Δείτε τα βίντεο μου

Loading...

Σάββατο, 8 Σεπτεμβρίου 2012

Πάμε καλά!

Πήγα στην Αναστασία σήμερα.
Μετά από δυο εβδομάδες.
Η προηγούμενη συνάντηση ήταν μόλις 5-6 μέρες μετά που επέστρεψα από Κρήτη, οπόταν δε φάνηκε καμιά διαφορά στις μετρήσεις.
Σήμερα όμως, ήμουν σίγουρη πως θα φαινόταν η διαφορά.
Ήμουν χαρούμενα ανυπόμονη προτού πάω. Ένιωθα όπως σαν να πήγαινα για διαγώνισμα και ήμουν πολύ καλά διαβασμένη. Εξ' ου και πήρα και αστεράκι!

Δεν τα πολυκατάφερα να σκανάρω τον πίνακα με την πρόοδο μου, και να φαίνεται καθαρός, εδώ και λίγες μέρες, στα πλαίσια της ανανέωσης στην οποία επιδίδομαι, αποφάσισα επιτέλους να αρχίσω να χρησιμοποιώ το MacBook Pro μου, και ακόμα θέλω λίγο χρόνο να μάθω τα προγράμματα, που είναι πιο πολύπλοκα και επαγγελματικά.
Αυτό που φαίνεται ξεκάθαρα, και για αυτό πήρα και αστεράκι είναι πως ενώ στις 24 Αυγούστου ζύγιζα 99,2 κιλά, σήμερα ζύγιζα 95,7!
 Μέσα σε δυο εβδομάδες μόνο κατάφερα να ξεκολλήσω και να πέσω κάτω 3,5 κιλά!
Για όσους φίλους/φίλες το διαβάζουν, είναι ανάγκη να ξεκαθαρίσω πως όσα περισσότερα κιλά έχεις, τόσο πιο εύκολα χάνονται τα πρώτα. Οπόταν εάν ξεκινούσα από 80 κιλά, μπορεί να έπεφτα μόνο ένα σε δυο εβδομάδες. Και γνωρίζω από τώρα πως στην συνέχεια, στην πορεία μεταμόρφωσης του εαυτού μου σε αδύνατο άνθρωπο, θα έρθουν φάσεις που η ζυγαριά θα μένει κολλημένη και εκεί θα χρειάζεται υπομονή και εφευρετικότητα.Ίσως άμα συμβεί αυτό, να πεισθώ επιτέλους να ξεκινήσω κανονικά το γυμναστήριο ή τις ασκήσεις με βαράκια στο σπίτι. Προς το παρόν, τεμπελιάζω. Το παραδέχομαι πως τεμπελιάζω. Μπορεί να μην μπορώ αυτή την εποχή να περπατώ έξω, μπορώ κάλλιστα όμως να γυμνάζομαι στο σπίτι με το κλιματιστικό. Και όμως δεν το κάνω τακτικά. Για αυτό δεν μου φταίει κανένας άλλος, παρά εγώ και η τεμπελιά μου.
Η Αναστασία χάρηκε πολύ σήμερα με την πρόοδο. Ενδεικτικά από τις 2 Αυγούστου που πρωτοπήγα η περιφέρεια της μέσης μου έπεσε από 107 στους 100 πόντους, η περιφέρεια μου από τους 131 στους 126 και το μπράτσο μου από τους 32,5 στους 30. Με τη γάμπα ή δεν κάναμε καλή μέτρηση ή το κορμί μου μας κάνει χιούμορ γιατί ανεβοκατεβαίνουν οι πόντοι τρελλά. Φαντάζομαι πως ίσως αυτό έχει να κάνει με την τάση που έχει ο οργανισμός μου να κατακρατεί υγρά ορισμένες μέρες του μήνα. Δεν είμαι όμως ειδικός για να το γνωρίζω.
Ως ψυχολόγος, γνωρίζω πως είναι επικίνδυνο να εθιστώ στο να μετριέμαι συνέχεια. Υπάρχει αυτός ο κίνδυνος. Για αυτό, τους πόντους δεν τους κοιτάζω καθόλου μόνη μου, μόνο όταν πάω στην Αναστασία. Τα κιλά όμως τα κοιτάω. Ζυγίζομαι μια φορά τη μέρα. Το πρωι αφού   πιω ένα μπουκαλάκι παγωμένο νερό, τον καφέ μου και πάω τουαλέττα. Την υπόλοιπη μέρα δεν ανεβαίνω καθόλου στη ζυγαριά.
Την παλιά ζυγαριά την πέταξα στα σκουπίδια επειδή είχε πρόβλημα με την επαφή της μπαταρίας και πήρα άλλη, η οποία συμβαδίζει ακριβώς με αυτήν της διαιτολόγου. Και έμαθα να μην τη μετακινώ. Να την έχω κάπου στάσιμη. Οι ηλεκτρονικές ζυγαριές με τη μετακίνηση δεν δείχνουν ακριβή μέτρηση. Όπως μου είπε η Αναστασία θέλουν μια ώρα μετά που θα μετακινηθούν για να μπαλανσαριστούν.
Όταν τελειώσει η επιχείρηση γίνομαι αδύνατος άνθρωπος, θα καθιερώσω μια μέρα την εβδομάδα, που θα ζυγίζομαι και αν δω πως ανεβαίνω πάνω από ένα δυο κιλά, τότε θα ξεκινώ μια εντατική προσπάθεια για να αποβάλω τα περιττά κιλά προτού πληθύνουν. Από ότι μου είπε και η κολλητή μου, η οποία μεγάλωσε παχύσαρκη και από τα 21 της κατάφερε από 120 κιλά να πάει 65 και να τα διατηρήσει εδώ και 13 χρόνια, το μυστικό είναι να μην αφήνεις τον εαυτό σου να πάρει πάνω από ένα κιλό. Και φυσικά να συνεχίσεις να τρως λίγο. Τόσο όσο χρειάζεσαι, όχι περισσότερο.
Να γίνουμε δηλαδή όπως τα μωρά, που  όταν γεννηθούν είναι τέλεια.
Όσες μητέρες θηλάσαμε τα παιδιά μας, θυμόμαστε πως θήλαζαν μόνο όταν πεινούσαν κι όταν χόρταιναν σταματούσαν. Αν έκλαιγαν κι εμείς νομίζαμε πως ήθελαν γάλα, αποστρέφονταν το στήθος μας και συνέχιζαν να κλαίνε. Τόσο απλά. Για αυτό και τα μωρά που θηλάζουν έχουν συνήθως κανονικό βάρος.
Στη σύγχρονη υπερκαταναλωτική κοινωνία, κατά τη διάρκεια της κοινωνικοποίησης του, ένα  παιδί σε μια δυτική χώρα όπως την Κύπρο και την Ελλάδα, μαθαίνει να παραβλέπει τα εσωτερικά του σήματα, να αγνοεί αυτό που του λέει το σώμα του. Μαθαίνει να τρώει χωρίς να πεινάει, να συνεχίζει να τρώει έστω κι αν χόρτασε και να παρηγοριέται με το φαγητό ή να ξεδίδει με αυτό.
Αυτό φυσικά δεν συμβαίνει σε χώρες του τρίτου κόσμου, όπου πολλές φορές δεν υπάρχει αρκετή τροφή για ένα παιδί ή ενήλικα. Η ευμάρεια που μάθαμε να απολαμβάνουμε τα τελευταία 40 χρόνια στην Κύπρο, και την οποία κινδυνεύουμε να χάσουμε τώρα με την οικονομική κρίση, ευθύνεται για τη δυνατότητα υπερβολικής λήψης τροφής από όλα τα κοινωνικά στρώματα.
Στα παλιά χρόνια, πριν την Ανεξαρτησία έτρωγαν πολύ φαγητό οι λίγοι, οι προνομιούχοι της κοινωνίας, η μάζα των κύπριων που ήταν αγρότες έτρωγαν κρέας μια φορά την εβδομάδα και τα Πάσχατα, και καθημερινώς κατανάλωναν όσπρια, λαχανικά, φρούτα, ολοσίταρο ψωμί, πρόβεια τυροκομικά προϊόντα και η κίνηση ήταν καθημερινό αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής τους. Δεν περπατούσαν 10 χιλιόμετρα για να γυμναστούν, το έκαναν για να βοσκήσουν το κοπάδι, δεν σήκωναν βάρη στο γυμναστήριο - έσκαβαν στα χωράφια, δεν έκανα sit ups - θέριζαν. Και στα πανηγύρια τους και στους γάμους που έτρωγαν περισσότερο φαγητό, χόρευαν, χόρευαν πολύ και έκαιγαν τις θερμίδες.
Η αφύσικη ζωή μας, οδήγησε τους περισσότερους παχύσαρκους ανθρώπους στο να καταλήξουμε άρρωστοι. Η παχυσαρκία από μόνη της είναι ασθένεια. Και παρόλο που μπορεί να μην δίνει συμπτώματα στην παρούσα φάση, μπορεί στην πορεία να κάνει μη αναστρέψιμη ζημιά στην υγεία μας.
Ένας λόγος που τεμπέλιαζα για να κοπιάσω ώστε να γιατρευτώ από την παχυσαρκία στο παρελθόν, ήταν ότι οι αναλύσεις μου ήταν πάντοτε πολύ καλές, ακόμη κι όταν έπινα πολύ αλκοόλ. Αυτό με καθησύχαζε και ένιωθα ασφαλής. Τώρα στη δεκαετία των 30 μπορεί να μην φαινόταν καμιά ζημιά, αν συνέχιζα να είμαι παχύσαρκη όμως, σίγουρα τα πόδια μου που θα σήκωναν τόσο βάρος θα είχαν προβλήματα, η σπονδυλική μου στήλη το ίδιο, οι αρτηρίες μου, η καρδιά μου, δεν ξέρω κι εγώ τι. Δεν είμαι γιατρός, αλλά είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο πως ο παράγοντας παχυσαρκία μας δίνει στατιστικά περισσότερες πιθανότητες για σοβαρές ασθένειες στη μέση και τρίτη ηλικία. Μπορεί να είμαι τυχερή και να έχω εξαιρετικό DΝΑ και να μην εμπίπτω σε εκείνη την κατηγορία. Γιατί όμως να ρισκάρω να το μάθω με κίνδυνο της υγείας μου;
Αυτό που παρατηρώ ουσιαστικά ως βελτίωση στην υγεία μου και στην ποιότητα της καθημερινής μου ζωής, με την συνολική απώλεια των 7 κιλών, είχα ξεκινήσει από τα 102,7, προτού ακόμη πάω στην Αναστασία, είναι πως νιώθω καλύτερα, έχω μεγαλύτερη ευεξία, αντοχή και  όρεξη για ζωή και για υγιεινό φαγητό. Η όρεξη μου τώρα τραβάει σαλάτες, φρέσκα φρούτα, λαχανικά, και πολλά ψάρια.
Φαίνεται πως ο οργανισμός μου στερήθηκε τα θρεπτικά στοιχεία από αυτές τις τροφές, επειδή έτρωγα καθημερινώς κρέας και ρύζι ή μακαρόνια ή ψωμί. Λίγος χώρος έμενε για λαχανικά. Βαριόμουν να κάνω σαλάτα για να είμαι ειλικρινής και για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα δεν έτρωγα σχεδόν καθόλου φρούτα. Χωρίς να το καταλάβω κατέληξα να μαγειρεύω πληκτικά φαγητά, διάφορες παραλλαγές με κρέας και άμυλο και να χρησιμοποιώ όλο και λιγότερο τα φρέσκα λαχανικά και τα όσπρια. Το στομάχι γέμιζε, ο οργανισμός όμως έπαιρνε οτι χρειαζόταν; Σίγουρα θα είχε ελλείψεις, για αυτό και τώρα που άρχισα να απεξαρτούμε από το καταναγκαστικό φαγητό, το σώμα μου στέλνει διαμέσου της όρεξης μου σήματα για τη λήψη αυτών των τροφών. Μπορεί στην πορεία να αλλάξει. Μπορεί να πέσει πάλι το σίδηρο μου και να έχω λαχτάρα για κόκκινο κρέας. Μπορεί, δεν ξέρω. Από δω κι εμπρός ακούω το σώμα μου και κάνω καλά μαζί του.
Και μου αρέσει το σώμα  μου έτσι όπως μεταμορφώνεται.

Μου αρέσει που ξεφούσκωσε η κοιλιά μου, που οι φούστες μου έγιναν πιο πλατιές, που σε λίγο καιρό θα χρειαστεί να αλλάξω νούμερο στηθόδεσμου.
Γιατί αυτός ο στηθόδεσμος έπαιξε τεράστιο ρόλο στο να αφυπνισθώ και να αποφασίσω να αναλάβω την ευθύνη του εαυτού μου και να βάλω μπρος την επιχείρηση γίνομαι αδύνατος άνθρωπος. Τον Μάιο ένιωθα πως οι στηθόδεσμοι μου στένευαν και επειδή υποφέρω από δερματικές αλλεργίες πήρα να πάρω μεγαλύτερους. Στον στηθόδεσμο υπάρχει ένας αριθμός και ένα γράμμα. Ο αριθμός δεικνύει τις ίντζες που έχει η περιφέρεια του κορμού μας στο ύψος του στήθους μας και το γράμμα το μέγεθος του κάθε cup.
Ενώ λοιπόν, μέχρι τον Μάη φορούσα 38C, χρειάστηκε να πάρω 42C!!! Εκεί έπαθα τεράστιο σοκ. Δεν μεγάλωσε αυτό καθεαυτό το στήθος μου, αλλά πάχυνε η πλάτη μου, τα πλευρά μου και κατέληξα να φορέσω για πρώτη φορά νούμερο 42. Ακόμη κι όταν γέννησα τον Λάζαρο, που μπήκα στο μαιευτήριο 107 κιλά και βγήκα 96 δεν φορούσα παρά νούμερο 40. Και ήταν το πιο παχουλό που είχα στη ζωή μου μέχρι σήμερα. 15 χρόνια μετά να φορέσω 42;;;; Αυτό με σόκαρε αφάνταστα. Και μοσχοπλήρωσα και τα μεγάλα νούμερα, κλασικό ότι επειδή τα έχεις ανάγκη και δεν τα βρίσκεις εύκολα τα πληρώνεις διπλά και τριπλά και τα πήρα κι έσκασα και ξύπνησα. Λέω, δεν πάω καλά. Σε λίγο θα φοράω 44, μετά 46 και στο τέλος θα κάνω ειδική παραγγελία για να μπορεί να μου μπει. Η πλάτη μου παραδοσιακά δεν έβαζε λίπος. Ίσως επειδή αθλούμουν στην κολύμβηση όταν ήμουν στο δημοτικό. Για να αρχίσει να στοιβάζει λίπος και η πλάτη, αυτό σημαίνει ότι με πολλή φιλότιμη προσπάθεια, πολλά λουκούλλεια γεύματα, οινοποσίες και τεμπελιές κατάφερα τον μεγάλο άθλο να σπάσω το φράγμα της παχυσαρκίας μου και να καταλήξω 102,6 κιλά χωρίς να είμαι έγκυος, ενώ έχει 12 χρόνια που γέννησα το τελευταίο μου μωρό και χωρίς κανένα ουσιαστικό οργανικό λόγο να παχύνω. 
Ψυχολογικά σίγουρα υπήρξε υποσυνείδητος λόγος. Σε προηγούμενη ανάρτηση έγραψα για την προσωπική μου ζωή και τον φόβο μου για να ξαναμπώ σε μια σχέση, που με καθήλωσε στη διαδικασία πάχυνσης.
Ένας άλλος σημαντικός λόγος όμως, όπως τον αντιλαμβάνομαι σήμερα είναι ότι προσπάθησα να επανέλθω στην εργασία μου ως ψυχολόγος μετά το διάλειμμα που έκανα όταν ασχολήθηκα από τον Δεκέμβριο του 2010 μέχρι τον Ιούνιο του 2011 με την πολιτική. Σε εκείνο το διάστημα σταμάτησα να εργάζομαι ως ψυχολόγος και έριξα όλη την ενέργεια μου στην ίδρυση ενός νέου πολιτικού κόμματος και στη διεκδίκηση εισόδου του στη Βουλή. Η προσπάθεια μου αυτή απέτυχε. Δεν καταφέραμε να μπούμε στη Βουλή και δέχθηκα ισχυρό προσωπικό πόλεμο από τα παλαιοκομματικά κατεστημένα. Το πιο προφανές είναι πως ενώ για μια δεκαετία σχεδόν παρουσιαζόμουν στην τηλεόραση ως ψυχολόγος, τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα, από τον Ιούνιο του 2011 που τέλειωσαν οι εκλογές, ξαναβγήκα στην τηλεόραση ένα χρόνο μετά. Για μένα η τηλεόραση είναι ζωή μου. Μου αρέσει. Η πρώτη φορά που συμμετείχα σε τηλεοπτική εκπομπή ήταν στα 17 μου και από τα 22 μου μέχρι τα 35 μου ήμουν στημένη απέναντι από κάμερα τουλάχιστον κάθε εβδομάδα. Η σχέση μου με τον κόσμο διαμέσου της οθόνης μου έλειψε και με έκανε να αισθάνομαι πιο δύσκολη την επάνοδο μου στην εξάσκηση του επαγγέλματος μου, του ψυχολόγου.
Ήταν σαν να ξανάρχιζα από την αρχή.
Και θυμήθηκα την πρώτη μου χρονιά, όπου άρχισα να εργάζομαι, το 1998, που ενώ ήμουν μόλις 23 χρονών καλούμουν να σταθώ απέναντι σε ανθρώπους μεγαλύτερους μου και να έχω βαρύτητα. Και υποσυνείδητα άρχισα να παχαίνω, για να αποκτήσω κυριολεκτική βαρύτητα και όχι απλώς μεταφορική. Ούσα παχύτερη φαινόμουν μεγαλύτερη και είχα την ψευδαίσθηση πως ενέπνεα περισσότερη εμπιστοσύνη στους πελάτες μου.
Φαίνεται πως κάτι τέτοιο υποσυνείδητα έκανα και φέτος. Μετά τις εκλογές, άφησα τον εαυτό μου να παχύνει κι άλλο, κι άλλο ώστε να φαίνομαι πιο βαριά, πιο σοβαρή και όχι φαιδρή όπως με παρουσίαζαν κακόβουλα κάποια μέσα κατά τη διάρκεια της σύντομης περιόδου που αποπειράθηκα να ασχοληθώ με την πολιτική.
Είμαι εδώ, δέστε με, τόσος όγκος, φαίνομαι είμαι πίσω, είμαι ψυχολόγος. Δεν είμαι πια πολιτικός. Κι επειδή και λόγω δικών μου επικοινωνιακών λαθών, κατά την προεκλογική περίοδο παρουσιαζόμουν ως σέξι πολιτικός, υποσυνείδητα αποφάσισα να εκτελέσω εν ψυχρώ το σέξι. Κι όποιος αντέξει μετά να με βλέπει έτσι που κατάντησα.
Στην ουσία, ποτέ δεν αντιμετώπισα θέμα στη δουλειά μου με την σεξουαλικότητα μου. Ακόμη και στις περιόδους που ήμουν στα ομορφότερα μου, ποτέ δεν επέτρεψα εγώ να με δουν οι πελάτες μου ως γυναίκα και όχι ως ψυχολόγο. Δεν χρειάζεται να προστατεύεσαι από το λίπος για να μην παρασυρθεί ο πελάτης σου σε μεταβίβαση συναισθημάτων. Μπορείς κάλλιστα να προστατευτείς από την επαγγελματική στάση και σοβαρότητα απέναντι στη δουλειά σου και ευλαβική τήρηση του κώδικα δεοντολογίας των ψυχολόγων που δεν επιτρέπει ερωτικές σχέσεις μεταξύ ψυχολόγου και πελάτη. 
Πιστεύω ακράδαντα πως από τον ψυχολόγο εξαρτάται να μην τον ψευδερωτευτεί ο πελάτης του. Είναι θέμα δικό του. Όσοι ψυχολόγοι εμπίπτουν σε αυτό το σοβαρό ολίσθημα είναι συνήθως λόγω δικών τους ανασφαλειών, απωθημένων, έλλειψης κατάρτισης και επαγγελματισμού, δικών τους ψυχολογικών προβλημάτων που δεν έλυσαν με προσωπική ψυχοθεραπεία.
Το λειτούργημα του ψυχολόγου είναι ιερό. Οι ψυχές που αφήνονται στα χέρια μας είναι τραυματισμένες, οι αντιστάσεις τους έχουν καμφθεί, για αυτό και ζητούν βοήθεια από ειδικό. Είναι ανήθικο, ανήκουστο, κακόβουλο, αισχρό, εγκληματικό να εκμεταλλευτούμε την ευάλωτη θέση τους για να ικανοποιήσουμε τα δικά μας απωθημένα.
Πάντοτε φρόντιζα να κάνω ψυχοθεραπεία σε άλλο συνάδελφο και να μην αφήνω απωθημένα στην προσωπική μου ζωή. Να ζω τη ζωή μου όπως θέλω εγώ και να μην καταπιέζομαι. Για το γυμναστή, το σώμα του είναι το εργαλείο στη δουλειά του και οφείλει να το διατηρεί καλογυμνασμένο. Για τον ψυχολόγο η ψυχή του και οφείλει να την διατηρεί υγιή και ισορροπημένη....
Πάμε καλά λοιπόν...
Σας χαιρετώ από τα 95,7 κιλά. Η πορεία συνεχίζεται...!
Με αγάπη,
Θέκλα.