η επιστολή τους) και κάνουμε συζήτηση με αφορμή το περιεχόμενο του γράμματος και απαντούμε και σε τηλεφωνικές γραμμές.
Μια γεύση από την εκπομπή:

Όλα τα videos της εκπομπής, τα ανεβάζω κάθε εβδομάδα,  στο κανάλι μου στο Youtube
Όσοι θέλετε να μου γράψετε για το θέμα που σας απασχολεί, στην ηλεκτρονική μου διεύθυνση (email) theklapetridou@yahoo.gr και σας παρακαλώ, να μου διευκρινίσετε εάν θέλετε το γράμμα να προβληθεί στην εκπομπή ή να απαντηθεί ιδιωτικά.

Ίσως ζούμε στην πιο δύσκολη φάση της Κύπρου μας από το 1974 και μετά. Πολλά θέματα μας απασχολούν. Η οικονομική κρίση, η ανεργία, η μείωση ή και παντελής έλλειψη οικονομικών πόρων πυροδοτούν και μια σειρά άλλων συναισθηματικών, πρακτικών, ψυχολογικών αδιεξόδων. Οι απαντήσεις που δίνω στα γράμματα σας φυσικά δεν αποκαθιστούν ούτε την επίσημη διάγνωση, ούτε φυσικά και την ψυχοθεραπεία, είναι μια γνώμη από έναν άνθρωπο που ασχολείται επιστημονικά με τα θέματα αυτά.
Και όπως λέμε πάντα και στην εκπομπή, όποιος δεν μπορεί οικονομικά να απευθυνθεί σε ιδιώτη ψυχολόγο ή ψυχίατρο, ευτυχώς στα κρατικά νοσοκομεία υπάρχουν προσοντούχοι συνάδελφοι, στους οποίους μπορεί ο κάθε ένας να απευθυνθεί για να πάρει βοήθεια.

Για να είμαι ειλικρινής, όλα τα  μηνύματα που λαμβάνω είναι θετικά, αγαπητικά, ενθαρρυντικά και με ευγνωμοσύνη.
Δεν έχω κανένα παράπονο από τον κόσμο, τους χιλιάδες φίλους στο Facebook, που σχεδόν γέμισε και το δεύτερο προφίλ μου, όσοι μου κάνετε αίτημα φιλίας και δεν σας αποδέχομαι, μπορείτε να με ακολουθήσετε ή  να πατήσετε like στην σελίδα μου στο Facebook, γιατί νομίζω αν ανοίξω και τρίτο προφίλ, θα χάσω τον μπούσουλα και δεν θα μπορώ να βρίσκω όλα σας τα μηνύματα και να ανταποκρίνομαι.
Αλλά...,
Όταν κάποιος εκτεθεί στην δημοσιότητα, ελκύει προς τον εαυτό του, όχι μόνο θετικά, επαινετικά σχόλια, αλλά και αρνητικά.
Αυτές τις μέρες,άθελά μου,  ήρθα σε επαφή με μια παλιά πληγή. Πληγή που κακοφόρμισε από τον πολύ καιρό.
Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, αυτές δεν αφορούν κανένα, ούτε καν εμένα, θα πω μόνο επιγραμματικά πως κάποιος άνθρωπος, με κάποια ισχύ στα επαγγελματικά μας, με έχει "πάρει από κακό μάτι" εδώ και δυο-τρία χρόνια και μου κάνει την ζωή ποδήλατο όποτε του δοθεί η ευκαιρία...
Δεν μπορώ να αντιληφθώ εάν πρόκειται για επαγγελματική, προσωπική ή σεξιστική αντιζηλία. Ούτε και με ενδιαφέρει, για να είμαστε ειλικρινείς.
Εγώ κάνω την δουλειά μου όσο καλύτερα μπορώ και με αγνές προθέσεις, προσφέρω όσα μπορώ να προσφέρω από τον χώρο της δουλειάς μου και της pro bono δουλειάς μέσω του διαδικτύου  και της τηλεόρασης και είμαι καλά με τον εαυτό μου και την συνείδησή μου.
Από το 2001 μέχρι το 2004 ήμουν διορισμένη στην Ειδική Εκπαίδευση στο Υπουργείο Παιδείας, και στις 12 Νοεμβρίου το 2004, παραιτήθηκα συνειδητά, επειδή επέλεξα να εργάζομαι ως ιδιώτης ψυχολόγος. Δεν μου άρεσε να είμαι κυβερνητική υπάλληλος, ήθελα και θέλω να είμαι ιδιώτης. Αυτό μου αρέσει να κάνω, αυτό μου γεμίζει την ψυχή μου, αυτό με ευχαριστεί.
Δεν ασχολούμαι με κανέναν άλλο. Δεν με ενδιαφέρει τι κάνουν οι άλλοι, ούτε καν ξέρω τι κάνουν. Δεν μπορώ να τους κατηγορήσω για οτιδήποτε, γιατί δεν είναι από την δουλειά μου. Δεν με κόφτει.
Μπορεί αυτό να ακούγεται εγωιστικό, αλλά είναι η άμυνα μου για να μπορώ να λειτουργώ όπως λειτουργώ, για να μην τρελαθώ.
Και θέλω να πιστεύω πως δεν έχω δημιουργήσει συνειδητά ή ασυνείδητα πρόβλημα σε κανέναν άνθρωπο με τον οποίο συναναστρέφομαι.
Αυτή μου η στάση, πηγάζει και από την διαπαιδαγώγηση, που μου έδωσε ο πατέρας μου, ο π. Ανδρέας Πετρίδης , ο οποίος είχε μια πολύ όμορφη πνευματική παρουσία στην εκπομπή του Δημήτρη Σούγλη στο Έξτρα την προηγούμενη Τετάρτη
Παρακολουθώντας τον πατέρα μου να μιλά στην εκπομπή την Τετάρτη, καθηλώθηκα μπροστά από την τηλεόραση και πέρασαν από το μυαλό μου όλες οι καλές διδαχές που πήρα από εκείνον μεγαλώνοντας. Ο πατέρας μου δεν είναι τέλειος, ούτε φυσικά κι εγώ. Έκανε και κάνει και θα κάνει λάθη, το ίδιο και η κόρη του. Είναι άνθρωπος του πνεύματος όμως, με έμαθε να διαβάζω, να μελετώ και να ασκούμαι πνευματικά. Ήταν ο,τι έπρεπε αυτά που έλεγε την Τετάρτη, επειδή τις δυο επόμενες ημέρες μου χρειάστηκαν. Μου θύμισε για ακόμη μια φορά τον πνευματικό προορισμό του ανθρώπου στη γη, το πόση αξία έχει η ψυχική γαλήνη και οι αρετές του πνεύματος για να μπορεί ο άνθρωπος να είναι καλά με τον εαυτό του.
Μου θύμισε την συγχώρεση, την αγάπη, την κατανόηση, την πνευματική υπέρβαση.
Και για αυτό σήμερα, μπορώ να πω στον "εχθρό" μου ότι τον αγαπώ.
Λυπούμαι για τα αρνητικά συναισθήματα τα οποία τον κατακλύζουν. Λυπούμαι που αναστατώνεται και ο ίδιος και αναστατώνει και άλλους γύρω του. Δεν του κρατάω κακία. Μόνο κούραση νιώθω από έναν ανελέητο και χωρίς νόημα ψυχολογικό πόλεμο.
Ναι, αγαπώ σε, επειδή αγαπώ τον εαυτό μου.
Αγαπώ σε, επειδή θα μπορούσε να ήμουν εγώ στην θέση σου, να άφηνα να με κατακλύσει ο εγωισμός, η κακία και η εκδικητικότητα. Αγαπώ σε, γιατί καταλαβαίνω πως δεν είναι δύσκολο να παρασυρθεί ένας άνθρωπος από τον θυμό του και να δρα κακόβουλα προς τους άλλους.
Δεν μπορείς να μου κάνεις κακό. Μόνο να με ταλαιπωρήσεις, να με κουράσεις και να με βοηθήσεις έτσι να γίνω καλύτερος άνθρωπος.
Δεν μπορείς να μου πάρεις ο,τι έχω στην ψυχή μου. Την αγάπη για μένα, για σένα, για τον κόσμο.
Δεν μπορείς να με κάνεις να σταματήσω  να πιστεύω  πως κατά βάθος όλοι οι άνθρωποι είναι καλοί.
Δεν μπορείς να με φέρεις στο σημείο να απελπιστώ για το μέλλον μου.
Εδώ δεν απελπίστηκα για το μέλλον αυτού του τόπου, με τόσα φαύλα που συμβαίνουν και μας οδήγησαν στην ηθική, πνευματική και οικονομική κρίση.
Δεν απελπίστηκα που είμαι μόνη μου τόσα χρόνια και μεγάλωσα δυο μωρά χωρίς καμιά βοήθεια.
Δεν απελπίστηκα όταν αντιμετώπισα τον θάνατο φάτσα-κάρτα όταν αρρώστησα πριν  4-5 χρόνια.
Δεν απελπίστηκα όταν έκανα την βλακεία να ασχοληθώ με την πολιτική και έχασα όχι μόνο στις εκλογές, αλλά και σε πολλά άλλα, ξέρεις εσύ, εκεί βρήκες την ευκαιρία να κτυπήσεις για πρώτη φορά.
Δεν απελπίστηκα και δεν έχω σκοπό να απελπιστώ.
Γιατί έχω βιώσει αμέτρητες φορές και στην δική μου ζωή και στων γύρω μου, πως εκεί που όλα φαίνονται πως καταρρέουν, πάντα υπάρχει ελπίδα, στο τέλος έρχεται το νόημα το πνευματικό για κάθε ταλαιπωρία που περνούμε, είτε εξαιτίας μας, είτε εξαιτίας άλλων.
Ο άνθρωπος είναι καλός. Οι άνθρωποι είναι καλοί. Μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι. Υπάρχουν πάντα ευκαιρίες για να προοδεύουμε πνευματικά και συναισθηματικά.
Μπορώ να γίνω καλύτερη, μπορείς να γίνεις καλύτερος. Δεν υπάρχει λόγος να αλληλοκατασπαρασσόμαστε. Δεν υπάρχει λόγος να προκαλούμε πόνο, ενώ μπορούμε να σκορπούμε αγάπη.
Η ζωή είναι όμορφη, και μαζί θα την κάνουμε ακόμη ομορφότερη.
Αγαπώ σε κι ας δείχνεις πως με μισείς....
Καλημέρα :-) χ χ χ

Έχει πανσέληνο απόψε...

Έχει πανσέληνο απόψε...
Κι ειν΄ωραία;
Κάθομαι μόνη στη βεράντα και σκέφτομαι.
Έχει τόσα πολλά να σκεφτώ αυτές τις μέρες. Πάντα ο Ιούλης στην Κύπρο είναι επίπονος, όπως ήταν το φως της σελήνης εψές... Παρόλο που δεν ήταν πανσέληνος, το σχεδόν ολόγιωμο φεγγάρι "έκαιγε"...
Έχω εξομολογητική διάθεση απόψε.
Να ανοίξω την καρδιά μου
Να γράψω χωρίς φόβο και με πάθος.
Δεν μπορώ να αφήσω το πάθος, ούτε την δύναμη μου. Αυτή είμαι εγώ.
Η δύναμη μου ξεκίνησε ως ασπίδα σε μια παιδική ηλικία παράταιρη.
Κουβαλούσα μαζί μου βιώματα παράξενα για τα άλλα παιδιά στο σχολείο, στη γειτονιά μου...
Σκεφτόμουν παράξενα, διαφορετικά, έμαθα να συλλαβίζω με τον Παπαδιαμάντη και τις Γραφές. Αυτά υπήρχαν στις βιβλιοθήκες των γονιών μου και δεν είχαμε καν τηλεόραση.
Έτσι λοιπόν, για να μπορέσω να επιβιώσω έπρεπε να δυναμώσω. Να δείχνω πως δεν με ενοχλεί, μέχρι να μην με ενοχλεί η διαφορετικότητα μου...
Και οπλίστηκα με θάρρος, δύναμη, αντοχή. Έμαθα να μιλάω δυνατά και να υπερασπίζομαι τον εαυτό μου και τους άλλους. Έμαθα να αντιμιλώ, να αμφισβητώ, να διεκδικώ.
Θυμάμαι πως ένιωθα άσχημη, αλλόκοτη, παράξενη, χοντροκαμωμένη. Είχα αισθήματα από μέσα μου όμως, ήμουν κορίτσι είχα όνειρα. Τα έκρυβα όλα αυτά όμως, γιατί νόμιζα πως θα με έκαναν ακόμη πιο ευάλωτη στην απόρριψη και την βία. Φαινόμουν δυνατή, δυναμική, σκληρή, θαρραλέα.
Τα ίδια και στο πανεπιστήμιο. Λίγοι άνθρωποι γνώρισαν την αδυναμία μου. Γιατί πάντα, πίσω από μια πανοπλία δύναμης, κρύβεται μια κραυγάζουσα αδυναμία.
Δεν ήμουν όμως ουσιαστικά δυνατή. Δεν επαναστάτησα στην εφηβεία μου, ήμουν μικρομέγαλη από τα 20 μου. Για αυτό και παντρεύτηκα νωρίς τον πρώτο τυχόντα, τον μόνο που δεν φοβήθηκε την δύναμικότητά μου και ήρθε κοντά από συμφέρον.
Και από κει και πέρα, μετά το πέρας των σπουδών μου και με ένα παιδί στην αγκαλιά, κλήθηκα όντως να γίνω, όχι απλώς να φαίνομαι δυνατή.
΄Οταν αποκοτήσεις να φέρεις ένα παιδί στον κόσμο, είσαι υπεύθυνος για τα πρώτα τουλάχιστον 15 χρόνια να είσαι εκεί συνεχώς, να ακούς, να βλέπεις, να αντέχεις.
Να αντέχεις που το παιδί σου είναι διαφορετικό από εσένα, που έχει ανάγκες που υπερβαίνουν τις δικές σου, που δεν μπορείς να ορίζεις πλέον ούτε το ίδιο σου το σώμα. Θήλασα τα παιδιά μου για πάνω από ένα χρόνο και δεν το μετανιώνω. Όσο κουραστικό κι αν ήταν.
Επίσης, όταν κάνεις τη δική μου δουλειά, όταν είσαι ψυχολόγος και οι άνθρωποι σου εμπιστεύονται το είναι τους, επίσης έχεις μεγάλη, τεράστια ευθύνη. Να είσαι εκεί, να ακούς, να σκέφτεσαι, να αναλύεις, να στηρίζεις, να προβλέπεις, να προσέχεις, να θεραπεύεις. Δεν σηκώνει ψευτιά, ούτε βαρεμάρα αυτή η δουλειά. Αναγκαστικά δυναμώνεις για  να την επιτελέσεις.
Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες για το πώς εξελίχθηκε η ζωή μου τα τελευταία 16 χρόνια αφότου τελείωσα το πανεπιστήμιο κι άρχισα να δουλεύω όντας και μάνα.
Δεν έχουν σημασία οι λεπτομέρειες.
Σημασία έχει ότι επέλεξα να είμαι δυνατή.
Και δεν το μετανιώνω.
Κι αν αυτό με κάνει απωθητική ως γυναίκα, χαλάλι.
Χαλάλι για τα παιδιά μου και τους πελάτες μου, που τους αγαπώ.
Δεν το επέλεξα συνειδητά αρχικά να είμαι δυνατή.
Συνέβηκε.
Προχθές συζητούσαμε με τη μάνα μου το γεγονός πως συνελήφθηκα μεταξύ πρώτης και δευτέρας εισβολής το 1974 και πως τέτοιες μέρες είναι τα κινέζικα γενέθλιά μου.
Είμαι παιδί του πολέμου, μεγαλωμένη σε μια κοινωνία γεμάτη φόβους, στερεότυπα και επίπονες αντιθέσεις. Σε μια κοινωνία που δεν μου αρέσει όπως λειτουργεί, αλλά που αγαπώ πολλά από τα μέλη της.
Δεν ονειρεύτηκα για μένα να είμαι μόνη, χωρίς σύντροφο, αλλά κανείς δεν μπορεί να σχεδιάσει στην παραμικρή λεπτομέρεια το μέλλον του.
Ονειρεύτηκα για μένα να είμαι τίμια, αληθινή και υπεύθυνη. Και να αγαπάω. Να αγαπάω τον κόσμο και τα παιδιά του κόσμου ωσάν να είναι δικά μου. Να πονώ με τον πόνο των ανθρώπων που έρχονται να ζητήσουν τη βοήθεια μου και να χαίρομαι με τη χαρά τους. Να μεγαλώσω παιδιά που να έχουν ρίζες και φτερά... Αυτά, φαίνεται πως τα καταφέρνω.
Κι ας είμαι μόνη απόψε, που έχει πανσέληνο κι είναι ωραία.
Κι ας είμαι δυναμική και φοβιστική για κάποιους, ξέρουν αυτοί.
Τουλάχιστον δεν ζω στη Σατραπεία.....

Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα...!

Στη χώρα του προσιτού παραλόγου, τουτέστιν το νησάκι μας, όλα τα περιμένω πλέον.
Ο άλλος διόρισε τον άλλο για να τον αθωώσει, κι όταν τον βρήκε ένοχο, απτόητα κι ανερυθρίαστα τον έκαναν πέρα. Κι άρχισαν οι λιγοστοί, πιστοί όμως, πολύ πιστοί, μου θυμίζουν τις εποχές της θρησκοληψίας μου, να μάχονται να βρουν αντίστοιχα πράματα και θάματα.
Φυσικά, δεν ήταν καθόλου δύσκολο. Επειδή ζούμε σε μια πολύ ωραία ατμόσφαιρα.
Σίγουρα ο διαφορετικός σεξουαλικός προσανατολισμός έπρεπε να κρυφτεί από την πουριτανική συγχυσμένη κοινωνία μας, κι ο κάθε επιφανής νεοφανής αστήρ ξέχασε πως υπάρχει το google search για παραγράφους, για προτάσεις κλπ.
Βρε φίλε! Αυτό το ξέρει ο κάθε φοιτητής την σήμερον ημέραν.
Ένα μήνα που έγραφα την Ανατομία του Άντρα, ούτε περιοδικό δεν άνοιγα, μην τυχόν και επηρεαστώ και γράψω καμιά πρόταση που να μην είναι δική μου.
Τεσπα, ΔΡΥΟΣ ΠΕΣΟΥΣΗΣ ΠΑΣ ΑΝΗΡ ΞΥΛΕΥΕΤΑΙ.
Δεν ξέρω αν αυτό σας λέει κάτι, αλλά να σας υπενθυμίσω πως δεν πέφτει, δεν πέφτει αυτός ο δρυς. Κλαίουσα ιτέα κατήντησε, οι λαϊκές εκπομπές κλάματος δεν τον χωράνε πια, κάποιος ας του συστήσει να δεικάποιον ειδικό, η μακρόχρονη χρήση κορτιζόνης κάνει ανάποδα θαύματα και είναι και ένα κόμμα 85 χρόνων που διαλύει,  και πάει και πάει και πάει το θέατρο του προσιτού παραλόγου. Προσιτού είπαμε, επειδή ο καθείς μπορεί να λάβει μέρος. Και να πάρει τα 15 λεπτά ή ώρες δημοσιότητας που του αναλογούν.

Αυτό μου θυμίζει λίγο την ιστορία μιας πολύτεκνης κουμπάρας μου, που αφού έφτασαν σε μια εκδρομή, μέτρησαν τα παιδιά και τα βρήκαν 9 αντί 10.
Ναι, ξέχασαν ένα παιδί!
Κι εμείς κάτι ξεχάσαμε νομίζω.
Πως κανείς δεν μας έδειξε και δεν μας ενημέρωσε για την συμφωνία με τη Noble Energy για τα φυσικά αέρια, και ασχολούμαστε με τα ανθρώπινα.
Αυτό ονομάζεται άρτος και θεάματα. Ή μάλλον μόνο θεάματα, γιατί από άρτο δεν μας βλέπω, γιοκ...
Εγώ πάντως, μετά από πολλή ταλαιπωρία κλπ. κλπ. το πήρα απόφαση, πως it's a lot of money, honey! και οι παλαιοκομματικοί πολιτικοί, μια χαρά τα έχουν κάνει πλακάκια μεταξύ τους. Είδατε πως κανείς μα κανείς δεν διαμαρτύρεται που η συμφωνία δεν πέρασε από επίσημη έγκριση από τη βουλή; Το προσέξατε;
Ή μήπως ήμασταν απασχολημένοι με το κρεββάτι του ενός και τις λογοκλοπές του άλλου;
Θα ξυπνήσουμε καθόλου; Εγώ πάντως, αλλάζω την ταμπέλα μου από πάνω.
Το νιώθω ντροπή να γράφω πολιτικός. Μόνο ψυχολόγος. 
Σας φιλώ γλυκά,
Θέκλα.