ΚΑΝΕΙ! @@@

Έχει καιρό να γράψω προσωπική ανάρτηση.

Από τον Δεκέμβρη που ξεκίνησε η καινούρια εκπομπή στο Capital , τρέχω συνεχώς. Δεν προλαβαίνω να απαντάω email τηλεθεατών/ τηλεθεατριών.

Δυο είναι τα βασικά θέματα στα οποία συνήθως αναφέρονται τα email.

Το ένα είναι οι ψυχολογικές διαταραχές με πρώτη και καλύτερη αυτήν των κρίσεων πανικού, θέμα για το οποίο κάναμε εκπομπή την προηγούμενη Κυριακή

Το δεύτερο είναι τα θέματα που αφορούν στις ερωτικές σχέσεις στην Κύπρο του σήμερα.

Βαρέθηκα να διαβάζω για τα ακόλουθα:

1. Αξιόλογες  γυναίκες που αναζητούν σοβαρή σχέση και παρόλα αυτά είναι μόνες τους.

2. Διαζευγμένες γυναίκες να αντιμετωπίζονται από τους κύπριους άντρες ως αντικείμενα σεξουαλικής εκμετάλλευσης.

3. Παντρεμένους να ποζάρουν ελεύθεροι.

4. Γκέι να ποζάρουν στρέιτ και ελεύθεροι.

5. Ελεύθεροι που έχουν σχέση με παντρεμένες να ποζάρουν ως ελεύθεροι.

Χρησιμοποιώ την λέξη "ποζάρουν" επειδή συνήθως το φλερτ γίνεται διαδικτυακά.

Πόσες φορές να διαβάσω για περιπτώσεις όπου μια ελεύθερη κοπέλα αρχίζει να βγαίνει με κάποιον και το πράγμα δεν προχωρά, επειδή αυτός ο κάποιος κωλύεται και της το αποκρύβει.

Τα βασικότερα κωλύματα που συναντώ είναι τα εξής;

1. Τα έχουν ήδη με παντρεμένη και βγαίνουν με την ελεύθερη για να ρίξουν στάχτη στα μάτια του άντρα της παντρεμένης, που συνήθως είναι και φίλος τους.

2. Είναι γκέι και βγαίνουν ραντεβού ή φλερτάρουν μια στρέιτ κοπέλα για να κρύψουν την ομοφυλοφιλία τους. Σε κάποιες περιπτώσεις τις παντρεύονται κι όλας.

3. Έχουν σεξουαλικές δυσλειτουργίες, τις οποίες δεν παραδέχονται στον εαυτό τους και αντ' αυτού, τα ρίχνουν στην κοπέλα. "Δεν μου κάνεις, δεν είσαι ο τύπος μου, είσαι πολύ αδύνατη, πολύ παχουλή, πολύ έξυπνη, δεν με ελκύεις" και διάφορα άλλα φαιδρά.

4. Δεν έχουν μία, κοινώς είναι απένταροι και ντρέπονται να το μιλήσουν ανοικτά και αντ' αυτού, στήνουν μια κοπέλα για την οποία ίσως κι αυτοί πρώτοι έδειξαν ενδιαφέρον με αλλοπρόσαλλες δικαιολογίες.

Ξέρω ότι και οι άντρες έχουν τα δίκια τους. Έγραψα και ολόκληρο βιβλίο για το θέμα.

Αλλά, μωρά μου, αγάπες μου, κανεί!

Βρίσκω σας τα δίκαια σας, διαπιστώνω τις δυσκολίες του να εκπληρώνεις τον ανδρικό ρόλο στην Κύπρο σήμερα, αλλά λίγη ανθρωπιά και εντιμότητα δεν έβλαψε ποτέ κανέναν.

Οι γυναίκες του κόσμου, η κάθε γυναίκα που συναντάται online ή σε μια δουλειά, ή σε μια έξοδο δεν είναι αντικείμενα. Είναι άνθρωποι όπως κι εσάς. Έχουν συναισθήματα, ελπίδες, όνειρα και τις πληγώνετε όταν τις κοροϊδεύετε. Και μην ακούσω το κλασικό "Κι οι γυναίκες έτσι κάνουν", γιατί θα σας την πω κανονικότατα.

Ποιες γυναίκες σας κοροϊδεύουν και σας χρησιμοποιούν, αγόρια μου; Ποιες;;;

Αυτές ίσως που εσείς έχετε ανεβάσει σε ψηλό θρόνο επειδή ταιριάζουν σε κάποιο συγκεκριμένο σωματότυπο, χρώμα μαλιών, ματιών και υποτιθέμενης σεξουαλικότητας; Εκείνες οι γυναίκες που αν τις κυκλοφορήσετε θα σας "σέβονται" οι φίλοι σας και θα σας πουν: "Μπράβο ρε! Είσαι πολλά πετυχημένος για να την ρίξεις τζιείνην."

Δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα με τις ψηλές αδύνατες όμορφες κοπέλες. Κατ' ακρίβεια γέννησα και μια και θέλω τα καλύτερα για εκείνην.

Όμως, όταν η έμφαση δίνεται στην εξωτερική εικόνα μόνο, την κοινωνικά συμβατή πάντα, γιατί μπορεί να σας αρέσουν κατά βάθος αυτές που είναι λίγο πιο γεματούλες, ή που ντύνονται πιο ανέμελα, που δεν φορούν μακιγιάζ, που σας "ανάβει" το μυαλό τους, αλλά φοβάστε να το παραδεχθείτε στον εαυτό σας καν.

Γιατί φοβάστε βρε τις έξυπνες γυναίκες; Φοβάστε πως θα σας ευνουχίσουν;

Από εκεί που δεν το φοβάστε το παθαίνετε. Επειδή άμα θεοποιήσετε το κάθε "βλήτο", με νοημοσύνη Barbie, ώστε να μην την φοβάστε, αυτή θα σας την φέρει από εκεί που δεν το περιμένετε.

Θα σκέφτεστε τώρα, τι έπαθε αυτή και τα πήρε.

Τι έπαθα; Διαβάζω, διαβάζω συνέχεια. Σας βάζω εδώ ανωνύμως ένα απόσπασμα από ένα email:

=================================================

 Φαντάζομαι πως είσαι πολλά busy, αλλά θα σου θέσω το παράπονο μου και μια σου απάντηση είναι αρκετή.

Είμαι 25 χρονών, είμαι ελεύθερη, βγαίνω  καμιά φορά να δούμε κανέναν άνθρωπο, ή έστω άμα είμαι σπίτι μπαίνω στο γνωστό “badoo”  που είναι για γνωριμίες.

Η απορία μου είναι: άμα γνωρίσω κάποιον άντρα, που είναι μέσα στα πλαίσια αυτού που ψάχνω, έχει χαρακτήρα και κάποιο επίπεδο, αυτό που συμβαίνει πάντα είναι ότι μετά το πρώτο ραντεβού εν τραβά. 

Γενικά είμαι πολλά προσγειωμένο άτομο, αλλά έχω και την τρέλα μου. Έχω και μια Α εμφάνιση. Δεν μπορώ να καταλάβω τι λάθος κάμνω και γιατί δεν γίνεται κάτι. Γενικά είμαι ενθουσιώδες άτομο με ενδιαφέροντα. Ελπίζω να κατάλαβες την κατάσταση. Πες μου την γνώμη σου. Φταίω εγώ σε κάτι;"

=================================================

Τι να απαντήσω της κοπελούδας; Που μου έστειλε και μια φωτογραφία της και εμφανισιακά είναι ωραία ακόμη και με τα κοινωνικά συμβατά πλαίσια;

Τι να της πω;

Πως ζει σε λάθος χώρα;

Μα μπορούμε όλες να μεταναστεύσουμε; 

Εν τυχαίο που "εισάγουμε" τόσους συζύγους;

Εν τυχαίο που την έπαθαν τόσες Κύπριες με τους ξένους από τριτοκοσμικές χώρες, που τους πούλησαν αγάπες κι έρωτες για μια βίζα και ένα διαβατήριο;

Να μεν σας πω πως αν λυθεί το κυπριακό, θα παρατηρηθούν μαζικοί γάμοι γυναικών με τουρκοκύπριους και έποικους. Γιατί τζιείνοι εν εν νερόβραστοι, φοβικοί, συγχυσμένοι και άλλαν τ' άλλων όπως τους παραπάνω κυπραίους. 

Έχω ζήσει στην Ελλάδα, στην Αγγλία, επισκέφτηκα την μισή Ευρώπη και την μισή Μέση Ανατολή τζιαι σαν τους κυπραίους εν έχει, ειλικρινά.

Περπατάς σε μια ξένη πρωτεύουσα ρε παιδί μου, και μπορεί να είσαι και κοντόχοντρη και πάνω των 30 και σε φλερτάρει ο μισός αντρικός πληθυσμός. Πας να πιεις ποτό σε ένα μπαρ και έρχεται ο Ιταλός και μιλά σου. Το ίδιο και ο Ελλαδίτης, και ο Γερμανός και ο Δανός και ο Ισραηλίτης. Και σου μιλούν κανονικά: "Γεια σου, πώς σε λένε; Είσαι μόνη;  Μου αρέσεις, θα ήθελες να γνωριστούμε;"

Όταν πήγα Ιταλία πχ, έπαθα την πλάκα μου από το πόσοι άντρες με φλέρταραν. Ένιωσα γυναίκα.

Και μεν μου πείτε πως επειδή ήμουν τουρίστρια. Ιταλικά μου μιλούσαν όλοι, επειδή οι μεσογειακοί λαοί μοιάζουμε.

Δεν αντέχω αυτή την κατάσταση. Και έχει πολλές άλλες κυπραίες που δεν την αντέχουν.

Για μένα δεν με κόφτει, τα κοπελλούθκια μου έκαμα τα, επήρα το τζιαι απόφαση πως ζω σε λάθος χώρα εν γνώσει μου, και τέλειωσε. Κάμνω καμιά εκπομπή, γράφω κανένα ποστ, απαντώ καμιά εικοσαριά email την ημέρα, βλέπω τις σειρές μου στο ίντερνετ και τέλειωσε. Εν τζιαι εν να σπάσει το πλάσμα.

Τόσες κοπέλες όμως; Γιατί να ταλαιπωρούνται;

Ξέρετε, δεν μπορούμε να "γυρίσουμε το φύλλο", γεννιέσαι με τον σεξουαλικό σου προσανατολισμό. Δεν μπορούμε να τα φτιάξουμε με τις φίλες μας, επειδή δεν υπάρχουν αρσενικοί διαθέσιμοι.

Ξέρετε τι χάνετε με τον φόβο που έχετε να δημιουργήσετε μια ερωτική σχέση με μια κυπραία;

Δεν θέλουν όλες να σας παντρευτούν και να σας τυλίξουν, έλεος!

Ξέρετε τι χάνετε όταν μένετε μόνοι και συναισθηματικά ανικανοποίητοι κι εσείς και οι γυναίκες;

Καταντήσαμε μια χώρα της απέραντης μοναξιάς και έλλειψης συναισθηματικής και ερωτικής ολοκλήρωσης.

Και δεν έχω την απαίτηση όλοι οι άντρες να είναι διαθέσιμοι για σχέση. Άμα δεν είσαι, ρε φίλε, κάτσε την μάππα χαμαί. Μεν παίζεις με τον πόνο της άλλης.

Να μην ξανακούσω, να μην ξανακούσω, α!

Guts χρειάζεστε. Guts.

Τα θυμωμένα μου φιλιά

Θέκλα

Αντιμετωπίζοντας τους εφήβους μας στην κοινωνία της κρίσης

Στις 19 Φεβρουαρίου 2014 έδωσα την ακόλουθη διάλεξη σε εκδήλωση της Ομοσπονδίας Γονέων Μέσης και Τεχνικής εκπαίδευσης Πάφου στην Αίθουσα Τελετών του Α' Λυκείου Πάφου. Αναδημοσιεύω εδώ το κείμενο, για όσους φανεί χρήσιμο.

Αγαπητοί συμπολίτες, φίλοι, γονιοί των παιδιών Μέσης και Τεχνικής εκπαίδευσης Πάφου,

Καλησπέρα σας.

Είμαι η Θέκλα Πετρίδου και νιώθω συγκίνηση που 21 χρόνια μετά μιλώ ξανά από αυτό το ίδιο μικρόφωνο όπου εκφώνησα την ομιλία στην αποφοίτηση μου το 1993.

Νιώθω άγχος και συγκίνηση και για αυτό, ενώ δεν το συνηθίζω πλέον, έκατσα και έγραψα αυτή την εισήγηση για να είμαι σίγουρη πως θα την βγάλω J

Αρχίζουμε λοιπόν.

Η κοινωνία μας σήμερα περνά κρίση σε όλα τα επίπεδα.

Δεν θα μπω στην διαδικασία να περιγράψω την κρίση, θα μπω κατευθείαν στο θέμα.

Εφηβεία

Εκείνη η άτσαλη φάση στην ζωή του ανθρώπου όπου το σώμα του και η ανάπτυξη του εγκεφάλου του του λένε πως είναι ενήλικας, ενώ η κοινωνία γύρω του του επιβάλλει να περάσει τουλάχιστον 10 χρόνια προσαρμογής για να μπορεί να έχει όλες τις ελευθερίες ενός ενήλικα.

Στην σημερινή εποχή, φαίνεται πως η ηλικία της εφηβείας έχει επεκταθεί, ξεκινώντας από πιο νωρίς και τελειώνοντας πιο αργά.

Κάποιοι συνάδελφοι οροθετούν το τέλος της εφηβικής ηλικίας για τις σύγχρονες γυναίκες γύρω στα 26 και για τους άντρες στα 28. Πολύ ενδιαφέρον επειδή θυμάμαι στην πρώτη γυμνασίου στο βιβλίο της Ιστορίας είχαμε μια φωτογραφία με το κρανίο μιας «γριάς 26 χρονών» στο κεφάλαιο για την προϊστορική περίοδο.

Οι λόγοι που έχει προεκταθεί η ηλικία της εφηβείας έχουν να κάνουν πρώτο με την εξέλιξη της κουλτούρας, του πολιτισμού, της επιστήμης και της τεχνογνωσίας. Οι νέοι άνθρωποι σήμερα, παρόλο που γεννιούνται με πρωτόγονο σώμα, καλούνται να ζήσουν σε μια πολύπλοκη σύγχρονη κοινωνία, άρα χρειάζονται μεγαλύτερο διάστημα προσαρμογής και εκπαίδευσης.

Και δεύτερον με την ανάγκη των γονιών να κρατιούνται ψυχολογικά από τα παιδιά τους. Το φαινόμενο της συναισθηματικής αιμομιξίας, τόσο συνηθισμένο στην κυπριακή κοινωνία.

Συναισθηματική αιμομιξία: το να έχουν οι γονείς συναισθηματικές σχέσεις με τα παιδιά τους, πέραν της περιγραφής της σχέσης γονιού-παιδιού. Με άλλα λόγια να καλύπτουν τα συναισθηματικά τους κενά και τα κενά της συζυγικής τους σχέσης, εάν υπάρχει, μέσω της προσκόλλησης στα παιδιά τους. Πράγμα το οποίο έχει ως αποτέλεσμα να δημιουργούνται ενοχικές σχέσεις παιδιών-γονιών και να παρεμποδίζεται η φυσιολογική ψυχοσωματική ανάπτυξη του παιδιού και η ψυχοσυναισθηματική ολοκλήρωση του γονιού.

Ανατροφή παιδιών – γονεϊκότητα

Σχεδόν όλοι οι άνθρωποι είμαστε κατάλληλα εξοπλισμένοι σωματικά για να γεννήσουμε παιδιά. Ιδιαίτερη  προσπάθεια απαιτείται για να τα αναθρέψουμε. Το πιο εύκολο να πετύχουμε είναι να καλύψουμε τις υλικές τους ανάγκες. Τις βασικές ανθρώπινες υλικές ανάγκες: τροφή, στέγη, ένδυση, υπόδηση, ιατρική περίθαλψη. Αν και σε κάποιες οικογένειες στην Κύπρο αυτή την περίοδο ακόμη και αυτές οι βασικές ανάγκες είναι δύσκολο να πληρωθούν.

Θεωρώ πως  απαραίτητη προϋπόθεση για να μεγαλώσουμε, δεν μου αρέσει η λέξη σωστά, θα την χρησιμοποιήσω ποιητική αδεία όμως, τα παιδιά μας, είναι να φροντίσουμε πρώτα να μεγαλώσουμε εμείς οι ίδιοι. Να καλλιεργηθούμε δηλαδή προσωπικά-πνευματικά, κοινωνικά, συναισθηματικά, και ανθρωπιστικά. Οι περισσότεροι από εμάς, και λόγω της ιστορίας του νησιού μας και των ιδιαιτεροτήτων της κοινωνίας μας, δεν έχουμε μεγαλώσει ολοκληρωμένα. Η ανατροφή μας κάπου έχει ξεμείνει στις εξωτερικές/υποκριτικές αξίες μια κοινωνίας προσαρμοσμένης σε διαφορετικές συνθήκες ζωής και είμαστε μπερδεμένοι, συγχυσμένοι και αμφίβολοι με το ένα πόδι στον παραδοσιακό συντηρητικό κυπριακό τρόπο σκέψης και με τον άλλο στον «μοντέρνο» ελευθεριάζον τρόπο ζωής.

Κατά την γνώμη μου, η κυπριακή κοινωνία βρίσκεται τουλάχιστον 20 χρόνια πίσω από τις υπόλοιπες δυτικές κοινωνίες, όσον αφορά στην κοινωνική εξέλιξη. Τον καιρό που οι Γάλλοι ήταν ήδη προετοιμασμένοι φιλοσοφικά και ιδεολογικά για τον Μάη του 68, εμείς είχαμε τις διακοινοτικές ταραχές και μια νεόδμητη κουτσουρεμένη ανεξαρτησία. Τα γεγονότα του καλοκαιριού του 74, 40 χρόνια πριν, σημάδεψαν ανεξίτηλα τον λαό μας και μας έχουν αφήσει με στροφή στον υλισμό και την καλοπέραση, μηδενισμό των ανθρωπιστικών αξιών, πνευματικό αποπροσανατολισμό. Η κυπριακή κοινωνία, λόγω της ιστορίας της, αποτελεί παγκόσμιο φαινόμενο: έχουμε από τα πιο υψηλά ποσοστά πτυχιούχων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης ανάλογα με τον πληθυσμό μας και από τις πιο «καθυστερημένες», αργοπορημένες κοινωνίες όσον αφορά στην ουσιαστική κοινωνική πρόοδο.

Μια απλή παρατήρηση σε σχέση με αυτό. Ενώ σε εξελιγμένες δυτικές κοινωνίες, οι οποίες επηρεάζονται πολύ και από τις εξελίξεις των ανθρωπιστικών επιστημών μέσα από τα πανεπιστημιακά τους ιδρύματα, βρίσκονται σε ένα στάδιο θεώρησης ενός μετα-μοντέρνου τρόπου ζωής, στην Κύπρο πιθηκίζουμε εξωτερικά ένα «μοντέρνο» lifestyle, κουβαλώντας παράλληλα μέσα μας κοινωνικούς φόβους, στερεότυπα, σεξισμό, ρατσισμό, ξενοφοβία και αδυναμία προσαρμογής σε ουσιαστικές συνθήκες και πραγματικότητας. Ένα παράδειγμα: έχουμε από τα ψηλότερα ποσοστά διαζυγίων στην Ευρώπη και όμως από τα χαμηλότερα ποσοστά «αναδημιουργημένων» οικογενειών, remarriages.

Με όλα αυτά που περιγράφω δεν επιχειρώ σε καμία περίπτωση να μηδενίσω τις αξίες της κυπριακής κοινωνίας ούτε την ικανότητα της να εξελιχθεί. Εντοπίζω απλώς κάποια από τα βασικά μας διλήμματα/εσωτερικές συγκρούσεις, τα οποία βρίσκουμε μπροστά μας προσπαθώντας να γίνουμε γονείς που ανατρέφουν παιδιά.

Από την άλλη δεν μπορώ παρά να αναφέρω και κάποια από τα θετικά μας χαρακτηριστικά: οι περισσότεροι γονείς ανησυχούμε για τα παιδιά μας και είμαστε υποστηρικτικοί όταν αντιμετωπίζουν προβλήματα σωματικής και ψυχικής υγείας, παίρνουμε τα παιδιά μας σε γιατρούς, ψυχολόγους, ειδικούς, επιθυμούμε να δώσουμε στα παιδιά μας την ευκαιρία για ανώτερες και ανώτατες σπουδές, θέλουμε τα παιδιά μας να έχουν μια καλύτερη ζωή από την δική μας και γενικώς είμαστε δεκτικοί στο να μαθαίνουμε περισσότερα και να γινόμαστε καλύτεροι γονείς, κι αυτό το αποδεικνύει και η παρουσία τόσων πολλών από εσάς εδώ απόψε.

Επί του θέματος:

Η ανατροφή των παιδιών ξεκινά πολύ πριν από την εφηβεία. Όσοι δούλεψαν σκληρά με το να αφιερώνουν ποιοτικό χρόνο, με το παράδειγμα τους, τις μορφωτικές και διαφωτιστικές εμπειρίες και συζητήσεις με τα παιδιά τους, με σεβασμό στην ξεχωριστή προσωπικότητα και την ελευθερία του ανήλικου ατόμου, θα συναντήσουν λίγα αν όχι καθόλου προβλήματα όταν τα παιδιά τους φτάσουν στην εφηβεία. Και αυτό το εννοώ και το πιστεύω.

Είναι όμως εξαιρετικά δύσκολο, αν όχι ανεφάρμοστο να τα έχουμε κάνει όλα αυτά ως προεργασία, πριν την ηλικία των 12 όπου τα παιδιά έχουν πλήρως αναπτυγμένο εγκέφαλο με δυνατότητα δικής τους θεωρητικής, φιλοσοφικής και αφηρημένης σκέψης. Η δυσκολία προκύπτει τόσο από την έλλειψη χρόνου στο σύγχρονο τρόπο ζωής, όσο και από την έλλειψη κατάλληλης προετοιμασίας και εκπαίδευσης των γονιών προτού κάνουν παιδιά. Θυμάμαι πριν 17 χρόνια, ως τελειόφοιτη φοιτήτρια Ψυχολογίας όταν εισηγήθηκα να θεσπιστεί ο θεσμός της εκπαίδευσης των ζευγαριών για τον γάμο και την γονεϊκότητα από την εκκλησία, αναφερόμενη φυσικά στον αρμόδιο εκπρόσωπο της εκκλησίας τότε στην πόλη μας. Το αποτέλεσμα ήταν να θεσπιστεί μια επιτροπή από άτομα που αφυπηρέτησαν από την εκπαίδευση και άλλες δημόσιες υπηρεσίες για αυτό τον σκοπό. Από ότι φαντάζομαι αυτό δεν λειτούργησε προς όφελος των νέων ζευγαριών J

Όπως και να χει όμως το πράγμα, οι περισσότεροι από εμάς, βρισκόμαστε σήμερα στην θέση να αντιμετωπίσουμε τα θέματα που προκύπτουν στα έφηβα παιδιά μας στην παρούσα κοινωνικοοικονομική κατάσταση, αυτήν της κρίσης, η οποία δεν είναι μόνο οικονομική, είναι ηθική, κοινωνική, πολιτική, πνευματική, και ενδεχομένως εθνική.

Επέλεξα να θίξω επιλεκτικά κάποια θέματα και στην συνέχεια, κατά την συζήτηση, νιώστε ελεύθερα να προσθέσετε και άλλα.

Θα σας διαβάσω ένα γράμμα που δέχθηκα για την εκπομπή, από μια μαθήτρια λυκείου, το οποίο βρίσκω πως περιλαμβάνει συμπυκνωμένα τα σημεία που θέλω να θίξω.

Ευγνωμονώ την νεαρή για το γράμμα που μου έστειλε. Είναι ένα από τα πολλά που λαμβάνω καθημερινά μέσω της ιστοσελίδας μου, theklapetridou.com, και ο μόνος κόπος στον οποίο υποβλήθηκα ήταν να ξαναγράψω το γράμμα στα ελληνικά, εφόσον ήταν γραμμένο με λατινικούς χαρακτήρες, greeklish, πράγμα που θεωρώ το τελευταίο από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει αυτή η κοπέλα.

Το γράμμα:

Κυρία Θέκλα μου,

Είμαι μια μαθήτρια τελειόφοιτη, με σχετικά δύσκολα μαθήματα (Φυσική, Μαθηματικά, Βιολογία), έκανα λάθος επιλογή μαθημάτων, επειδή δεν είμαι και πολύ καλή μαθήτρια.

Επέλεξα αυτά τα μαθήματα, γιατί ήθελα να μπω στο μάτι των γονιών μου ότι και εγώ μπορώ να πετύχω όπως η αδελφή μου, που ήταν άριστη και τους έκανε περήφανους.

Όμως ειδικά πέρσι και φέτος, νιώθω πολλή πίεση και άγχος και βλέπω ότι δεν τα πάω καλά στα μαθήματα. Τα περισσότερα μου διαγωνίσματα είναι κοντά στη βάση και μερικά και κάτω από τη βάση, στενοχωριέμαι γιατί οι γονείς μου πληρώνουν σχεδόν 500 ευρώ τον μήνα στα ιδιαίτερα και ξέρω ότι στερούμαστε πολλά πράγματα για να δώσουν αυτά τα λεφτά.

Για να μπω πιο πολύ στο θέμα, υπάρχει φορές που νιώθω ότι πνίγομαι και στις πιο χειρότερες στιγμές σκέφτομαι τι θα γινόταν αν με κάποιο τρόπο έφευγα από την ζωή, θα τέλειωναν τα βάσανά μου. Σκέφτομαι να τα παραιτήσω όλα, αλλά όπως λέει και η παροιμία, όποιος μπαίνει στο χορό, χορεύει.

Έτσι είμαι σε ένα χάσμα, δεν ξέρω τι να κάνω, η ψυχολογία μου είναι χάλια, υπάρχουν μέρες που δεν θέλω να μιλάω σε κανένα και οι γονείς μου δεν ξέρουν τον λόγο που είμαι συνεχώς νευριασμένη ή τσιτωμένη μαζί τους.

Πέστε μου σας παρακαλώ την άποψη σας για όλα αυτά.

Ευχαριστώ πολύ J

Πόσα θέματα θίγονται σε ένα μόνο γράμμα…

Και το ειρωνικό/ελπιδοφόρο (;) είναι ότι τελειώνει με ένα χαμόγελο. Ένα εικονίδιο χαμόγελου, από αυτό που χρησιμοποιούν τα παιδιά μας κι εμείς στα γραπτά μας μηνύματα.

Το μεγάλο ερώτημα για μένα είναι; Βλέπουμε τα παιδιά μας; Τα ακούμε; Τα αφουγκραζόμαστε; Είμαστε κοντά τους; Το αντιλαμβανόμαστε όταν δεν είναι καλά;

Μέσα στην κρίση οι γονείς αυτής της κοπέλας ξοδεύουν 500 ευρώ τον μήνα για ιδιαίτερα μαθήματα. Προσφέρουν πολλά, πάρα πολλά. Υλικά.

Δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ υποθέτω ότι της το υπενθυμίζουν τακτικά κι όλας. Και μην μου πείτε πως όλοι δεν το κάνουμε αυτό.

Η κοπέλα δεν είναι καλά. Γράφει πως οι γονείς της δεν ξέρουν, για εκείνη, δεν καταλαβαίνουν, τον λόγο που είναι συνεχώς νευριασμένη ή τσιτωμένη μαζί τους. Θα υποθέτουν φαντάζομαι πως είναι λόγω της εφηβείας.

Σαν πως και η εφηβεία να είναι ένα μυθολογικό τέρας, το οποίο ευθύνεται για τα συναισθήματα και την συμπεριφορά των παιδιών μας. Η εφηβεία δεν είναι ασθένεια, δεν είναι ψυχολογική διαταραχή, δεν είναι διάγνωση. Η εφηβεία είναι ηλικιακή φάση. Δεν μπορεί να φταίει για την ψυχολογική κατάσταση στην οποία βρίσκεται αυτή η κοπέλα.

Αυτή η κοπέλα παρουσιάζει συμπτώματα άγχους, κατάθλιψης και αυτοκτονικό ιδεασμό. Μετά την ηλικία των 15 χρονών περίπου, όπου πέφτουν αισθητά τα επίπεδα της αυξητικής ορμόνης στο αίμα, η οποία έχει και δράση ελιξιρίου, οι έφηβοι αρχίζουν να αντιλαμβάνονται και να βιώνουν το άγχος, την στενοχώρια και τα διάφορα αρνητικά συναισθήματα όπως ακριβώς κι εμείς οι ενήλικες.

Δεν γνωρίζουν συνήθως να βάλουν τα συναισθήματά τους σε λέξεις. Αυτή η κοπέλα όμως γράφει πολύ παραστατικά και μέσα σε λίγες γραμμές μας δίνει μια πολύ ξεκάθαρη εικόνα της ψυχικής της κατάστασης.

Μας δίνει ακόμη και μια εικόνα για τα πιθανά αίτια αυτής της κατάστασης.

Είναι πιθανόν οι γονείς της να την σύγκριναν με την αδελφή της, η οποία προφανώς πήρε μαθήματα ιατρικής κατεύθυνσης, ίσως επειδή εκεί είχε κλίση και επιδόσεις.

Η κοπέλα αυτή είναι ολοφάνερο πως  δέχθηκε ανεπαρκή ή καθόλου επαγγελματικό προσανατολισμό.

Δεν σημαίνει πως όταν ένα παιδί δεν είναι καλό σε μαθήματα που παραδοσιακά θεωρούνται σπουδαία και δύσκολα, πως δεν έχει τομείς στους οποίους μπορεί να τα καταφέρει. Για παράδειγμα εγώ τελείωσα το κλασικό τμήμα αυτού του σχολείου, δεν είχα καθόλου κλίση στα μαθήματα που πήρε αυτή η κοπέλα, και για αυτό τον λόγο δεν πήγα στο πρακτικό, και στην συνέχεια των σπουδών και της καριέρας μου δεν συνάντησα καμιά δυσκολία που να έχει σχέση με το ότι «δεν παίρνω» από Φυσική και  Μαθηματικά.

Ούτε σημαίνει πως όλα τα παιδιά είναι απαραίτητο να σπουδάσουν σε πανεπιστήμιο. Οι σπουδές, τα πτυχία, τα μεταπτυχιακά δεν φέρνουν την ευτυχία σε όλους ανέκαθεν, και στις μέρες μας ούτε καν την πολυπόθητη εύρεση εργασίας!

Μήπως είναι καιρός να σταματήσουμε να έχουμε αυτή την «μετα- κατοχική», όπως θα έλεγαν στην Ελλάδα, νοοτροπία πως επειδή δεν σπουδάσαμε εμείς, πρέπει οπωσδήποτε να σπουδάσουν τα παιδιά μας ή επειδή σπουδάσαμε εμείς είναι αυτονόητο κι απόλυτο να σπουδάσουν και τα παιδιά μας;  

Είναι ανάγκη όλοι να σπουδάζουν;

Και εάν μου απαντάτε ναι σε αυτό, θα ρωτήσω παρακάτω: είναι ανάγκη όλοι να είναι ευτυχισμένοι;

Η σημερινή κατάσταση της κρίσης, παρόλα τα κακά που επιφέρει, πιστεύω ότι φέρνει και καλά. Και το σημαντικότερο από αυτά: μας προσγειώνει. Μας φέρνει πίσω στην πραγματικότητα. Πως είμαστε Κυπραίοι, πως η συντριπτική πλειοψηφία των γονιών ή των παππούδων μας ήταν  μεροκαματιάρηδες, απλοί αγρότες ή εργάτες, και πως δεν καταγόμαστε από «μεγάλα τζάκια». Όλο αυτό το «άππωμα» που λέμε στα κυπριακά, η ενασχόληση με την ύλη και την εξωτερική εικόνα, να φορέσουμε μάρκες, να οδηγήσουμε μάρκες, να ζήσουμε σε παλάτια, να έχουμε οικιακές βοηθούς, να απομακρυνόμαστε συναισθηματικά από τον εαυτό μας, τον σύντροφο και τα παιδιά μας, να κοιτάζουμε συνεχώς να φαινόμαστε σπουδαίοι και όχι να γινόμαστε καλύτεροι, πιστεύω πως δεν έκανε καλό στην ψυχή μας. Η γνώμη μου.

Πριν λίγες μέρες περίμενα την σειρά μου στο κομμωτήριο και άθελά μου άκουγα τον μονόλογο της προηγούμενης πελάτισσας στην κομμώτρια.

Περιέγραφε γλαφυρά και με αχρείαστες λεπτομέρειες το ταξίδι που έκανε πρόσφατα με την οικογένειά της στο Λονδίνο, από πού ψώνισε, τι ψώνισε, πόσα χρήματα στοίχισε το κάθε αχρείαστο κατά την δική μου πάντα γνώμη αντικείμενο, σε πόση έκπτωση ήταν, ποια ήταν η τιμή σε στερλίνες, ποια σε ευρώ, σε ποιο ξενοδοχείο έμεναν, κοντά σε ποια καταστήματα ήταν, ακόμα και πως κατουρήθηκε πάνω του ο γιος της στο αεροπλάνο και ευτυχώς που είχε ένα σορτσάκι στην τσάντα της και του το έβαλε κι αναγκάστηκε να τον κατεβάσει από το αεροπλάνο τυλιγμένο στην κουβέρτα των κυπριακών αερογραμμών. Έλεος! Έβγαζαν τα αυτιά μου σπίθες.

Όχι γιατί δεν έτυχε κι εγώ στο παρελθόν, όπως και πολλοί από τους παρευρισκόμενους σίγουρα, να έχουμε την οικονομική ευχέρεια να πάμε για διακοπές και ψώνια στο εξωτερικό, όχι πως δεν έχω κάνει αχρείαστα έξοδα στο παρελθόν, αλλά σήμερα; Σήμερα που έχει οικογένειες που τους κόβουν το ρεύμα, που είναι και οι δυο γονείς άνεργοι, που στηρίζονται στα κοινωνικά παντοπωλεία και στα συσσίτια για να επιβιώσουν, σήμερα κοκορευόμαστε για τον υλισμό μας;

Δεν έχω κανένα πρόβλημα με την κοπέλα. Μάλιστα την λυπήθηκα που στην ουσία «δεν έχει ζωή», μόλις που συγκρατήθηκα να μην της πως αγγλιστί «get a life», αλλά προβληματίστηκα βαθιά και για τον εαυτό μου και για την κοινωνία μας.

Πόσα χρήματα πετάξαμε και κάποιοι πετούμε ακόμα στην εξωτερική εικόνα;

Πόση ενέργεια ξοδεύουμε στο έξω μας και όχι στο μέσα μας; Και κατ’ επέκταση, πόση λίγη ενέργεια δίνουμε στα παιδιά μας;

Μπορούμε(;), επιλέγουμε (;),  να τα κοιτάξουμε στα μάτια, να τους ρωτήσουμε ευθέως και χωρίς περιστροφές :

Είσαι καλά; Είσαι ευτυχισμένος/η; Σου αρέσει η ζωή σου; Θέλεις να μου πεις τι σε απασχολεί; Θέλεις να με ρωτήσεις πράγματα για μένα, για τον άλλο σου γονιό, για τα αδέλφια σου;

Έχει πράγματα που θέλεις να αλλάξουν στην ζωή σου; Πώς μπορείς να γίνεις πιο ευτυχισμένος/η;

Περνάς καλά στο σχολείο; Είσαι δημοφιλής; Θέλεις να είσαι δημοφιλής; Τι σημαίνει αυτό για σένα; Έχεις φίλους/φίλες; Είσαι ερωτευμένος/η;  Είσαι ερωτευμένος/η με ανταπόκριση; Θέλεις να μιλήσουμε για το σεξ και τις σχέσεις; Σου αρέσει το σώμα σου; Το πρόσωπό σου; Έχεις απορίες για την ζωή και τον θάνατο; Θέλεις να μιλήσουμε για τον θάνατο;

Θέλεις να έρθουμε κοντά; Θέλεις να γίνουμε φίλοι από απόσταση;

Θέλεις να μου λες αυτά που νιώθεις και εγώ να σε ακούω χωρίς να σε κρίνω, χωρίς να σε τιμωρώ, να έχω το θάρρος να σου απαντώ με ειλικρίνεια και αυτοεπίγνωση, να παραδέχομαι τα λάθη μου, να ζητάω συγγνώμη, να σου δείχνω πρώτος το παράδειγμα της αυτογνωσίας και της διάθεσης για πρόοδο, να είμαι ζωντανός/ή; Να ζω την ζωή μου με ειλικρίνεια και εντιμότητα; Να σε ενθαρρύνω να κάνεις το ίδιο;

Να συνεχίζω όμως να είμαι γονιός, να σου βάζω όρια για να σε προστατεύω, να μην επηρεάζομαι από τις τυχόν ενοχές που προσπαθείς να μου φορτώσεις όταν θέλεις κάπου να ξεσπάσεις. Να το δέχομαι πως θα ξεσπάσεις σε μένα, τον γονιό σου που νιώθεις το πιο κοντινό σου πρόσωπο, να μην το παίρνω προσωπικά, αλλά να μην σου δίνω και την ευκαιρία να με τσαλαπατάς χωρίς συνέπειες;

Θα τελειώσω αυτή την εισήγηση με ένα προσωπικό παράδειγμα:

Το 2011 πήρα μια λανθασμένη απόφαση για μένα, να ασχοληθώ με την πολιτική. Αυτή η απόφαση είχε ως αποτέλεσμα εκτός από εμένα, να ταλαιπωρηθούν και τα παιδιά μου και οι γονείς μου, και η ζωή μας να αλλάξει ριζικά μετά από την παταγώδη αποτυχία του εγχειρήματός μου, και λόγω του ότι έχασα πολλά χρήματα και η δημόσια εικόνα μου και η δουλειά μου δέχθηκαν μεγάλο πλήγμα.

Ο γιος μου τότε ήταν μόλις 14 χρονών.

Τις πρώτες μέρες της «καταστροφής» ήταν λυπημένος, όπως κι εγώ άλλωστε, και στην συνέχεια όσο περνούσε ο καιρός, άρχισε να θυμώνει, όπως κι εγώ ήμουν θυμωμένη με τον εαυτό μου για την λανθασμένη μου επιλογή.

Μια μέρα, όταν τον πήρα από το σχολείο, ήταν στην τρίτη γυμνασίου τότε, μετά από μια δύσκολη μέρα που είχε στο σχολείο, δεν θυμάμαι αν ήταν θέμα αποτυχίας σε κάποιο μάθημα ή σχέσεων με συμμαθητές του, ξέσπασε πάνω μου. Τσακώθηκε μαζί μου από μηδενική αφορμή, επειδή ήθελε κάπου να βγάλει τα νεύρα του και όσο προχωρούσε η συζήτηση άρχισε να με κτυπά με ένα πολύ δυνατό όπλο:

Ποια είσαι εσύ να με συμβουλεύσεις; Ποια είσαι εσύ να κάνεις την μάνα μου; Εσύ που έκανες αυτή την χαζή κίνηση; Και έχασες τα χρήματά μας και έγινες ρεζίλι και μας έκανες κι εμάς ρεζίλι…… και συνέχισε υπενθυμίζοντας μου τις ηλίθιες ψευδαισθήσεις που είχα κατά την προεκλογική περίοδο για το ότι θα εκλεγόμουν και για όλα όσα τους υποσχέθηκα πως θα έπαιρναν για ανταμοιβή για τις θυσίες που έκαναν και οι ίδιοι, που με στερήθηκαν,  για να μπορέσω εγώ να ασχοληθώ με την πολιτική.

Τον άκουσα υπομονετικά και του απάντησα:

Έχεις δίκιο. Τα έκανα χάλια. Απέτυχα παταγωδώς σε αυτή την προσπάθεια και απογοήτευσα κι εσένα και την αδελφή σου και όλη την οικογένεια. Έκανα λάθος. Το αναγνωρίζω. Ότι και να πω, ότι και να κάνω τώρα, δεν μπορώ να αλλάξω το παρελθόν. Προσπαθώ να συγχωρήσω τον εαυτό μου για την καταστροφική βλακεία που έκανα και όταν είσαι έτοιμος ίσως με συγχωρήσεις κι εσύ. Έχεις δίκιο, πήραν τα μυαλά μου αέρα, νόμιζα πως κάποια ήμουν και άφησα τους επαγγελματίες του μάρκετινγκ να μου πουλήσουν παραμύθια και εγώ να τα αγοράσω ακριβά.

Όλα αυτά όμως έχουν να κάνουν με την δική μου ζωή. Με τις συνέπειες των δικών μου πράξεων, τις οποίες πίστεψέ με τις πληρώνω ακριβά και δεν έχω παράπονο για αυτό.

Εσύ, όντως ταλαιπωρήθηκες από αυτή μου την απόφαση, αλλά δεν έμεινες ούτε χωρίς φαγητό, ούτε χωρίς ρούχα, ούτε χωρίς ευκαιρίες μόρφωσης και κοινωνικοποίησης. Στερήθηκες την μάνα σου για έξι μήνες. Θα μπορούσε να πάθαινα μια αρρώστια και να μην ήμουν πλήρως παρούσα για έξι μήνες. Θα μπορούσε να συνέβαινε οτιδήποτε. Αυτό θα σου έδινε το δικαίωμα να καταστρέφεις εσύ τον εαυτό σου, επειδή η μάνα σου έλειψε ή απέτυχε;

Εσύ αποφασίζεις για σένα.

Τις ενοχές που προσπαθείς να μου επιβάλεις, δεν τις δέχομαι. Μου αρκούν αυτές που έχω από μόνη μου. Και κατ’ ακρίβεια κι αυτές τις καταπολεμώ, επειδή η ενοχή είναι πολύ κακός σύμβουλος.

Δουλεύω εντατικά να ξανακτίσω αυτά που έχασα και κυρίως με εσάς. Λυπούμαι που ταλαιπωρείσαι, αλλά δεν είσαι και στην χειρότερη θέση του κόσμου και αν δεν αναλάβεις τις δικές σου ευθύνες για τις δικές σου πράξεις, τις δικές σου αποφάσεις, τις δικές σου σχέσεις, φοβάμαι πως θα καταλήξεις ένα μίζερο ον, που θα λέει συνεχώς ότι έχει δίκιο και είναι αδικημένο, κατά βάθος όμως θα το νιώθει πως είναι τεμπέλικο.

Κάπως έτσι του μίλησα. Κι εκείνη την φορά και την επόμενη που ανέσυρε το όπλο της ενοχοποίησης της μάνας του για οποιαδήποτε δικά του θέματα. Μέχρι που σταμάτησε να το χρησιμοποιεί ως όπλο εναντίον μου και άρχισε να ασχολείται συνειδητά με τον εαυτό του.

Είμαι πολύ περήφανη για τον γιο μου. Στα 16 του γράφει πράγματα στο status του στο Facebook που τα διαβάζω και συγκινούμαι. Τον καταβάλλει ακόμα ο θυμός εννοείται, είναι έφηβος, μπορεί να τσακωθεί και μαζί μου χωρίς σημαντικό λόγο για να ξεσπάσει.

Δεν του επιτρέπω όμως να με σπάσει, επειδή ο ίδιος θα νιώσει ανασφαλής και απροφύλακτος με μια μητέρα έρμαιο των ενοχών και των τύψεων της.

Με αυτό δεν θέλω να παρουσιάσω τον εαυτό μου ως τον ιδανικό γονιό, εξάλλου έχω κάνει κι άλλα λάθη πολλά, πλέον της πολιτικής μου ιδεοληψίας το 2011.

Επιχειρώ όμως να είμαι γονιός και να με ενδιαφέρει η ουσία της εφηβείας. Μια πολύ όμορφη ηλικία, στην οποία τα παιδιά μας έχουν παρόμοιες σωματικές και εγκεφαλικές δυνατότητες με εμάς, και που μπορούμε να επικοινωνήσουμε μαζί τους λεκτικά και συναισθηματικά.

Και για να το επιχειρήσουμε αυτό, προαπαιτούμενο είναι να επικοινωνούμε με τον εαυτό μας. Και να ζούμε την δική μας ζωή.

Let’s get a life, λοιπόν!

Σας ευχαριστώ που με ακούσατε.

Θέκλα Πετρίδου

Ψυχολόγος

Πάφος 19 Φεβρουαρίου 2014

Αγαπώ με για να μπορώ να πω αγαπώ σε....

Καλημέρα, καλημέρα!
Σαββατιάτικο πρωινό με καφέ, συνειδητά επιλεγμένη μοναχικότητα, και το πληκτρολόγιο εύκαιρο.
Τι καλύτερη ευκαιρία να γράψω στο ιστολόγιό μου, που το έχω παραμελήσει με τα πρόσφατα τρεχάματα που έχω με την εκπομπή.
Ναι, είμαι πολύ χαρούμενη αυτές τις μέρες, γιατί μου δίνεται η ευκαιρία να συνεργάζομαι με την εκπομπή "Έχουμε και Λέμε" στο Mega, με τον Τάσο Θεοδώρου και την Έλενα Ευσταθίου.
Έχει από το 1998 που εμφανίζομαι στην τηλεόραση ως ψυχολόγος, που πρώτη φορά είμαι μόνιμη συνεργάτης σε εκπομπή που μεταδίδεται σε ώρα που μπορεί να την δει τόσος  πολύς κόσμος.
Σάββατο και Κυριακή απόγευμα, 4-6 μμ η εκπομπή.
Ήμουν για χρόνια τακτική συνεργάτης σε πρωινές εκπομπές ή απογευματινές που παρουσιάζονταν σε καθημερινές μέρες της εβδομάδας. Τώρα με την εκπομπή αυτή, έχω πρόσβαση να επικοινωνήσω με πολύ περισσότερο κόσμο. Και το χαίρομαι πολύ, το χαίρομαι αφάνταστα και ευχαριστώ όλους τους φίλους και τηλεθεατές για τα τόσο όμορφα, συγκινητικά μηνύματα που λαμβάνω, καθώς και τα email τους με τα θέματά τους.
Κατά την διάρκεια της εκπομπής, συνήθως απαντούμε σε ένα επιλεγμένο γράμμα από τηλεθεατή, (δεν επιθυμούν όλοι όσοι μου γράφουν να δημοσιοποιηθεί η επιστολή τους) και κάνουμε συζήτηση με αφορμή το περιεχόμενο του γράμματος και απαντούμε και σε τηλεφωνικές γραμμές.
Μια γεύση από την εκπομπή:

Όλα τα videos της εκπομπής, τα ανεβάζω κάθε εβδομάδα,  στο κανάλι μου στο Youtube
Όσοι θέλετε να μου γράψετε για το θέμα που σας απασχολεί, στην ηλεκτρονική μου διεύθυνση (email) theklapetridou@yahoo.gr και σας παρακαλώ, να μου διευκρινίσετε εάν θέλετε το γράμμα να προβληθεί στην εκπομπή ή να απαντηθεί ιδιωτικά.

Ίσως ζούμε στην πιο δύσκολη φάση της Κύπρου μας από το 1974 και μετά. Πολλά θέματα μας απασχολούν. Η οικονομική κρίση, η ανεργία, η μείωση ή και παντελής έλλειψη οικονομικών πόρων πυροδοτούν και μια σειρά άλλων συναισθηματικών, πρακτικών, ψυχολογικών αδιεξόδων. Οι απαντήσεις που δίνω στα γράμματα σας φυσικά δεν αποκαθιστούν ούτε την επίσημη διάγνωση, ούτε φυσικά και την ψυχοθεραπεία, είναι μια γνώμη από έναν άνθρωπο που ασχολείται επιστημονικά με τα θέματα αυτά.
Και όπως λέμε πάντα και στην εκπομπή, όποιος δεν μπορεί οικονομικά να απευθυνθεί σε ιδιώτη ψυχολόγο ή ψυχίατρο, ευτυχώς στα κρατικά νοσοκομεία υπάρχουν προσοντούχοι συνάδελφοι, στους οποίους μπορεί ο κάθε ένας να απευθυνθεί για να πάρει βοήθεια.

Για να είμαι ειλικρινής, όλα τα  μηνύματα που λαμβάνω είναι θετικά, αγαπητικά, ενθαρρυντικά και με ευγνωμοσύνη.
Δεν έχω κανένα παράπονο από τον κόσμο, τους χιλιάδες φίλους στο Facebook, που σχεδόν γέμισε και το δεύτερο προφίλ μου, όσοι μου κάνετε αίτημα φιλίας και δεν σας αποδέχομαι, μπορείτε να με ακολουθήσετε ή  να πατήσετε like στην σελίδα μου στο Facebook, γιατί νομίζω αν ανοίξω και τρίτο προφίλ, θα χάσω τον μπούσουλα και δεν θα μπορώ να βρίσκω όλα σας τα μηνύματα και να ανταποκρίνομαι.
Αλλά...,
Όταν κάποιος εκτεθεί στην δημοσιότητα, ελκύει προς τον εαυτό του, όχι μόνο θετικά, επαινετικά σχόλια, αλλά και αρνητικά.
Αυτές τις μέρες,άθελά μου,  ήρθα σε επαφή με μια παλιά πληγή. Πληγή που κακοφόρμισε από τον πολύ καιρό.
Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, αυτές δεν αφορούν κανένα, ούτε καν εμένα, θα πω μόνο επιγραμματικά πως κάποιος άνθρωπος, με κάποια ισχύ στα επαγγελματικά μας, με έχει "πάρει από κακό μάτι" εδώ και δυο-τρία χρόνια και μου κάνει την ζωή ποδήλατο όποτε του δοθεί η ευκαιρία...
Δεν μπορώ να αντιληφθώ εάν πρόκειται για επαγγελματική, προσωπική ή σεξιστική αντιζηλία. Ούτε και με ενδιαφέρει, για να είμαστε ειλικρινείς.
Εγώ κάνω την δουλειά μου όσο καλύτερα μπορώ και με αγνές προθέσεις, προσφέρω όσα μπορώ να προσφέρω από τον χώρο της δουλειάς μου και της pro bono δουλειάς μέσω του διαδικτύου  και της τηλεόρασης και είμαι καλά με τον εαυτό μου και την συνείδησή μου.
Από το 2001 μέχρι το 2004 ήμουν διορισμένη στην Ειδική Εκπαίδευση στο Υπουργείο Παιδείας, και στις 12 Νοεμβρίου το 2004, παραιτήθηκα συνειδητά, επειδή επέλεξα να εργάζομαι ως ιδιώτης ψυχολόγος. Δεν μου άρεσε να είμαι κυβερνητική υπάλληλος, ήθελα και θέλω να είμαι ιδιώτης. Αυτό μου αρέσει να κάνω, αυτό μου γεμίζει την ψυχή μου, αυτό με ευχαριστεί.
Δεν ασχολούμαι με κανέναν άλλο. Δεν με ενδιαφέρει τι κάνουν οι άλλοι, ούτε καν ξέρω τι κάνουν. Δεν μπορώ να τους κατηγορήσω για οτιδήποτε, γιατί δεν είναι από την δουλειά μου. Δεν με κόφτει.
Μπορεί αυτό να ακούγεται εγωιστικό, αλλά είναι η άμυνα μου για να μπορώ να λειτουργώ όπως λειτουργώ, για να μην τρελαθώ.
Και θέλω να πιστεύω πως δεν έχω δημιουργήσει συνειδητά ή ασυνείδητα πρόβλημα σε κανέναν άνθρωπο με τον οποίο συναναστρέφομαι.
Αυτή μου η στάση, πηγάζει και από την διαπαιδαγώγηση, που μου έδωσε ο πατέρας μου, ο π. Ανδρέας Πετρίδης , ο οποίος είχε μια πολύ όμορφη πνευματική παρουσία στην εκπομπή του Δημήτρη Σούγλη στο Έξτρα την προηγούμενη Τετάρτη
Παρακολουθώντας τον πατέρα μου να μιλά στην εκπομπή την Τετάρτη, καθηλώθηκα μπροστά από την τηλεόραση και πέρασαν από το μυαλό μου όλες οι καλές διδαχές που πήρα από εκείνον μεγαλώνοντας. Ο πατέρας μου δεν είναι τέλειος, ούτε φυσικά κι εγώ. Έκανε και κάνει και θα κάνει λάθη, το ίδιο και η κόρη του. Είναι άνθρωπος του πνεύματος όμως, με έμαθε να διαβάζω, να μελετώ και να ασκούμαι πνευματικά. Ήταν ο,τι έπρεπε αυτά που έλεγε την Τετάρτη, επειδή τις δυο επόμενες ημέρες μου χρειάστηκαν. Μου θύμισε για ακόμη μια φορά τον πνευματικό προορισμό του ανθρώπου στη γη, το πόση αξία έχει η ψυχική γαλήνη και οι αρετές του πνεύματος για να μπορεί ο άνθρωπος να είναι καλά με τον εαυτό του.
Μου θύμισε την συγχώρεση, την αγάπη, την κατανόηση, την πνευματική υπέρβαση.
Και για αυτό σήμερα, μπορώ να πω στον "εχθρό" μου ότι τον αγαπώ.
Λυπούμαι για τα αρνητικά συναισθήματα τα οποία τον κατακλύζουν. Λυπούμαι που αναστατώνεται και ο ίδιος και αναστατώνει και άλλους γύρω του. Δεν του κρατάω κακία. Μόνο κούραση νιώθω από έναν ανελέητο και χωρίς νόημα ψυχολογικό πόλεμο.
Ναι, αγαπώ σε, επειδή αγαπώ τον εαυτό μου.
Αγαπώ σε, επειδή θα μπορούσε να ήμουν εγώ στην θέση σου, να άφηνα να με κατακλύσει ο εγωισμός, η κακία και η εκδικητικότητα. Αγαπώ σε, γιατί καταλαβαίνω πως δεν είναι δύσκολο να παρασυρθεί ένας άνθρωπος από τον θυμό του και να δρα κακόβουλα προς τους άλλους.
Δεν μπορείς να μου κάνεις κακό. Μόνο να με ταλαιπωρήσεις, να με κουράσεις και να με βοηθήσεις έτσι να γίνω καλύτερος άνθρωπος.
Δεν μπορείς να μου πάρεις ο,τι έχω στην ψυχή μου. Την αγάπη για μένα, για σένα, για τον κόσμο.
Δεν μπορείς να με κάνεις να σταματήσω  να πιστεύω  πως κατά βάθος όλοι οι άνθρωποι είναι καλοί.
Δεν μπορείς να με φέρεις στο σημείο να απελπιστώ για το μέλλον μου.
Εδώ δεν απελπίστηκα για το μέλλον αυτού του τόπου, με τόσα φαύλα που συμβαίνουν και μας οδήγησαν στην ηθική, πνευματική και οικονομική κρίση.
Δεν απελπίστηκα που είμαι μόνη μου τόσα χρόνια και μεγάλωσα δυο μωρά χωρίς καμιά βοήθεια.
Δεν απελπίστηκα όταν αντιμετώπισα τον θάνατο φάτσα-κάρτα όταν αρρώστησα πριν  4-5 χρόνια.
Δεν απελπίστηκα όταν έκανα την βλακεία να ασχοληθώ με την πολιτική και έχασα όχι μόνο στις εκλογές, αλλά και σε πολλά άλλα, ξέρεις εσύ, εκεί βρήκες την ευκαιρία να κτυπήσεις για πρώτη φορά.
Δεν απελπίστηκα και δεν έχω σκοπό να απελπιστώ.
Γιατί έχω βιώσει αμέτρητες φορές και στην δική μου ζωή και στων γύρω μου, πως εκεί που όλα φαίνονται πως καταρρέουν, πάντα υπάρχει ελπίδα, στο τέλος έρχεται το νόημα το πνευματικό για κάθε ταλαιπωρία που περνούμε, είτε εξαιτίας μας, είτε εξαιτίας άλλων.
Ο άνθρωπος είναι καλός. Οι άνθρωποι είναι καλοί. Μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι. Υπάρχουν πάντα ευκαιρίες για να προοδεύουμε πνευματικά και συναισθηματικά.
Μπορώ να γίνω καλύτερη, μπορείς να γίνεις καλύτερος. Δεν υπάρχει λόγος να αλληλοκατασπαρασσόμαστε. Δεν υπάρχει λόγος να προκαλούμε πόνο, ενώ μπορούμε να σκορπούμε αγάπη.
Η ζωή είναι όμορφη, και μαζί θα την κάνουμε ακόμη ομορφότερη.
Αγαπώ σε κι ας δείχνεις πως με μισείς....
Καλημέρα :-) χ χ χ

Έχει πανσέληνο απόψε...

Έχει πανσέληνο απόψε...
Κι ειν΄ωραία;
Κάθομαι μόνη στη βεράντα και σκέφτομαι.
Έχει τόσα πολλά να σκεφτώ αυτές τις μέρες. Πάντα ο Ιούλης στην Κύπρο είναι επίπονος, όπως ήταν το φως της σελήνης εψές... Παρόλο που δεν ήταν πανσέληνος, το σχεδόν ολόγιωμο φεγγάρι "έκαιγε"...
Έχω εξομολογητική διάθεση απόψε.
Να ανοίξω την καρδιά μου
Να γράψω χωρίς φόβο και με πάθος.
Δεν μπορώ να αφήσω το πάθος, ούτε την δύναμη μου. Αυτή είμαι εγώ.
Η δύναμη μου ξεκίνησε ως ασπίδα σε μια παιδική ηλικία παράταιρη.
Κουβαλούσα μαζί μου βιώματα παράξενα για τα άλλα παιδιά στο σχολείο, στη γειτονιά μου...
Σκεφτόμουν παράξενα, διαφορετικά, έμαθα να συλλαβίζω με τον Παπαδιαμάντη και τις Γραφές. Αυτά υπήρχαν στις βιβλιοθήκες των γονιών μου και δεν είχαμε καν τηλεόραση.
Έτσι λοιπόν, για να μπορέσω να επιβιώσω έπρεπε να δυναμώσω. Να δείχνω πως δεν με ενοχλεί, μέχρι να μην με ενοχλεί η διαφορετικότητα μου...
Και οπλίστηκα με θάρρος, δύναμη, αντοχή. Έμαθα να μιλάω δυνατά και να υπερασπίζομαι τον εαυτό μου και τους άλλους. Έμαθα να αντιμιλώ, να αμφισβητώ, να διεκδικώ.
Θυμάμαι πως ένιωθα άσχημη, αλλόκοτη, παράξενη, χοντροκαμωμένη. Είχα αισθήματα από μέσα μου όμως, ήμουν κορίτσι είχα όνειρα. Τα έκρυβα όλα αυτά όμως, γιατί νόμιζα πως θα με έκαναν ακόμη πιο ευάλωτη στην απόρριψη και την βία. Φαινόμουν δυνατή, δυναμική, σκληρή, θαρραλέα.
Τα ίδια και στο πανεπιστήμιο. Λίγοι άνθρωποι γνώρισαν την αδυναμία μου. Γιατί πάντα, πίσω από μια πανοπλία δύναμης, κρύβεται μια κραυγάζουσα αδυναμία.
Δεν ήμουν όμως ουσιαστικά δυνατή. Δεν επαναστάτησα στην εφηβεία μου, ήμουν μικρομέγαλη από τα 20 μου. Για αυτό και παντρεύτηκα νωρίς τον πρώτο τυχόντα, τον μόνο που δεν φοβήθηκε την δύναμικότητά μου και ήρθε κοντά από συμφέρον.
Και από κει και πέρα, μετά το πέρας των σπουδών μου και με ένα παιδί στην αγκαλιά, κλήθηκα όντως να γίνω, όχι απλώς να φαίνομαι δυνατή.
΄Οταν αποκοτήσεις να φέρεις ένα παιδί στον κόσμο, είσαι υπεύθυνος για τα πρώτα τουλάχιστον 15 χρόνια να είσαι εκεί συνεχώς, να ακούς, να βλέπεις, να αντέχεις.
Να αντέχεις που το παιδί σου είναι διαφορετικό από εσένα, που έχει ανάγκες που υπερβαίνουν τις δικές σου, που δεν μπορείς να ορίζεις πλέον ούτε το ίδιο σου το σώμα. Θήλασα τα παιδιά μου για πάνω από ένα χρόνο και δεν το μετανιώνω. Όσο κουραστικό κι αν ήταν.
Επίσης, όταν κάνεις τη δική μου δουλειά, όταν είσαι ψυχολόγος και οι άνθρωποι σου εμπιστεύονται το είναι τους, επίσης έχεις μεγάλη, τεράστια ευθύνη. Να είσαι εκεί, να ακούς, να σκέφτεσαι, να αναλύεις, να στηρίζεις, να προβλέπεις, να προσέχεις, να θεραπεύεις. Δεν σηκώνει ψευτιά, ούτε βαρεμάρα αυτή η δουλειά. Αναγκαστικά δυναμώνεις για  να την επιτελέσεις.
Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες για το πώς εξελίχθηκε η ζωή μου τα τελευταία 16 χρόνια αφότου τελείωσα το πανεπιστήμιο κι άρχισα να δουλεύω όντας και μάνα.
Δεν έχουν σημασία οι λεπτομέρειες.
Σημασία έχει ότι επέλεξα να είμαι δυνατή.
Και δεν το μετανιώνω.
Κι αν αυτό με κάνει απωθητική ως γυναίκα, χαλάλι.
Χαλάλι για τα παιδιά μου και τους πελάτες μου, που τους αγαπώ.
Δεν το επέλεξα συνειδητά αρχικά να είμαι δυνατή.
Συνέβηκε.
Προχθές συζητούσαμε με τη μάνα μου το γεγονός πως συνελήφθηκα μεταξύ πρώτης και δευτέρας εισβολής το 1974 και πως τέτοιες μέρες είναι τα κινέζικα γενέθλιά μου.
Είμαι παιδί του πολέμου, μεγαλωμένη σε μια κοινωνία γεμάτη φόβους, στερεότυπα και επίπονες αντιθέσεις. Σε μια κοινωνία που δεν μου αρέσει όπως λειτουργεί, αλλά που αγαπώ πολλά από τα μέλη της.
Δεν ονειρεύτηκα για μένα να είμαι μόνη, χωρίς σύντροφο, αλλά κανείς δεν μπορεί να σχεδιάσει στην παραμικρή λεπτομέρεια το μέλλον του.
Ονειρεύτηκα για μένα να είμαι τίμια, αληθινή και υπεύθυνη. Και να αγαπάω. Να αγαπάω τον κόσμο και τα παιδιά του κόσμου ωσάν να είναι δικά μου. Να πονώ με τον πόνο των ανθρώπων που έρχονται να ζητήσουν τη βοήθεια μου και να χαίρομαι με τη χαρά τους. Να μεγαλώσω παιδιά που να έχουν ρίζες και φτερά... Αυτά, φαίνεται πως τα καταφέρνω.
Κι ας είμαι μόνη απόψε, που έχει πανσέληνο κι είναι ωραία.
Κι ας είμαι δυναμική και φοβιστική για κάποιους, ξέρουν αυτοί.
Τουλάχιστον δεν ζω στη Σατραπεία.....

Η μάνα μου νευριάζει με...!

"Σαν την μάναν εν έσιει..."

Ευτυχώς....!

Με έπιασε το μητροκτονικό μου παραλήρημα σήμερα. Από χθες δηλαδή, που πήγα στην Πάφο για το Σαββατοκύριακο και η μάνα μου δεν άφησε τίποτα να πέσει κάτω, επινόησε μάλιστα και προβλήματα εκεί που δεν υπήρχαν για να βγάλει ίσως τα νεύρα της πάνω μου...

Τη μάνα μου αγαπώ την. Τζιαι τζιείνη αγαπά με. Αλλά δεν είναι αυτό το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό όταν την φέρω στη σκέψη μου....

Λοιπόν, επειδή έγραψα ένα δυο θυμωμένες ενημερώσεις καταστάσεις στην ιστοσελίδα μου στο Facebook, και κάποιοι μεγαλύτεροι σε ηλικία φίλοι αναστατώθηκαν κάπως, γράφω εδώ εκτενώς για να εξηγήσω τη δική μου οπτική του θέματος.

Κατ'αρχάς, για να είμαι απολύτως ειλικρινής, γνωρίζω πως την ενοχλεί αφάνταστα να μιλώ για αυτήν δημοσίως, οπόταν ο αρχικός μου στόχος ίσως είναι η εκδίκηση, σωστά; 

Εκφράζομαι δημοσίως για να εκτονώνομαι, για να ξεκαθαρίσω τις σκέψεις μου γράφοντας και επειδή ίσως κάποιοι αναγνώστες βρουν κάποιες εξηγήσεις σε δικές τους απορίες μέσα από τα γραφόμενα μου. Και επίσης επειδή ίσως έτσι βοηθήσω λιγάκι στο να σπάσει αυτό το κοινωνικό ταμπού στην Κύπρο πως δεν λέμε τα προβλήματά μας, δεν αφήνουμε τους άλλους να καταλάβουν πως κάποια θέματα και άνθρωποι μας ταλαιπωρούν... Όλοι έχουμε προβλήματα, όλοι έχουμε δύσκολες μέρες, όλοι έχει στιγμές που νομίζουμε πως θα τρελαθούμε...

Λοιπόν,

για μένα, η αγάπη της μάνας είναι αδιαμφισβήτητη ακριβώς επειδή πρόκειται περί κτηνώδους ενστίκτου. 

Δεν μπορείς να επαινέσεις κάποιον επειδή έπραξε όπως προγραμματίστηκε από τη φύση, ούτε να τον κατηγορήσεις βέβαια.

Τι είδους αγάπη όμως είναι η  ενστικτώδης μητρική;

Αγάπη που έχει να κάνει με το να επιδιώξεις την εγκυμοσύνη, να την κρατήσεις, να προσέχεις το μωρό όταν είναι βρέφος και νήπιο, να το ταΐζεις, να το καθαρίζεις, να το ντύνεις, να το κοιμίζεις και γενικώς να το βοηθήσεις να επιβιώσει μέχρι να αρχίσει να αυτοεξυπηρετείται...

Ως εκεί.

Θυμάμαι όταν ήταν τα παιδιά μου πιο μικρά μου έλεγαν πως με αγαπούν πολύ.(Τις φορές που δεν μου έλεγαν πως με μισούν...:-). Τους ρωτούσα γιατί;

Και μου απαντούσαν:

-Επειδή μας προσέχεις

-μας μαγειρεύεις

-μας παίρνεις σχολείο

-μας αγοράζεις ρούχα

-μας προσέχεις όταν κοιμόμαστε το βράδυ

-οδηγείς ασφαλώς όταν είμαστε στο αυτοκίνητο κτλ....

Κι εγώ τους έλεγα πως αυτά ήμουν υποχρεωμένη να τα κάνω, επειδή εμένα μου κάπνισε να τους γεννήσω. Και πως δεν χρωστούν καμιά υποχρέωση σε εμένα για αυτό. Και πως προτιμώ να με συμπαθούν/αγαπούν, όταν και αν  θα καταφέρω να τους αγαπώ, εκτιμώ, σέβομαι και τους αφήνω ελεύθερους μέσα στα πλαίσια της ηλικίας τους....

Διάφορες μορφές της μητρικής αγάπης, που υπερβαίνουν την ενστικτώδη της μορφή:

ΘΕΤΙΚΕΣ

• Σεβασμός στην ελευθερία και την προσωπικότητα του παιδιού μας
• Σεβασμός στις επιλογές του
• Συνειδητή προσπάθεια ώστε τα παιδιά μας να αποκτήσουν υπευθυνότητα και συναισθηματική ωριμότητα ανάλογη της ηλικίας τους.
• Προσπάθεια να κατανοήσουμε τα κίνητρα τους όταν φέρονται με τρόπους που δεν καταλαβαίνουμε
• Προσπάθεια να καταλάβουμε τα δικά μας κίνητρα όταν έχουμε αρνητικά συναισθήματα απέναντι τους. Γιατί ναι, συμβαίνει και αυτό: η μάνα να έχει αρνητικά συναισθήματα για το παιδί της, είναι ανθρώπινο....
• Έγνοια να μεγαλώσουμε παιδιά με ρίζες και φτερά. Να νιώθουν αγάπη, αποδοχή, εγγύτητα από τη μάνα τους και ταυτόχρονα ανένοχα να ανοίγουν τα φτερά τους για να γνωρίσουν τον κόσμο και να διαμορφώσουν τη ζωή τους ελεύθερα και υπεύθυνα
• Συνειδητή θυσία χρόνου, ενέργειας, σημασίας προς τα παιδιά μας. Πρώτα από όλα έχουν ανάγκη τη σημασία από τη μάνα τους..... (Και όταν δεν την παίρνουν από την αρχή, τότε αναπτύσσουν συμπεριφορές που επιζητούν σημασία και μετά λέμε πως φταίνε αυτά....)

ΑΡΝΗΤΙΚΕΣ

• Υπερπροστασία
•  Χειραγώγηση με μέσο τα χρήματα
• Προβολή κι επιβολή απωθημένων στα παιδιά μας
• Σύγκριση των παιδιών μας με άλλους, συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού μας
• Ζήλια προς τα παιδιά μας
• Αντιπάθεια για όσα κάνουν τα παιδιά μας και φοβόμαστε πως μπορεί να τα κάνουμε κι εμείς, ή κάναμε στο παρελθόν και φοβόμαστε πως θα ξανακάνουμε ή θέλουμε να κάνουμε και δεν το αποτολμούμε...

Σε μια τηλεοπτική εκπομπή, έτυχε να αναφέρω το θέμα της ζήλιας της μάνας προς την κόρη. Και η τηλεθεάτρια απόρησε έντονα...

Μετά το τέλος της εκπομπής με ρώτησε ακόμη πιο απορημένα: Μα υπάρχουν μητέρες που ζηλεύουν τα παιδιά τους; Αλήθεια; Εμένα η μάνα μου όλη την ώρα μου λέει πόσο όμορφη είμαι, και πόσο με καμαρώνει και με λούζει με θετική ενέργεια...

-Ήμουν σίγουρη..., της απάντησα. Έτσι εξηγείται και η αυτοπεποίθηση και η επιτυχία σου....:-)

Η δική μου η  μάνα δεν με επαινεί ποτέ και ο,τι κάνω για αυτήν είναι λάθος. 

Need say no more....

Φιλιά,

Θέκλα

Αντιμετώπιση θλίψης/πένθους/κατάθλιψης... "Συν Αθηνά και χείρα κίνει..."

.Επέστρεψα χθες από τις 6ήμερες διακοπές μου στην Πάφο. Πήγα για τις γιορτές του Πάσχα

Καιρό είχα να καθίσω τόσες μέρες χωρίς εργασία...  Και όποτε δε δουλεύω σκέφτομαι... Σκέφτομαι τα δικά μου και του κόσμου

Και τα δικά μου αυτές τις μέρες είχαν να κάνουν με μια φάση πένθους που περνώ, που προσομοιάζει με κατάθλιψη... 

Δεν θα σας κουράσω με τη φιλολογία των  δικών μου. Κάτι συνέβηκε στην προσωπική μου ζωή, που μου "γκρέμισε" τον κόσμο μου, ή καλύτερα τον τρόπο με τον οποίο επέλεξα τους τελευταίους 7 μήνες να βλέπω τον κόσμο. Ο καθένας από εμάς κτίζει τον δικό του κόσμο, βασικά τις δικές του πεποιθήσεις για τον εαυτό του και τους γύρω του, για να μπορέσει να ζήσει με δομή.

Παρατηρείται πως η δομή είναι απαραίτητη για την ψυχική μας ισορροπία. Να ανήκουμε σε μια συγκεκριμένη ομάδα (σχέση, οικογένεια), να μοιραζόμαστε πιστεύω με άλλα άτομα (φίλους, σύντροφο, συνεργάτες), να έχουμε την ψευδαίσθηση ότι μπορούμε να ελέγξουμε το τι θα μας συμβεί.

Την ψευδαίσθηση, επειδή κανένας άνθρωπος στην πραγματικότητα δεν μπορεί να ελέγξει τι θα του συμβεί. Δεν μπορεί να προγραμματίσει το μέλλον και αυτό να συμβεί ακριβώς όπως το προγραμμάτισε. Πάντοτε υπεισέρχεται ένας ακαθόριστος ανεξέλεγκτος παράγοντας, ο οποίος συνήθως είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. Συνήθως, όχι πάντοτε. Για αυτό δομούμε τον κόσμο μας έχοντας ψευδαίσθηση ελέγχου και αποκτώντας ψυχική ισορροπία.

Όταν ο κόσμος μας αποδομηθεί, επειδή αποτύχαμε σε μια σημαντική μας επιδίωξη, επειδή μας άφησε ένας "αγαπημένος" σύντροφος, επειδή έφυγε από τον κόσμο κάποιος που ήταν στη ζωή μας (παιδί, γονιός, φίλος), επειδή χάσαμε τη δουλειά μας, επειδή χάσαμε την οικονομική μας ανεξαρτησία, όταν συμβεί ένα από αυτά ή και περισσότερα μαζί τότε ΠΕΝΘΟΥΜΕ. Πονούμε, κλαίμε, είμαστε άκεφοι, σκεφτόμαστε συνεχώς αυτό που μας συνέβηκε απρόοπτα και εξετάζουμε τι θα μπορούσαμε να κάνουμε διαφορετικά για να αποφευχθεί, προσπαθούμε να καταλάβουμε γιατί συνέβηκε, να αποκτήσουμε τέλος πάντων την ψευδαίσθηση του ελέγχου.

Οι ψυχολόγοι για χρόνια μελετούν τους μηχανισμούς εκλογίκευσης του ανθρώπου και τα στάδια του πένθους....

Έτσι κι εγώ λοιπόν, αυτές τις μέρες που ήμουν στην Πάφο ήμουν στις μαύρες μου. Δεν ήμουν καλά. Αντιλήφθηκα ότι δεν ήμουν καλά και είχα πάρει την κάτω βόλτα, όταν παρατήρησα ότι δεν ήθελα να απαντάω το τηλέφωνο ή να συναντιέμαι με κόσμο. Όταν είδα πως δεν με ευχαριστούσαν πλέον παλιές αγαπημένες δραστηριότητες, όταν είδα να αλλάζει το μοτίβο του ύπνου μου και του φαγητού. Δεν ήμουν καλά. 

Μίλησα με μια φίλη  που πάντοτε με ακούει και με ηρεμεί.

Πίεσα τον εαυτό μου να της μιλήσω. Δεν ήθελα, αλλά αντιλαμβανόμουν πως έπρεπε να το κάνω.

Άρχισα να παραδέχομαι πως δεν ήμουν καλά. Αυτό με έκανε ακόμα πιο χάλια, αλλά φαίνεται πως πρέπει να πιάσεις πάτο για να ξανασηκωθείς με φόρα. Αυτή η παραδοχή ήταν που στην πορεία έφερε την αντίσταση, το πείσμα: γιατί να μην είμαι καλά; Θα γίνω καλά να σκάσουν οι εχθροί μου....! Και στην περίπτωση αυτή εννοούσα τους εσωτερικούς μου δαίμονες, που είναι οι μεγαλύτεροι εχθροί του καθενός μας, κατά τη γνώμη μου πάντα.

Την Κυριακή του Πάσχα έριξα και ένα γερό γοερό κλάμα για κανένα μισάωρο... Αυτό ήταν το καλύτερο από όλα, η μεγαλύτερη ανακούφιση. Με το να παριστάνω τη δυνατή και τη γενναία στερούσα τον εαυτό μου από τη φυσική πηγή ανακούφισης του οργανισμού που είναι τα δάκρυα... Και όχι μόνο δάκρυα, αλλά και λυγμοί, και λόγια, λόγια μοιρολόγια που σε ξεφορτώνουν....

Συν Αθηνά και χείρα κίνει...

Όταν δεν είμαστε καλά... Ζητούμε βοήθεια, παίρνουμε βοήθεια είτε αυτή είναι ψυχοθεραπευτική, είτε ψυχοφαρμακοθεραπευτική, είτε από τους φίλους μας και τα σημαντικά πρόσωπα στη ζωή μας. 

Αν δεν προσπαθήσουμε κι εμείς όμως, τίποτα δεν θα γίνει. Θέλει σκούντημα ο εαυτός μας και αποφάσεις, αποφάσεις που έχουν να κάνουν με τη δόμηση μιας καινούριας δικιάς μας πραγματικότητας με δομές πιο ρεαλιστικές και ωφέλιμες για μας....

Οι δικές μου αποφάσεις για δόμηση μιας νέας πραγματικότητας;

• Να βλέπω το ποτήρι μου μισοάδειο και όχι μισογεμάτο
• Να προσφέρω αγάπη στους γύρω μου
• Να προσέχω ώστε να κοιμάμαι καλά και να διατρέφομαι υγιεινά... 
• Να προγραμματίζω στον ελεύθερο μου χρόνο να συναντιέμαι με φίλους, να βγαίνω επιτέλους έξω από αυτό το σπίτι, να κάνω πράγματα που απέφευγα τόσο καιρό... Δεν έχει σημασία αν η δουλειά μου φέρνει κόσμο στο δικό μου χώρο, είναι απαραίτητο και για μένα και για τον καθένα να συναναστρέφεται επί ίσοις όροις με φιλικά άτομα. No man is an island
• Να μιλώ καθημερινά στο τηλέφωνο τουλάχιστον μισή ώρα με τους 2-3 στενούς φίλους που έχω. Να το βάλω στο καθημερινό πρόγραμμα...
• Να αποφεύγω να συζητώ και να βρίσκομαι με άτομα που με επικρίνουν. Ο εαυτός μου είναι αρκετός αυστηρός επι-κριτής... :-)
• Να σταματήσω να κρατώ μυστικά από τους στενούς μου φίλους. Τον τελευταίο καιρό δεν μιλούσα για το τι μου συνέβαινε και το τι ένιωθα όχι γιατί ντρεπόμουν, αλλά γιατί βαριόμουνα (σύμπτωμα θλίψης/κατάθλιψης η βαρεμάρα/ανία)
• Να πηγαίνω περπάτημα με την κόρη μου τουλάχιστον 3 φορές την εβδομάδα μέσα στη φύση και να πηγαίνω τα παιδιά στην παραλία το καλοκαίρι. Να μην τεμπελιάζω όπως άλλες χρονιές...

Αποφάσισα λοιπόν να κινηθώ, να μετακινηθώ από την απραξία μου και να δομήσω τη νέα μου πραγματικότητα και να δώσω στον εαυτό μου την ψευδαίσθηση ελέγχου που δικαιούται για να έχει ψυχική και συναισθηματική ισορροπία. Και να συνδεθώ ουσιωδώς με τους γύρω μου...

Και έτσι να αγνοήσω τους εσωτερικούς μου δαίμονες;
Ναι.
Αρκετή συζήτηση έκανα μαζί τους και είπαμε: αποφεύγουμε αυτούς που μας κατακρίνουν.

Τι λένε οι δικοί μου δαίμονες;

Πως είμαι:
κακιά...
σκύλα...
παχιά...
λαίμαργη...
δυστυχισμένη...
αδικημένη...
μόναξιασμένη...
φλύαρη...
ανίκανη να διατηρήσω μια σχέση για πολύ καιρό...
ανάξια να νιώσω την ευτυχία...
και όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά.

Μου υπενθυμίζουν όσα αρνητικά μου έχουν σούρει κατά καιρούς διάφοροι άνθρωποι που, τουλάχιστον τη στιγμή που τα έλεγαν, δεν είχαν και την καλύτερη διάθεση απέναντι μου.
Είναι εγωκεντρικοί οι δαίμονες μου. Με θεωρούν το Α και το Ω του κόσμου. Πως εγώ ευθύνομαι για όλα και πως θα μπορούσα να τα καταφέρω πολύ καλύτερα, να είμαι πολύ πιο ευτυχισμένη, πολύ πιο πετυχημένη, πολύ πιο πολύ.
Αλλά,less is more...
Να σκάσουν οι δαίμονες μου γιατί επιτέλους αναλαμβάνω ξανά δράση, κινώ κι εγώ το χέρι μου κτίζοντας τις νέες μου δομές και αποκαθιστώντας την ψυχική μου ισορροπία.
Δοκιμάστε το, ίσως σας βοηθήσει εάν το χρειάζεστε.

Με τα φιλιά και την αγάπη μου,
Θέκλα