Πέμπτη 20 Απριλίου 2017
Πέμπτη 13 Απριλίου 2017
Δευτέρα 10 Απριλίου 2017
Πέμπτη 6 Απριλίου 2017
Τρίτη 4 Απριλίου 2017
Πέμπτη 30 Μαρτίου 2017
Πέμπτη 23 Μαρτίου 2017
Παρασκευή 17 Μαρτίου 2017
Πέμπτη 16 Μαρτίου 2017
Πέμπτη 9 Μαρτίου 2017
Δευτέρα 6 Μαρτίου 2017
Τρίτη 28 Φεβρουαρίου 2017
Σάββατο 25 Φεβρουαρίου 2017
ΟΡΙΟΘΕΤΗΣΗ
Δεν μπορώ στην προσωπική μου ζωή να είμαι φίλη με όλους όσοι το θέλουν και το ζητούν. Είναι ανθρωπίνως αδύνατο.
Ναι, καταλαβαίνω πως είμαι φιλική στην τηλεόραση και στα γραπτά μου. Άμεση, οικεία. Καταλαβαίνω γιατί κάποιοι που παρακολουθούν την δουλειά μου, με νιώθουν σαν φίλη τους. Αυτός άλλωστε είναι και ο στόχος. Μια οικεία φωνή με μια φιλική προσέγγιση να αναλύει θέματα σχέσεων, κοινωνίας και ψυχικής υγείας.
Ξεκίνησα αμέσως μετά το πανεπιστήμιο, από το Φθινόπωρο του 1997, έχει σχεδόν 20 χρόνια τώρα, να κάνω δημόσιες ομιλίες, να συμμετέχω σε ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές, να αρθρογραφώ στα Μέσα και να συγγράφω βιβλία.
Η δημόσια έκφραση είτε προφορική είτε γραπτή υπήρξε από τα παιδικά μου, θα τολμήσω να πω, χρόνια το ταλέντο μου. Είμαι καλή σε αυτό και προσπαθώ αυτό το τάλαντο που μου έδωσε ο Θεός να το καλλιεργώ, να το εξελίσσω και να το χρησιμοποιώ προς όφελος της δικής μου ψυχής και των άλλων.
Στην αρχή είχα την δικαιολογία πως εκφραζόμουν δημοσίως για να γνωστοποιήσω την δουλειά μου. Είχα έρθει νεαρή ψυχολόγος από τις σπουδές μου στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, ήδη παντρεμένη και με ένα μωρό παιδί και είχα άμεση ανάγκη να δουλέψω.
Η αλήθεια όμως είναι πως πάντα αυτό που με συνέπαιρνε σε σχέση με την τηλεόραση, το ραδιόφωνο και το γράψιμο ήταν το να συνεισφέρω στην καταπολέμηση παθογόνων κοινωνικών πεποιθήσεων και στερεοτύπων και στην ανάπτυξη ανθρωπιστικών, υγειών αντιλήψεων σε σχέση με την υγιή ψυχοσωματική λειτουργία του ανθρώπου και στην προώθηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όσο γίνεται, όσο μπορώ, από πλευράς μου. Με απλά λόγια, ήρθα πίσω σε μια χώρα που η ψυχολογία και οι ψυχολόγοι ήταν κάτι άγνωστο και φοβιστικό στο ευρύ κοινό και ήθελα να εξηγήσω τι είναι η ψυχολογία, τι δουλειά κάνουμε οι ψυχολόγοι και πως δεν είναι ούτε ντροπή, ούτε ένδειξη αδυναμίας να αναζητήσει κάποιος την βοήθεια ενός ψυχολόγου. Και πέρα από αυτό, με τον δημόσιο λόγο όποτε μου δινόταν και όποτε είχα την ευκαιρία να μιλώ για ψυχική υγεία και διαταραχή, για φυσικά και αφύσικα πράγματα, να βοηθώ όσο μπορώ να δουν οι άνθρωποι που με παρακολουθούν τα πράγματα, τον εαυτό τους και την ζωή τους κι από μια διαφορετική οπτική. Αυτήν που πόρρω απέχει από την ενοχή, την ντροπή και το «τι θα πει ο κόσμος», «τι θα πουν οι γονείς μου» και «τι θα πουν τα παιδιά μου».
Σίγουρα έχω μέσα μου και τον σπόρο της ματαιοδοξίας, που όσο νεότερη ήμουν, τόσο πιο έντονος ήταν, που έπαιξε ρόλο στο να αναζητώ την δημόσια προβολή.
Τώρα είμαι σχεδόν 42 χρονών. Σε 3 μήνες κλείνω τα 42. Νομίζω πως έχω κατανοήσει βαθειά το μάταιο της ματαιοδοξίας. Το έφαγα με το κουτάλι το 2011 όταν έκανα το λάθος να ασχοληθώ με την πολιτική και έφαγα άσχημα τα μούτρα μου σε όλα τα επίπεδα.
Μετά το 2011 η ζωή μου ήταν έτσι:
Σε αυτή την εξαιρετικά δύσκολη περίοδο της ζωής μου, με θυμόντουσαν μόνο ελάχιστοι άνθρωποι. Οι γονείς μου, τα παιδιά μου, ο αδελφός μου, και στενοί φίλοι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού. Οι υπόλοιποι με είχαν ξεχάσει ή ένιωθαν άβολα να με προσεγγίσουν, όπως άβολα νιώθει κάποιος να προσεγγίσει κάποιον που μόλις χώρισε ή μόλις πέθανε ένας οικείος του.
Σε εκείνη την δύσκολη περίοδο στην ζωή μου ήταν με αγάπη μια συνάδελφος, μια πρώτη μου ξαδέλφη που μεγαλώσαμε μαζί, μια φίλη μου από τα 10 μου χρόνια, ένα ζευγάρι φίλοι μου μεγαλύτεροι σε ηλικία από εμένα, και ένας παιδικός μου φίλος που βρεθήκαμε ξανά στην Λευκωσία. Αυτά τα πρόσωπα μου τηλεφωνούσαν να με ρωτήσουν εάν είμαι καλά, με νοιάζονταν και μου έδωσαν πρακτικά την βοήθεια τους τότε που την χρειαζόμουν περισσότερο από ποτέ.
Αυτοί οι άνθρωποι δεν υπάρχει περίπτωση να μην είναι φίλοι μου. Και επίσης όσοι με στήριξαν και μου πρόσφεραν αγάπη και κατανόηση αφειδώλευτα, δεν υπάρχει περίπτωση να με πάρουν τηλέφωνο και να μην το απαντήσω, ή να πάρω πίσω εάν δουλεύω, δεν υπάρχει περίπτωση να τους ξεχάσω.
Ξεχνάω εύκολα πρόσωπα και ονόματα. Ο λόγος είναι απλός. Στο κινητό μου έχω καταχωρημένες πάνω από 10 χιλιάδες επαφές. Όποιος επικοινωνεί μαζί μου είτε τηλεφωνικώς είτε μέσω διαδικτύου καταχωρώ τα στοιχεία του στο τηλέφωνο μου για να βγάζω άκρη. Άρα εάν έχουμε μιλήσει μια φορά με email, ή τηλεφωνικώς, ή εάν έχει επισκεφτεί κάποιος το γραφείο μου μια φορά ή έστω και δύο, το πιο πιθανόν είναι να μην τον θυμάμαι με το που θα τον δω ή θα μου μιλήσει στο διαδίκτυο.
Δεν ξεχνάω με τίποτα όσους μου έκαναν καλό, επειδή νιώθω ευγνωμοσύνη και θέλω να ανταποδώσω.
Δεν ξεχνάω με τίποτα όσους μου έκαναν κακό, επειδή οφείλω ευθύνη προς τον εαυτό μου να προστατευτώ από τα πρόσωπα αυτά.
Να γίνω φίλη με νέους ανθρώπους δεν είναι εφικτό, δεν υπάρχει χρόνος.
Μου ζητούν συνέχεια «διαδικτυακοί φίλοι» να βρεθούμε για καφέ, για φαγητό, φιλικά.
Δεν είναι δυνατόν. Δεν γίνεται. Δεν είστε φίλοι μου στην πραγματική ζωή. Όταν παρακολουθείτε τις εκπομπές μου εσείς με βλέπετε, εγώ δεν σας βλέπω. Η προσφορά μου προς το κοινό που παρακολουθεί τις εκπομπές είναι οι ίδιες οι εκπομπές. Που τις παρακολουθεί όποιος θέλει δωρεάν, χωρίς καμιά απολύτως χρέωση. Από εκεί και πέρα έχω τον χρόνο που εργάζομαι στο γραφείο μου και τον ελεύθερο μου χρόνο.
Ελεύθερο χρόνο έχω μόνο για τον εαυτό μου, τον σύντροφο μου, τα παιδιά μου, τα παιδιά του συντρόφου μου, τους γονείς μου, τον αδελφό μου και την οικογένεια του, τους γονείς του συντρόφου μου, την αδελφή του και την οικογένεια της και τους στενούς μου φίλους που μου στάθηκαν σε δύσκολες στιγμές ή είναι στην ζωή μου επειδή το επέλεξα και επειδή είναι αμοιβαίως ωφέλιμη η σχέση. Ένα τέτοιο φίλο έχουμε και ως ζευγάρι με τον σύντροφο μου, που τον γνώρισα πριν ένα χρόνο, λίγο καιρό πριν γνωρίσω τον Παναγιώτη, και θα μπει και κουμπάρος στον γάμο μας όταν έρθει η ώρα, του γάμου.
Γιατί δεν έχω ώρα να παντρευτώ, εάν αυτό είναι κατανοητό. Με την έννοια ότι βάζοντας ως προτεραιότητες τις ευθύνες μας ως ενήλικες απέναντι στην σχέση μας και ως γονιοί απέναντι στα παιδιά μας, σε καμιά περίπτωση δεν είναι σημαντικό το να κάνουμε έναν γάμο με πολλούς καλεσμένους, πολλή προετοιμασία, και πολλή φασαρία. Επειδή έτσι θα χάσουμε πολύτιμο χρόνο που μπορούμε να τον χαρίσουμε στην ψυχή μας, την σχέση μας και τα παιδιά μας. Άρα όταν θα είμαστε έτοιμοι για τον γάμο, αυτός θα γίνει με 50 καλεσμένους, τόσοι είναι στην λίστα μας. Οι απολύτως στενοί συγγενείς και πραγματικοί φίλοι.
Τώρα για την δουλειά στο γραφείο.
Φέτος ενώ είμαι πιο γνωστή λόγω της εκπομπής στο Σίγμα με τον Ανδρέα Δημητρόπουλο και της εκπομπής στο ραδιόφωνο του Ρικ με την Βάσω Πελεγκάρη, και ζητά όλο και περισσότερος κόσμος να κλείσει ραντεβού μαζί μου, έχω μειώσει τις ώρες που εργάζομαι αντί να τις αυξήσω. Επειδή η δουλειά μου είναι πολύ ψυχοφθόρα και νιώθω πως δεν αντέχω να δουλεύω πλέον τις ώρες που δούλευα νεότερη.
Την αμοιβή που παίρνω για κάθε ραντεβού δεν την έχω αυξήσει όμως. Χρεώνω τα ίδια που χρέωνα από το 2006 για κάθε session. Ο λόγος που δεν αύξησα την αμοιβή είναι πρώτα από όλα η οικονομική κρίση που περάσαμε ως χώρα και από την οποία τώρα αρχίσαμε να βγαίνουμε και το γεγονός πως δεν θα μου άρεσε να αισχροκερδήσω, να εκμεταλλευτώ την δημοσιότητα που μου δίνει η τηλεόραση, το ραδιόφωνο και το διαδίκτυο.
Μαθαίνω πως άλλοι συνάδελφοι χρεώνουν μέχρι και 60% περισσότερα από όσο χρεώνω εγώ. Επειδή πραγματικά νιώθω πως χρειάζεται να μειώσω περαιτέρω τις ώρες που εργάζομαι, μια σκέψη είναι να αυξήσω την αμοιβή μου κατά 40%. Και να εργάζομαι μόνο 2 ή 3 μέρες την εβδομάδα. Για να μην τρελαθώ. Όταν σχολνάω από το γραφείο θέλω τουλάχιστον μια ώρα περπάτημα στον πεζόδρομο που είναι κοντά στο σπίτι μου για να συνέλθω. Επειδή κάνω καλά την δουλειά μου. Ασχολούμαι με το τι μου λένε οι πελάτες μου, έχω ενσυναίσθηση.
Θα το σκεφτώ αυτό, κατά πόσον να αυξήσω την αμοιβή μου και να μειώσω περαιτέρω τις ώρες μου και θα ενημερώσω τους πελάτες μου.
Τώρα, για τους υπόλοιπους, πάρτε και χρησιμοποιείστε με όποιο τρόπο σας είναι χρήσιμος τις εκπομπές μου, τα γραπτά μου, τα βιβλία μου. Είναι δικά σας. Σας τα προσφέρω με όλη μου την αγάπη.
Αυτά έχω μόνο να δώσω όμως, και νομίζω πως δεν είναι λίγα. Να απαντάω σε email πλέον δεν υπάρχει ελεύθερος χρόνος, και αυτό το έχω ξεκαθαρίσει και στην ιστοσελίδα μου.
Την περίοδο που δεν είχα δουλειά, μετά το 2011 χρησιμοποιούσα τον ελεύθερο μου χρόνο δημιουργικά απαντώντας email σε κόσμο από όλη την Ελλάδα και την Κύπρο. Χωρίς καμιά αμοιβή. Πλέον δεν έχω χρόνο για κάτι τέτοιο και εξάλλου είναι καλύτερα κάποιος να επισκεφθεί ένα ψυχολόγο στην περιοχή του από κοντά, παρά να στείλει email σε κάποιον ψυχολόγο που είδε στο διαδίκτυο. Να εκμεταλλευτώ οικονομικά την απάντηση επιστολών, δεν υπάρχει καμία απολύτως περίπτωση. Κάτι τέτοιο θα ήταν επαγγελματικά ανήθικο εκ μέρους μου.
Όλα αυτά τα γράφω για να ξεκαθαρίσω τα όρια μου στην επικοινωνία μου με το κοινό.
Λυπούμαι που στενοχωρώ κάποιους με αυτή την οριοθέτηση.
Λυπούμαι αλλά δεν θα υποκύψω στο να γίνω «τοις πάσι τα πάντα», επειδή είμαι κι εγώ άνθρωπος και δικαιούμαι προσωπικό χρόνο και προσωπική ζωή.
Θέκλα Πετρίδου
Ναι, καταλαβαίνω πως είμαι φιλική στην τηλεόραση και στα γραπτά μου. Άμεση, οικεία. Καταλαβαίνω γιατί κάποιοι που παρακολουθούν την δουλειά μου, με νιώθουν σαν φίλη τους. Αυτός άλλωστε είναι και ο στόχος. Μια οικεία φωνή με μια φιλική προσέγγιση να αναλύει θέματα σχέσεων, κοινωνίας και ψυχικής υγείας.
Ξεκίνησα αμέσως μετά το πανεπιστήμιο, από το Φθινόπωρο του 1997, έχει σχεδόν 20 χρόνια τώρα, να κάνω δημόσιες ομιλίες, να συμμετέχω σε ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές, να αρθρογραφώ στα Μέσα και να συγγράφω βιβλία.
Η δημόσια έκφραση είτε προφορική είτε γραπτή υπήρξε από τα παιδικά μου, θα τολμήσω να πω, χρόνια το ταλέντο μου. Είμαι καλή σε αυτό και προσπαθώ αυτό το τάλαντο που μου έδωσε ο Θεός να το καλλιεργώ, να το εξελίσσω και να το χρησιμοποιώ προς όφελος της δικής μου ψυχής και των άλλων.
Στην αρχή είχα την δικαιολογία πως εκφραζόμουν δημοσίως για να γνωστοποιήσω την δουλειά μου. Είχα έρθει νεαρή ψυχολόγος από τις σπουδές μου στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, ήδη παντρεμένη και με ένα μωρό παιδί και είχα άμεση ανάγκη να δουλέψω.
Η αλήθεια όμως είναι πως πάντα αυτό που με συνέπαιρνε σε σχέση με την τηλεόραση, το ραδιόφωνο και το γράψιμο ήταν το να συνεισφέρω στην καταπολέμηση παθογόνων κοινωνικών πεποιθήσεων και στερεοτύπων και στην ανάπτυξη ανθρωπιστικών, υγειών αντιλήψεων σε σχέση με την υγιή ψυχοσωματική λειτουργία του ανθρώπου και στην προώθηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όσο γίνεται, όσο μπορώ, από πλευράς μου. Με απλά λόγια, ήρθα πίσω σε μια χώρα που η ψυχολογία και οι ψυχολόγοι ήταν κάτι άγνωστο και φοβιστικό στο ευρύ κοινό και ήθελα να εξηγήσω τι είναι η ψυχολογία, τι δουλειά κάνουμε οι ψυχολόγοι και πως δεν είναι ούτε ντροπή, ούτε ένδειξη αδυναμίας να αναζητήσει κάποιος την βοήθεια ενός ψυχολόγου. Και πέρα από αυτό, με τον δημόσιο λόγο όποτε μου δινόταν και όποτε είχα την ευκαιρία να μιλώ για ψυχική υγεία και διαταραχή, για φυσικά και αφύσικα πράγματα, να βοηθώ όσο μπορώ να δουν οι άνθρωποι που με παρακολουθούν τα πράγματα, τον εαυτό τους και την ζωή τους κι από μια διαφορετική οπτική. Αυτήν που πόρρω απέχει από την ενοχή, την ντροπή και το «τι θα πει ο κόσμος», «τι θα πουν οι γονείς μου» και «τι θα πουν τα παιδιά μου».
Σίγουρα έχω μέσα μου και τον σπόρο της ματαιοδοξίας, που όσο νεότερη ήμουν, τόσο πιο έντονος ήταν, που έπαιξε ρόλο στο να αναζητώ την δημόσια προβολή.
Τώρα είμαι σχεδόν 42 χρονών. Σε 3 μήνες κλείνω τα 42. Νομίζω πως έχω κατανοήσει βαθειά το μάταιο της ματαιοδοξίας. Το έφαγα με το κουτάλι το 2011 όταν έκανα το λάθος να ασχοληθώ με την πολιτική και έφαγα άσχημα τα μούτρα μου σε όλα τα επίπεδα.
Μετά το 2011 η ζωή μου ήταν έτσι:
Σε αυτή την εξαιρετικά δύσκολη περίοδο της ζωής μου, με θυμόντουσαν μόνο ελάχιστοι άνθρωποι. Οι γονείς μου, τα παιδιά μου, ο αδελφός μου, και στενοί φίλοι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού. Οι υπόλοιποι με είχαν ξεχάσει ή ένιωθαν άβολα να με προσεγγίσουν, όπως άβολα νιώθει κάποιος να προσεγγίσει κάποιον που μόλις χώρισε ή μόλις πέθανε ένας οικείος του.
Σε εκείνη την δύσκολη περίοδο στην ζωή μου ήταν με αγάπη μια συνάδελφος, μια πρώτη μου ξαδέλφη που μεγαλώσαμε μαζί, μια φίλη μου από τα 10 μου χρόνια, ένα ζευγάρι φίλοι μου μεγαλύτεροι σε ηλικία από εμένα, και ένας παιδικός μου φίλος που βρεθήκαμε ξανά στην Λευκωσία. Αυτά τα πρόσωπα μου τηλεφωνούσαν να με ρωτήσουν εάν είμαι καλά, με νοιάζονταν και μου έδωσαν πρακτικά την βοήθεια τους τότε που την χρειαζόμουν περισσότερο από ποτέ.
Αυτοί οι άνθρωποι δεν υπάρχει περίπτωση να μην είναι φίλοι μου. Και επίσης όσοι με στήριξαν και μου πρόσφεραν αγάπη και κατανόηση αφειδώλευτα, δεν υπάρχει περίπτωση να με πάρουν τηλέφωνο και να μην το απαντήσω, ή να πάρω πίσω εάν δουλεύω, δεν υπάρχει περίπτωση να τους ξεχάσω.
Ξεχνάω εύκολα πρόσωπα και ονόματα. Ο λόγος είναι απλός. Στο κινητό μου έχω καταχωρημένες πάνω από 10 χιλιάδες επαφές. Όποιος επικοινωνεί μαζί μου είτε τηλεφωνικώς είτε μέσω διαδικτύου καταχωρώ τα στοιχεία του στο τηλέφωνο μου για να βγάζω άκρη. Άρα εάν έχουμε μιλήσει μια φορά με email, ή τηλεφωνικώς, ή εάν έχει επισκεφτεί κάποιος το γραφείο μου μια φορά ή έστω και δύο, το πιο πιθανόν είναι να μην τον θυμάμαι με το που θα τον δω ή θα μου μιλήσει στο διαδίκτυο.
Δεν ξεχνάω με τίποτα όσους μου έκαναν καλό, επειδή νιώθω ευγνωμοσύνη και θέλω να ανταποδώσω.
Δεν ξεχνάω με τίποτα όσους μου έκαναν κακό, επειδή οφείλω ευθύνη προς τον εαυτό μου να προστατευτώ από τα πρόσωπα αυτά.
Να γίνω φίλη με νέους ανθρώπους δεν είναι εφικτό, δεν υπάρχει χρόνος.
Μου ζητούν συνέχεια «διαδικτυακοί φίλοι» να βρεθούμε για καφέ, για φαγητό, φιλικά.
Δεν είναι δυνατόν. Δεν γίνεται. Δεν είστε φίλοι μου στην πραγματική ζωή. Όταν παρακολουθείτε τις εκπομπές μου εσείς με βλέπετε, εγώ δεν σας βλέπω. Η προσφορά μου προς το κοινό που παρακολουθεί τις εκπομπές είναι οι ίδιες οι εκπομπές. Που τις παρακολουθεί όποιος θέλει δωρεάν, χωρίς καμιά απολύτως χρέωση. Από εκεί και πέρα έχω τον χρόνο που εργάζομαι στο γραφείο μου και τον ελεύθερο μου χρόνο.
Ελεύθερο χρόνο έχω μόνο για τον εαυτό μου, τον σύντροφο μου, τα παιδιά μου, τα παιδιά του συντρόφου μου, τους γονείς μου, τον αδελφό μου και την οικογένεια του, τους γονείς του συντρόφου μου, την αδελφή του και την οικογένεια της και τους στενούς μου φίλους που μου στάθηκαν σε δύσκολες στιγμές ή είναι στην ζωή μου επειδή το επέλεξα και επειδή είναι αμοιβαίως ωφέλιμη η σχέση. Ένα τέτοιο φίλο έχουμε και ως ζευγάρι με τον σύντροφο μου, που τον γνώρισα πριν ένα χρόνο, λίγο καιρό πριν γνωρίσω τον Παναγιώτη, και θα μπει και κουμπάρος στον γάμο μας όταν έρθει η ώρα, του γάμου.
Γιατί δεν έχω ώρα να παντρευτώ, εάν αυτό είναι κατανοητό. Με την έννοια ότι βάζοντας ως προτεραιότητες τις ευθύνες μας ως ενήλικες απέναντι στην σχέση μας και ως γονιοί απέναντι στα παιδιά μας, σε καμιά περίπτωση δεν είναι σημαντικό το να κάνουμε έναν γάμο με πολλούς καλεσμένους, πολλή προετοιμασία, και πολλή φασαρία. Επειδή έτσι θα χάσουμε πολύτιμο χρόνο που μπορούμε να τον χαρίσουμε στην ψυχή μας, την σχέση μας και τα παιδιά μας. Άρα όταν θα είμαστε έτοιμοι για τον γάμο, αυτός θα γίνει με 50 καλεσμένους, τόσοι είναι στην λίστα μας. Οι απολύτως στενοί συγγενείς και πραγματικοί φίλοι.
Τώρα για την δουλειά στο γραφείο.
Φέτος ενώ είμαι πιο γνωστή λόγω της εκπομπής στο Σίγμα με τον Ανδρέα Δημητρόπουλο και της εκπομπής στο ραδιόφωνο του Ρικ με την Βάσω Πελεγκάρη, και ζητά όλο και περισσότερος κόσμος να κλείσει ραντεβού μαζί μου, έχω μειώσει τις ώρες που εργάζομαι αντί να τις αυξήσω. Επειδή η δουλειά μου είναι πολύ ψυχοφθόρα και νιώθω πως δεν αντέχω να δουλεύω πλέον τις ώρες που δούλευα νεότερη.
Την αμοιβή που παίρνω για κάθε ραντεβού δεν την έχω αυξήσει όμως. Χρεώνω τα ίδια που χρέωνα από το 2006 για κάθε session. Ο λόγος που δεν αύξησα την αμοιβή είναι πρώτα από όλα η οικονομική κρίση που περάσαμε ως χώρα και από την οποία τώρα αρχίσαμε να βγαίνουμε και το γεγονός πως δεν θα μου άρεσε να αισχροκερδήσω, να εκμεταλλευτώ την δημοσιότητα που μου δίνει η τηλεόραση, το ραδιόφωνο και το διαδίκτυο.
Μαθαίνω πως άλλοι συνάδελφοι χρεώνουν μέχρι και 60% περισσότερα από όσο χρεώνω εγώ. Επειδή πραγματικά νιώθω πως χρειάζεται να μειώσω περαιτέρω τις ώρες που εργάζομαι, μια σκέψη είναι να αυξήσω την αμοιβή μου κατά 40%. Και να εργάζομαι μόνο 2 ή 3 μέρες την εβδομάδα. Για να μην τρελαθώ. Όταν σχολνάω από το γραφείο θέλω τουλάχιστον μια ώρα περπάτημα στον πεζόδρομο που είναι κοντά στο σπίτι μου για να συνέλθω. Επειδή κάνω καλά την δουλειά μου. Ασχολούμαι με το τι μου λένε οι πελάτες μου, έχω ενσυναίσθηση.
Θα το σκεφτώ αυτό, κατά πόσον να αυξήσω την αμοιβή μου και να μειώσω περαιτέρω τις ώρες μου και θα ενημερώσω τους πελάτες μου.
Τώρα, για τους υπόλοιπους, πάρτε και χρησιμοποιείστε με όποιο τρόπο σας είναι χρήσιμος τις εκπομπές μου, τα γραπτά μου, τα βιβλία μου. Είναι δικά σας. Σας τα προσφέρω με όλη μου την αγάπη.
Αυτά έχω μόνο να δώσω όμως, και νομίζω πως δεν είναι λίγα. Να απαντάω σε email πλέον δεν υπάρχει ελεύθερος χρόνος, και αυτό το έχω ξεκαθαρίσει και στην ιστοσελίδα μου.
Την περίοδο που δεν είχα δουλειά, μετά το 2011 χρησιμοποιούσα τον ελεύθερο μου χρόνο δημιουργικά απαντώντας email σε κόσμο από όλη την Ελλάδα και την Κύπρο. Χωρίς καμιά αμοιβή. Πλέον δεν έχω χρόνο για κάτι τέτοιο και εξάλλου είναι καλύτερα κάποιος να επισκεφθεί ένα ψυχολόγο στην περιοχή του από κοντά, παρά να στείλει email σε κάποιον ψυχολόγο που είδε στο διαδίκτυο. Να εκμεταλλευτώ οικονομικά την απάντηση επιστολών, δεν υπάρχει καμία απολύτως περίπτωση. Κάτι τέτοιο θα ήταν επαγγελματικά ανήθικο εκ μέρους μου.
Όλα αυτά τα γράφω για να ξεκαθαρίσω τα όρια μου στην επικοινωνία μου με το κοινό.
Λυπούμαι που στενοχωρώ κάποιους με αυτή την οριοθέτηση.
Λυπούμαι αλλά δεν θα υποκύψω στο να γίνω «τοις πάσι τα πάντα», επειδή είμαι κι εγώ άνθρωπος και δικαιούμαι προσωπικό χρόνο και προσωπική ζωή.
Θέκλα Πετρίδου
Πέμπτη 23 Φεβρουαρίου 2017
Πέμπτη 16 Φεβρουαρίου 2017
Κυριακή 12 Φεβρουαρίου 2017
Πέμπτη 9 Φεβρουαρίου 2017
Παρασκευή 3 Φεβρουαρίου 2017
Δευτέρα 30 Ιανουαρίου 2017
Σάββατο 28 Ιανουαρίου 2017
Πέμπτη 26 Ιανουαρίου 2017
Τετάρτη 25 Ιανουαρίου 2017
Πέμπτη 19 Ιανουαρίου 2017
Παρασκευή 13 Ιανουαρίου 2017
Πέμπτη 12 Ιανουαρίου 2017
Κυριακή 8 Ιανουαρίου 2017
Πέμπτη 5 Ιανουαρίου 2017
Πέμπτη 29 Δεκεμβρίου 2016
Πέμπτη 22 Δεκεμβρίου 2016
Δευτέρα 19 Δεκεμβρίου 2016
Πέμπτη 15 Δεκεμβρίου 2016
Πέμπτη 8 Δεκεμβρίου 2016
Πέμπτη 1 Δεκεμβρίου 2016
Τετάρτη 30 Νοεμβρίου 2016
Δευτέρα 28 Νοεμβρίου 2016
Πέμπτη 24 Νοεμβρίου 2016
Τετάρτη 23 Νοεμβρίου 2016
Πέμπτη 17 Νοεμβρίου 2016
Παρασκευή 11 Νοεμβρίου 2016
Παρασκευή 4 Νοεμβρίου 2016
Πέμπτη 3 Νοεμβρίου 2016
Τρίτη 1 Νοεμβρίου 2016
Πέμπτη 27 Οκτωβρίου 2016
Πέμπτη 20 Οκτωβρίου 2016
Δευτέρα 17 Οκτωβρίου 2016
Κυριακή 16 Οκτωβρίου 2016
Πέμπτη 13 Οκτωβρίου 2016
Σάββατο 8 Οκτωβρίου 2016
Πέμπτη 6 Οκτωβρίου 2016
Τρίτη 4 Οκτωβρίου 2016
Πέμπτη 29 Σεπτεμβρίου 2016
Πέμπτη 22 Σεπτεμβρίου 2016
Πέμπτη 15 Σεπτεμβρίου 2016
Πέμπτη 8 Σεπτεμβρίου 2016
Τετάρτη 7 Σεπτεμβρίου 2016
Βάζω όρια
Καλησπέρα...
Έχει μέρες που ψάχνω χρόνο να γράψω αυτό το κείμενο.
Απευθύνομαι στους φίλους μου, τους συγγενείς μου και σε όσους επικοινωνούν μαζί μου με οποιονδήποτε τρόπο.
Είμαι 41 χρονών. Ήδη.. και μόνο...
Έχω δυο παιδιά. το ένα 19, το άλλο 16 και μισό.
Ο μεγάλος θα πάει να σπουδάσει. Αύριο βράδυ θα πάμε να τακτοποιηθεί στο Portsmouth.
Η μικρή θα φοιτήσει φέτος στην Β' Λυκείου. Έχουμε ακόμη δυο χρόνια σχολείο, φροντιστήρια και εφηβεία στο σπίτι.
Φέτος παρόλο που δεν το σχεδίαζα, ούτε το περίμενα, με βρήκε ο άντρας. Αστειεύομαι συνήθως και λέω: βρήκα άντρα, αλλά στην πραγματικότητα με βρήκε. Νόμιζα πως μετά τα 50 θα συνέβαινε αυτό, λόγω του ότι δεν είχα χρόνο να ασχοληθώ. Όμως συνέβηκε. Η αληθινή αγάπη και ο έρωτας συμβαίνει. Απλώς. Και είτε το ζεις είτε το πετάς.
Θα το ζήσω.
Είμαι εργαζόμενη, ελεύθερη επαγγελματίας. Από τις συμμετοχές μου στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση ΔΕΝ αμείβομαι, και ούτε θέλω.
Στο παρελθόν εκδόθηκαν δυο βιβλία μου. Τώρα θέλω να γράψω το τρίτο. Θέλω, το ξεκίνησα και θα το κάνω.
Έχει πάνω από 18 χρόνια που δουλεύω ασταμάτητα.
Για 3 χρόνια δούλεψα και στην κυβέρνηση. 12/11/2004 παραιτήθηκα πανηγυρικώς. Δεν μπορώ να είμαι δημόσιος υπάλληλος. Είμαι "αναρχική".
Δεν μπορώ το βόλεμα, είμαι αξιοπρεπής. Δεν έκανα καλά την δουλειά για την οποία διορίστηκα, ως ειδική δασκάλα στην δημοτική εκπαίδευση, διόριζαν τους ψυχολόγους τότε σε αυτή την θέση, και παραιτήθηκα. Για το καλό το δικό μου που ήτανε να τρελαθώ πρώτα και των παιδιών που άξιζαν να έχουν μια ειδική δασκάλα, αντί εμένα να τους διδάσκει.
Έχω φάει τα μούτρα μου από δική μου πρωτοβουλία πολλές φορές.
Έχω κτίσει κι έχω χαλάσει την ζωή μου άλλες τόσες.
Δεν θέλω να το ξανακάνω.
Να χαλάσω την ζωή και την υγεία μου εννοώ.
Θέλω να ζήσω. Και θέλω να ζήσω ανθρώπινα.
Δεν είναι φυσιολογικό για οποιονδήποτε άνθρωπο, όση ενέργεια και να έχει, να δουλεύει το μυαλό του εντατικά για 18 ώρες την μέρα. Δεν είναι. Στο τέλος θα αρρωστήσει και θα τα χάσει όλα.
Εννοείται πως δεν δούλευα στο γραφείο τόσες ώρες, όμως συνεχώς απαντούσα μηνύματα, τηλέφωνα, email, ερωτήσεις, δεχόμουνα κόσμο που ήθελε να με δει δωρεάν, πήγαινα επισκέψεις σε σπίτια που δεν μπορούσαν να πληρώσουν ψυχολόγο και διάφορα άλλα για τα οποία ΔΕΝ ΜΕΤΑΝΙΩΝΩ.
Προχθές το βράδυ έπαθα ένα μίνι νευρικό κλονισμό. Τα έπαιξα. Κυριολεκτικά. Έχασα τον έλεγχο και έβγαλα τα νεύρα μου πάνω στην κόρη μου με μια ασήμαντη αφορμή και πάνω στον εαυτό μου μετά.
Αυτό με προβλημάτισε πάρα πολύ.
Δεν θέλω να ξανασυμβεί.
Θέλω να έχω την ψυχική και σωματική μου υγεία.
Για αυτό το λόγο, θα βάλω όρια στον εαυτό μου.
Μόνη μου έκανα όσα έκανα τόσα χρόνια. Δεν μου το επέβαλε κανείς με το ζόρι. Μόνη μου πρόσφερα από το υστέρημα του χρόνου και της ενέργειας μου.
Αυτό ένιωθα ως πνευματικό κάλεσμα, αυτό έκανα.
Δεν έχω δυνάμεις όμως πλέον.
Και επειδή θέλω και δικαιούμαι να ζήσω, αποφάσισα τα ακόλουθα:
1. Θα λιγοστέψω τις ώρες εργασίας στο γραφείο.
2. Δεν θα αυξήσω αυτά που χρεώνω, γιατί είναι δύσκολοι καιροί και πολύς κόσμος δεν έχει ούτε καν για τα βασικά, αλλά δεν θα ξανακάνω δωρεάν ραντεβού. Έστω και ένα συμβολικό ποσό θα παίρνω, γιατί αυτή είναι η δουλειά μου. Και όταν δεν εκτιμώ εγώ τον εαυτό μου, πώς θα εκτιμήσει ο άλλος αυτό που του προσφέρω και όντως να ωφεληθεί;
3. Δεν θα πάρω χρήματα για συμμετοχή σε τηλεοπτική ή ραδιοφωνική εκπομπή, γιατί το βλέπω ως κοινωνική προσφορά, αλλά θα περιορίσω τα ΝΑΙ που λέω σε προσκλήσεις και θα αρχίσω να λέω και ΟΧΙ. Επειδή θέλω να ζήσω.
4. Δεν θα ξαναπώ, ναι, θα πάμε για καφέ όταν με προσκαλούν, ναι, θα έρθω στο σπίτι σου,ναι, θα έρθω για φαγητό, ναι, θα έρθω στο πάρτι σου, επειδή είναι ανθρωπίνως αδύνατο για μένα να κάνω παρέα με πάνω από 2-3 στενούς φίλους. Τους γονείς μου κάνω μήνες να τους δω, και είναι γύρω στα 70, κάποια στιγμή, θα φύγουν πριν από εμένα, θέλω εάν έχω ελεύθερο χρόνο να τον αφιερώνω σε αυτούς και φυσικά στα παιδιά μου και στον σύντροφο μου και γενικώς στην στενή μου οικογένεια. Το να με προσκαλεί ένας άγνωστος για καφέ, σημαίνει θέλει να μου μιλήσει ως ψυχολόγο την ώρα εκείνου του καφέ. Δεν γίνεται να δουλεύω 18 ώρες το 24ωρο είπαμε. Μόνο στο γραφείο πλέον θα δουλεύω με τους όρους που περιέγραψα πριν.
5. Θα δώσω περισσότερο χρόνο και σημασία στα παιδιά μου, επειδή αυτά μεγαλώνουν και ανοίγουν τα φτερά τους και έχω πολλά να τους δώσω ακόμη, πνευματικά και συναισθηματικά. Μόνο με τα υλικά δεν κάνουμε σωστή δουλειά.
6. Θα επενδύσω χρόνο και ενέργεια στο σύντροφο μου, γιατί μια σχέση χτίζεται και όταν επενδύεις στην αγάπη, επενδύεις ουσιαστικά στον εαυτό σου. Και θέλω να επενδύσω στον εαυτό μου και θα το κάνω.
7. Θα κοιμάμαι τουλάχιστον 8 ώρες το εικοσιτετράωρο.Επτάμιση το βράδυ και μισή το μεσημέρι, γιατί χωρίς ύπνο "καίγονται" και τα πιο δυνατά μυαλά.
8. Θα συνεχίσω να γράφω αυτά που σκέφτομαι στο Facebook, δεν σημαίνει όμως ότι όταν αναγράφω κάτι σε ένα status, πως έχω δυνάμεις για συνομιλία. Δεν αντέχει ένας φυσιολογικός άνθρωπος να μιλάει με τόσους ανθρώπους ταυτόχρονα.
Είμαι σίγουρη πως σε κάποιους όλα αυτά που γράφω θα μεταφραστούν ως "ψώνισμα". Θα το εκλάβουν πως ψωνίστηκα και κάνω την σπουδαία.
Καμία σχέση. Στενοχωριέμαι με το παραμικρό όπως ένα μικρό μωρό.
Η εικόνα που βλέπετε στην τηλεόραση δεν διαφέρει από την πραγματικότητα.
Όντως είμαι τόσο προσιτή και πρόσχαρη. Δεν έχω δυνάμεις όμως να μιλάω με όλους και νιώθω ενοχές να είμαι αγενής να μην απαντάω. Για αυτό τον λόγο εξηγώ γιατί έχω αρχίσει να μην απαντάω ή να απαντάω μονολεκτικά ή με emoticons.
Ελπίζω να με καταλαβαίνετε. Είμαι βέβαιη πως όσοι έχετε καλή διάθεση θα το καταλάβετε.
Θέλω να προσφέρω στην κοινωνία.
Για να μπορέσω να το κάνω περιορίζομαι.
Εάν δεν είμαι εγώ καλά, δεν θα μπορώ να κάνω τίποτα καλά.
Άρα περιορίζω αυτά που κάνω, ούτως ώστε να συνεχίσω να τα κάνω με την ίδια ποιότητα.
Συγγνώμη για το μακροσκελές κείμενο.
Συγγνώμη που δεν απαντάω σε όλους.
Αγάπη μόνο καληνύχτα
Θέκλα
Έχει μέρες που ψάχνω χρόνο να γράψω αυτό το κείμενο.
Απευθύνομαι στους φίλους μου, τους συγγενείς μου και σε όσους επικοινωνούν μαζί μου με οποιονδήποτε τρόπο.
Είμαι 41 χρονών. Ήδη.. και μόνο...
Έχω δυο παιδιά. το ένα 19, το άλλο 16 και μισό.
Ο μεγάλος θα πάει να σπουδάσει. Αύριο βράδυ θα πάμε να τακτοποιηθεί στο Portsmouth.
Η μικρή θα φοιτήσει φέτος στην Β' Λυκείου. Έχουμε ακόμη δυο χρόνια σχολείο, φροντιστήρια και εφηβεία στο σπίτι.
Φέτος παρόλο που δεν το σχεδίαζα, ούτε το περίμενα, με βρήκε ο άντρας. Αστειεύομαι συνήθως και λέω: βρήκα άντρα, αλλά στην πραγματικότητα με βρήκε. Νόμιζα πως μετά τα 50 θα συνέβαινε αυτό, λόγω του ότι δεν είχα χρόνο να ασχοληθώ. Όμως συνέβηκε. Η αληθινή αγάπη και ο έρωτας συμβαίνει. Απλώς. Και είτε το ζεις είτε το πετάς.
Θα το ζήσω.
Είμαι εργαζόμενη, ελεύθερη επαγγελματίας. Από τις συμμετοχές μου στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση ΔΕΝ αμείβομαι, και ούτε θέλω.
Στο παρελθόν εκδόθηκαν δυο βιβλία μου. Τώρα θέλω να γράψω το τρίτο. Θέλω, το ξεκίνησα και θα το κάνω.
Έχει πάνω από 18 χρόνια που δουλεύω ασταμάτητα.
Για 3 χρόνια δούλεψα και στην κυβέρνηση. 12/11/2004 παραιτήθηκα πανηγυρικώς. Δεν μπορώ να είμαι δημόσιος υπάλληλος. Είμαι "αναρχική".
Δεν μπορώ το βόλεμα, είμαι αξιοπρεπής. Δεν έκανα καλά την δουλειά για την οποία διορίστηκα, ως ειδική δασκάλα στην δημοτική εκπαίδευση, διόριζαν τους ψυχολόγους τότε σε αυτή την θέση, και παραιτήθηκα. Για το καλό το δικό μου που ήτανε να τρελαθώ πρώτα και των παιδιών που άξιζαν να έχουν μια ειδική δασκάλα, αντί εμένα να τους διδάσκει.
Έχω φάει τα μούτρα μου από δική μου πρωτοβουλία πολλές φορές.
Έχω κτίσει κι έχω χαλάσει την ζωή μου άλλες τόσες.
Δεν θέλω να το ξανακάνω.
Να χαλάσω την ζωή και την υγεία μου εννοώ.
Θέλω να ζήσω. Και θέλω να ζήσω ανθρώπινα.
Δεν είναι φυσιολογικό για οποιονδήποτε άνθρωπο, όση ενέργεια και να έχει, να δουλεύει το μυαλό του εντατικά για 18 ώρες την μέρα. Δεν είναι. Στο τέλος θα αρρωστήσει και θα τα χάσει όλα.
Εννοείται πως δεν δούλευα στο γραφείο τόσες ώρες, όμως συνεχώς απαντούσα μηνύματα, τηλέφωνα, email, ερωτήσεις, δεχόμουνα κόσμο που ήθελε να με δει δωρεάν, πήγαινα επισκέψεις σε σπίτια που δεν μπορούσαν να πληρώσουν ψυχολόγο και διάφορα άλλα για τα οποία ΔΕΝ ΜΕΤΑΝΙΩΝΩ.
Προχθές το βράδυ έπαθα ένα μίνι νευρικό κλονισμό. Τα έπαιξα. Κυριολεκτικά. Έχασα τον έλεγχο και έβγαλα τα νεύρα μου πάνω στην κόρη μου με μια ασήμαντη αφορμή και πάνω στον εαυτό μου μετά.
Αυτό με προβλημάτισε πάρα πολύ.
Δεν θέλω να ξανασυμβεί.
Θέλω να έχω την ψυχική και σωματική μου υγεία.
Για αυτό το λόγο, θα βάλω όρια στον εαυτό μου.
Μόνη μου έκανα όσα έκανα τόσα χρόνια. Δεν μου το επέβαλε κανείς με το ζόρι. Μόνη μου πρόσφερα από το υστέρημα του χρόνου και της ενέργειας μου.
Αυτό ένιωθα ως πνευματικό κάλεσμα, αυτό έκανα.
Δεν έχω δυνάμεις όμως πλέον.
Και επειδή θέλω και δικαιούμαι να ζήσω, αποφάσισα τα ακόλουθα:
1. Θα λιγοστέψω τις ώρες εργασίας στο γραφείο.
2. Δεν θα αυξήσω αυτά που χρεώνω, γιατί είναι δύσκολοι καιροί και πολύς κόσμος δεν έχει ούτε καν για τα βασικά, αλλά δεν θα ξανακάνω δωρεάν ραντεβού. Έστω και ένα συμβολικό ποσό θα παίρνω, γιατί αυτή είναι η δουλειά μου. Και όταν δεν εκτιμώ εγώ τον εαυτό μου, πώς θα εκτιμήσει ο άλλος αυτό που του προσφέρω και όντως να ωφεληθεί;
3. Δεν θα πάρω χρήματα για συμμετοχή σε τηλεοπτική ή ραδιοφωνική εκπομπή, γιατί το βλέπω ως κοινωνική προσφορά, αλλά θα περιορίσω τα ΝΑΙ που λέω σε προσκλήσεις και θα αρχίσω να λέω και ΟΧΙ. Επειδή θέλω να ζήσω.
4. Δεν θα ξαναπώ, ναι, θα πάμε για καφέ όταν με προσκαλούν, ναι, θα έρθω στο σπίτι σου,ναι, θα έρθω για φαγητό, ναι, θα έρθω στο πάρτι σου, επειδή είναι ανθρωπίνως αδύνατο για μένα να κάνω παρέα με πάνω από 2-3 στενούς φίλους. Τους γονείς μου κάνω μήνες να τους δω, και είναι γύρω στα 70, κάποια στιγμή, θα φύγουν πριν από εμένα, θέλω εάν έχω ελεύθερο χρόνο να τον αφιερώνω σε αυτούς και φυσικά στα παιδιά μου και στον σύντροφο μου και γενικώς στην στενή μου οικογένεια. Το να με προσκαλεί ένας άγνωστος για καφέ, σημαίνει θέλει να μου μιλήσει ως ψυχολόγο την ώρα εκείνου του καφέ. Δεν γίνεται να δουλεύω 18 ώρες το 24ωρο είπαμε. Μόνο στο γραφείο πλέον θα δουλεύω με τους όρους που περιέγραψα πριν.
5. Θα δώσω περισσότερο χρόνο και σημασία στα παιδιά μου, επειδή αυτά μεγαλώνουν και ανοίγουν τα φτερά τους και έχω πολλά να τους δώσω ακόμη, πνευματικά και συναισθηματικά. Μόνο με τα υλικά δεν κάνουμε σωστή δουλειά.
6. Θα επενδύσω χρόνο και ενέργεια στο σύντροφο μου, γιατί μια σχέση χτίζεται και όταν επενδύεις στην αγάπη, επενδύεις ουσιαστικά στον εαυτό σου. Και θέλω να επενδύσω στον εαυτό μου και θα το κάνω.
7. Θα κοιμάμαι τουλάχιστον 8 ώρες το εικοσιτετράωρο.Επτάμιση το βράδυ και μισή το μεσημέρι, γιατί χωρίς ύπνο "καίγονται" και τα πιο δυνατά μυαλά.
8. Θα συνεχίσω να γράφω αυτά που σκέφτομαι στο Facebook, δεν σημαίνει όμως ότι όταν αναγράφω κάτι σε ένα status, πως έχω δυνάμεις για συνομιλία. Δεν αντέχει ένας φυσιολογικός άνθρωπος να μιλάει με τόσους ανθρώπους ταυτόχρονα.
Είμαι σίγουρη πως σε κάποιους όλα αυτά που γράφω θα μεταφραστούν ως "ψώνισμα". Θα το εκλάβουν πως ψωνίστηκα και κάνω την σπουδαία.
Καμία σχέση. Στενοχωριέμαι με το παραμικρό όπως ένα μικρό μωρό.
Η εικόνα που βλέπετε στην τηλεόραση δεν διαφέρει από την πραγματικότητα.
Όντως είμαι τόσο προσιτή και πρόσχαρη. Δεν έχω δυνάμεις όμως να μιλάω με όλους και νιώθω ενοχές να είμαι αγενής να μην απαντάω. Για αυτό τον λόγο εξηγώ γιατί έχω αρχίσει να μην απαντάω ή να απαντάω μονολεκτικά ή με emoticons.
Ελπίζω να με καταλαβαίνετε. Είμαι βέβαιη πως όσοι έχετε καλή διάθεση θα το καταλάβετε.
Θέλω να προσφέρω στην κοινωνία.
Για να μπορέσω να το κάνω περιορίζομαι.
Εάν δεν είμαι εγώ καλά, δεν θα μπορώ να κάνω τίποτα καλά.
Άρα περιορίζω αυτά που κάνω, ούτως ώστε να συνεχίσω να τα κάνω με την ίδια ποιότητα.
Συγγνώμη για το μακροσκελές κείμενο.
Συγγνώμη που δεν απαντάω σε όλους.
Αγάπη μόνο καληνύχτα
Θέκλα
Πέμπτη 1 Σεπτεμβρίου 2016
Σάββατο 9 Ιουλίου 2016
Σάββατο 2 Ιουλίου 2016
Πέμπτη 30 Ιουνίου 2016
Κυριακή 26 Ιουνίου 2016
Τρίτη 21 Ιουνίου 2016
Πέμπτη 16 Ιουνίου 2016
Πέμπτη 9 Ιουνίου 2016
Πέμπτη 2 Ιουνίου 2016
Παρασκευή 27 Μαΐου 2016
Πέμπτη 26 Μαΐου 2016
Πέμπτη 19 Μαΐου 2016
Πέμπτη 5 Μαΐου 2016
Πέμπτη 28 Απριλίου 2016
Πέμπτη 21 Απριλίου 2016
Σάββατο 16 Απριλίου 2016
Πέμπτη 14 Απριλίου 2016
Τετάρτη 13 Απριλίου 2016
Παρασκευή 8 Απριλίου 2016
Πέμπτη 7 Απριλίου 2016
Τρίτη 5 Απριλίου 2016
Πέμπτη 31 Μαρτίου 2016
Παρασκευή 25 Μαρτίου 2016
Πέμπτη 24 Μαρτίου 2016
Πέμπτη 17 Μαρτίου 2016
Τρίτη 15 Μαρτίου 2016
Πέμπτη 10 Μαρτίου 2016
Κυριακή 6 Μαρτίου 2016
Πέμπτη 3 Μαρτίου 2016
Σάββατο 27 Φεβρουαρίου 2016
Πέμπτη 25 Φεβρουαρίου 2016
Πέμπτη 18 Φεβρουαρίου 2016
Δευτέρα 15 Φεβρουαρίου 2016
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)