Δείτε τα βίντεο μου

Loading...

Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2012

Αντιμετωπίζοντας μια βουλιμική παρόρμηση....

Προχθές, έλαβα το εξής ηλεκτρονικό μήνυμα:
"Θέκλα μου, διαβάζω το ιστολόγιο σου και παρακολουθώ τη διαδικασία αδυνατίσματος και χαίρομαι που συνεχίζεις. Θα μου άρεσε αν μέσα από την ειδικότητά σου ως ψυχολόγος έδινες λίγες συμβουλές για το πώς μπορεί κανείς να σταματήσει τον εαυτό του την ώρα της κρίσης που θέλει να φάει μέχρι σκασμού δηλητηριάζοντας το σώμα του? και ενώ γνωρίζει πως αυτό είναι καταστροφικό του δίνει μια ψευδαίσθηση απελευθέρωσης προσωρινά, γυρίζοντας μπουμεραγκ αργότερα με αισθήματα μισους για τον ίδιο τον εαυτό σου. Μπορείς να δώσεις καποιες συμβουλες πως να ελεγξει καποιος αυτη την κατασταση που μπορεί να διαλύσει την ψυχολογία κάποιου?"

Όπως απάντησα και στη φίλη που το έγραψε, χάρηκα πολύ για αυτή την ερώτηση, επειδή μου δίνει την ευκαιρία να αναφερθώ και σε άλλες ψυχολογικές πλευρές μιας διαδικασίας αδυνατίσματος.
Από την 1η του Αυγούστου που άρχισα να γράφω αναφέρομαι στις εμπειρίες που βιώνω εγώ η ίδια σε αυτή την πορεία. Βουλιμική παρόρμηση ή βουλιμική κρίση δεν έτυχε να βιώσω από την 1η Αυγούστου. Βίωσα κάποιες στιγμές τον Ιούλιο ενώ σκεφτόμουν σοβαρά να αρχίσω τη διαδικασία για αδυνάτισμα και βρισκόμουν για δουλειές στη Θεσσαλονίκη. Θυμάμαι κάποια πρωινά στο ξενοδοχείο, που πάθαινα όπως την τρελλή να φάω όσα περισσότερα λουκανικάκια ειδικά από το πρωινό και αυγά, που μου αρέσουν πολύ. Έτρωγα με την αίσθηση ότι θα τελειώσει το φαγητό μετά και πρέπει να προλάβω να αποθηκεύσω. Φυσικά, αυτό είναι κάτι που συμβαίνει συχνά σε όσους επισκέπτονται ξενοδοχεία με καλό πρωινό. Στην Κρήτη που πήγα τον Αύγουστο, με βοήθησε ιδιαίτερα το γεγονός πως το πρωινό στο ξενοδοχείο δεν ήταν καθόλου της αρεσκείας μου... ή και εγώ η ίδια βρισκόμουν σε άλλη ψυχολογική φάση σε σχέση με το φαγητό.

Για να φτάσει ένας άνθρωπος στο σημείο να θέλει να αδυνατίσει, σημαίνει πως έφαγε πολύ φαγητό, πάρα πολύ φαγητό στη ζωή του. Δεν είναι εύκολο να παχύνει κάποιος, θέλει πολλή προσπάθεια. Πιο εύκολα αδυνατίζεις παρά παχαίνεις, όσο κι αν ακούγεται παράλογο αυτό που γράφω. Χρειάζεται να πάρει κάποιος πολλές περισσότερες θερμίδες από όσες χρειάζεται για να παχύνει και όχι ακριβώς τις ίδιες λιγότερες για να αδυνατίσει. Και εφόσον βρίσκεται και το θέμα της κίνησης και της άσκησης στη μέση, σίγουρα πρέπει να φάγαμε πολύ για πολύ καιρό ώστε να φτάσουμε στο σημείο να χρειάζεται να αρχίσουμε προσπάθεια αδυνατίσματος.
Άρα, από την αρχή που μπαίνουμε σε μια δίαιτα, είμαστε ήδη μαθημένοι στις μεγάλες ποσότητες φαγητού. Μάθαμε και το στομάχι μας και τον εγκέφαλο μας ότι χρειαζεται να φουσκώσουμε για να νιώσουμε καλά. Ήδη αισθανόμαστε κορεσμό μετά από διπλάσιο ή τριπλάσιο φαγητό από κάποιον άλλο που τρώει μαζί μας. Άρα, το πιο φυσικό πράγμα είναι, με βάση τη συνήθεια του ψυχοσωματικού οργανισμού, να συνεχίζουμε να θέλουμε πολύ φαγητό για να νιώσουμε χορτάτοι.
Στα θέματα παχυσαρκίας και αδυνατίσματος, όταν δεν υπεισέρχεται κλινικός παράγοντας ως αιτία της παχυσαρκίας, πράγμα ιδιαίτερα σπάνιο, η ψυχολογία παίζει πολύ ρόλο. Γράφω ψυχολογία με ένα εκλαϊκευμένο τρόπο. Εννοώ το τι σκεφτόμαστε, τι νιώθουμε, τι κάνουμε, τι συνήθειες έχουμε κτλπ.
Το υπερβολικό φαγητό είναι μια εδραιωμένη συνήθεια. Μια βλαβερή συνήθεια σε πολλούς ανθρώπους. Αν δεν είσαι συνηθισμένος ή εθισμένος στις μεγάλες ποσότητες φαγητού δεν θα παχύνεις.
Άρα, είναι απολύτως φυσιολογικό, ακόμη και όταν ένας άνθρωπος ξεκινήσει να σκέφτεται, να προγραμματίζει αδυνάτισμα, να βρίσκει μπροστά του αυτή την παλιοσυνήθεια. Να τρώει πολύ φαγητό. Και όσο πιο πολύ σκέφτεται πως είναι παχύς και πρέπει να αδυνατίσει, τόσο πιο συχνά θα του συμβαίνει αυτό το φαινόμενο που περιγράφει η φίλη στο μήνυμα της. Σαν να και ο εαυτός του, υποσυνείδητα και αυτοκαταστροφικά τον σπρώχνει στο να καταναλώσει μεγάλες ποσότητες φαγητού. Και στη συνέχεια τον τιμωρεί ακόμη περισσότερο προκαλώντας του τύψεις και ενοχές. Επειδή αυτές οι τύψεις και οι ενοχές είναι ο δρόμος που θα τον οδηγήσει στην επόμενη βουλιμική κρίση.
Αρκετά με τις θεωρίες μου. 

Πρακτικά πράγματα.

Το πρώτο βήμα για να γλιτώσουμε από αυτόν τον εσωτερικό δαίμονα, είναι όταν μας τύχει και φάμε υπερβολικά, να πιέσουμε τον εαυτό μας να μη νιώθει τύψεις μετά. Θα σκεφτείτε: ήταν που ήταν τρελλή, απολωλάθηκε.
 Κι όμως, αν νιώθουμε τύψεις μετά, το γεγονός της βουλιμικής κρίσης θα παραμένει στο μυαλό μας ως αμαρτία. Και τι πιο ελκυστικό από την αμαρτία για έναν αντιδραστικό άνθρωπο; Γιατί, μην μου πείτε, πως δεν σκέφτεστε πόσο αντιδραστικό εαυτό κρύβετε, όταν αυτός ξεδιπλώνεται ύπουλα, ανοίγει το ψυγείο και σας βάζει τεράστιες ποσότητες φαγητού στο στόμα;
Τόλμησες κύριε, κυρία να με υποσιτίσεις;
Να δεις τι θα σου κάνω;
Θα σε κάνω να φας με το ζόρι. Γιατί περί αυτού πρόκειται. Υποσυνείδητη έντονη ώθηση για υπερβολικό φαγητό.
Το πρώτο βήμα λοιπόν, είναι όταν μας τύχει, να κάτσουμε κάτω, να ηρεμήσουμε. Να αποφύγουμε οποιαδήποτε κίνηση πρόκλησης εμετού, γιατί αυτό μπορεί εύκολα να μας οδηγήσει στη σοβαρή διαταραχή της βουλιμίας. 
Που για αυτήν, εάν θέλετε, γράφουμε εξειδικευμένα άλλη φορά.

Το δεύτερο βήμα είναι να ανασύρουμε ένα τετράδιο, το οποίο κατά τη γνώμη μου είναι καλό να έχουμε πάντα μαζί  μας όταν προσπαθούμε να αδυνατίσουμε ,για να καταγράφουμε τι τρώμε, πόσο, πότε και τι νιώθουμε πριν και μετά. Σε αυτό το προσωπικό ημερολόγιο αδυνατίσματος λοιπόν, να καταγράψουμε με κάθε λεπτομέρεια πώς νιώθουμε τώρα που φάγαμε τόσο πολύ. Αν νιώθουμε φουσκωμένοι, πρησμένοι, αν μας έρχεται τάση για εμετό, αν νιώθουμε δυσκολία στην αναπνοή, αν ιδρώνουμε, αν χτυπά γρηγορότερα η καρδιά μας, αν νιώθουμε πονοκέφαλο, τι αίσθηση έχει το στομάχι μας ειδικότερα, πώς νιώθουμε σε σχέση με το σώμα μας, αν το νιώθουμε παχύτερο, φουσκωμένο κτλπ. Να καταγράψουμε τα άμεσα αισθήματα που έχουμε σχετικά με τη φυσιολογική μας κατάσταση τη στιγμή αυτή που μόλις τελειώσαμε την υπερφαγία. Όχι να γράψουμε αρνητικούς χαρακτηρισμούς για το άτομο μας και αυτομαστίγωμα για το γεγονός ότι φάγαμε. Να καταγράψουμε πως νιώθουμε το σώμα μας εκείνη τη στιγμή. 
Το γράψιμο είναι μια πολύ απελευθερωτική διαδικασία. Βοηθάει στο να αποκρυσταλλώσουμε τις σκέψεις, τις εικόνες, τα αισθήματα μας και να τα μορφοποιήσουμε βάζοντας τα στο χαρτί. Εάν βαριέστε να γράψετε, τότε ηχογραφήστε πάνω στο κινητό σας αυτά που θα γράφατε στο τετράδιο. Όλα τα σύγχρονα κινητά τηλέφωνα έχουν τη δυνατότητα ηχογράφησης ηχητικού ντοκουμέντου. Ηχογραφήστε όλα αυτά, ή άν θέλετε, βιντεογραφήστε τον εαυτό σας να τα λέει. 

Στην πορεία, θα είναι εξαιρετικά βοηθητικό να επανέλθετε ξανά και ξανά στο να διαβάσετε/ακούσετε/δείτε τον εαυτό σας πως ένιωθε μετά από μια βουλιμική κρίση.

Προσοχή! Απαγορεύονται οι ενοχές και το αυτομαστίγωμα. Δεν φταίτε εσείς που υπερφάγατε. Δεν το κάνατε συνειδητά. Φταίει το υποσυνείδητο σας, το οποίο προσπαθεί να σαμποτάρει τις προσπάθειες σας για αδυνάτισμα και υγιεινή ζωή.
Όταν ένας άνθρωπος κάνει ένα λάθος μπορεί είτε να αρχίσει να κτυπά τον εαυτό του ανελέητα ή να αναλάβει τις ευθύνες του και να εστιαστεί στο πώς μπορεί να ανατρέψει τις αρνητικές του επιπτώσεις και να μην το επαναλάβει. 
Η πρώτη στάση σαφώς εγγυάται την επανάληψη του λάθους.
Η δεύτερη την αποφυγή του στο μέλλον.

Το να αλλάξει ένας άνθρωπος τρόπο ζωής, σκέψης, νοοτροπίας και συμπεριφοράς και να καταστεί αδύνατος δεν είναι εύκολο πράγμα. Ούτε όμως και ακατόρθωτο. Χρειάζεται αφοσίωση, πίστη στην προσπάθεια, επιμονή και υπομονή.
Οι κρίσεις βουλιμικού φαγητού είναι πολύ συνηθισμένο φαινόμενο στα παχουλά άτομα. Είναι σχεδόν απίθανο όταν αρχίσουμε να αδυνατίζουμε να μην έρθουμε αντιμέτωποι με αυτές. Είναι αναμενόμενο όταν αρχίσουμε δίαιτα, να μας τύχει να πάθουμε βουλιμική κρίση.
Βλέποντας το από αυτή την οπτική, όταν συμβεί, μπορούμε με τον τρόπο που περιέγραψα πιο πάνω, να καταστήσουμε αυτή την εμπειρία εργαλείο ώστε να μας βοηθήσει στο μέλλον να απαλλαγούμε από αυτές.
Με την καταγραφή των αισθημάτων ενός ανθρώπου που μόλις υπερέφαγε, με τη λεκτική απεικόνιση των συνεπειών που έχει στο σώμα του αμέσως μετά, φέρνουμε σε ένα επίπεδο συνειδητότητας αυτή τη διαδικασία. Την φέρνουμε στην επιφάνεια. Δεν αφηνόμαστε να είμαστε έρμαια του υποσυνειδήτου μας. Όσα περισσότερα φέρνει ο άνθρωπος από το υποσυνείδητο στο συνειδητό επίπεδο, τόσο περισσότερο απελευθερώνεται και αποκτά κυριότητα του εαυτού του.
Θέλουμε να αποφασίζει για εμάς ο συνειδητός μας εαυτός και όχι ο υποσυνείδητος. Απλοϊκά: συνειδητά είναι αυτά που ξέρουμε πως νιώθουμε, καταλαβαίνουμε πως σκεφτόμαστε, πράττουμε με ελεύθερη βούληση. Και μια υπερφαγική κρίση δεν είναι πράξη ελεύθερης βούλησης και αυτοελέγχου. Είναι ακριβώς το αντίθετο.
Αυτά όσον αφορά στην ψυχολογική αντιμετώπιση μιας κρίσης υπερφαγίας.
Ένας διαιτολόγος/διατροφολόγος φαντάζομαι πως θα έχει να προσθέσει πως δεν είναι ιδιαίτερα καλή ιδέα να υποσιτιζόμαστε ώστε να αδυνατίσουμε. Όταν παίρνουμε πολύ λίγο φαγητό, τότε ο οργανισμός μας ενστικτωδώς μπορεί να μας σπρώξει στο να φάμε ώστε να επιβιώσουμε. Για αυτό το λόγο, θεωρώ απαραίτητο να παρακολουθούμαστε από διατροφολόγο/διαιτολόγο κατά τη διάρκεια της προσπάθειας αδυνατίσματος. Για να είναι βέβαιο πως δεν θα καταλήξουμε σε υποσιτισμό. 
Αυτά, έτσι απλά για την υπερφαγία.
Έγραψα όπως θα μιλούσα στο γραφείο.
Δεν μπήκα στη διαδικασία να μιλήσω με δυσνόητους επιστημονικούς όρους.
Φυσικά, η κάθε περίπτωση είναι διαφορετική, ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και εάν νιώθουμε πως η κατάσταση με αυτές τις κρίσεις υπερφαγίας ξεφεύγει από τον έλεγχο μας, τότε είναι εξαιρετικά καλή ιδέα να δούμε προσωπικά ένα ψυχολόγο, ώστε να πάρει το δικό μας ιστορικό, να μιλήσει με εμάς προσωπικά και να μπορέσει να μας βοηθήσει να ανακαλύψουμε τι συμβαίνει με εμάς και παθαίνουμε αυτές τις κρίσεις και να πάρουμε εξατομικευμένη βοήθεια και συμβουλές για το πώς να τις αντιμετωπίσουμε.
Σας χαιρετώ από τα 93.6 κιλά!

Με αγάπη, 
Θέκλα