Δείτε τα βίντεο μου

Loading...

Τρίτη, 27 Νοεμβρίου 2012

Τρίτη 27 Νοεμβρίου 2012, 3 μήνες, 27 μέρες και 13 κιλά μετά... :-)

Ουπς! Προχθές συνειδητοποίησα πόσο καιρό έχει να ενημερώσω το ιστολόγιό μου για την επιχείρηση αδυνάτισμα.
Η τελευταία ανάρτηση ήταν στις 9 Οκτωβρίου.
Δύο μήνες μετά που ακόμη συνέχιζα....
Ε λοιπόν, σε απάντηση των φίλων που μου έστειλαν ηλεκτρονικά μηνύματα για το πώς πάει, έχω να πω πως πάει περίφημα και τέσσερις σχεδόν μήνες μετά συνεχίζουμε!
Την τελευταία φορά που ζυγίστηκα ήμουν 87,3 κιλά!
Μόνο. Από την πρώτη μέρα που ήμουν 100,6 κιλά μέχρι σήμερα έφυγαν 13,3 κιλά.
Αυτό φαίνεται και  στο πρόσωπο:
Και στο σώμα!



Και φάνηκε και στο Σάββατο κι Απόβραδο του Ρικ :
Και προχθές στη Νέα Μέρα , που μιλήσαμε ακριβώς για την εικόνα τους σώματος των παιδιών μας

Σας έπηξα στα βίντεο. Αυτό είναι που κάνω πιο πολύ τον τελευταίο καιρό και δεν βρίσκω χρόνο να γράψω στο ιστολόγιο.
Από τον Σεπτέμβριο, με τη νέα σχολική και τηλεοπτική χρονιά, άνοιξαν καινούριοι δρόμοι για μένα, ή μάλλον ξανάνοιξαν οι παλιοί :-)
Η τηλεόραση ήταν για μένα πάντα μια μεγάλη αγάπη και χαίρομαι πολύ που επέστρεψα :-). Η πρώτη μου εμφάνιση σε τηλεοπτική εκπομπή ήταν στα 17 μου, 20 χρόνια πριν, μαθήτρια στην Πάφο!
Και η επιστροφή στην τηλεόραση δεν έγινε επειδή αδυνάτισα. Δηλαδή, δεν με πήραν πίσω επειδή αδυνατίζω. Ούτε μοντέλο είμαι, ούτε παρουσιάστρια, ώστε να απαιτείται και το ανάλογο μέγεθος σώματος, ψυχολόγος είμαι. Ως ψυχολόγος παρουσιάζομαι.
Μέσα μου άλλαξε η συναισθηματική μου κατάσταση και παράλληλα άνοιξαν και οι προοπτικές μου.
Οι προοπτικές μου, που από μόνη μου φρόντισα να κλείσουν. Έκανα το λάθος να ασχοληθώ με την πολιτική, ενώ δεν κάνω για τέτοια, άφησα πίσω τη δουλειά μου για έξι μήνες και στη συνέχεια έφαγα τον ανάλογο τηλεοπτικό αποκλεισμό που τρώει ένας εξωκομματικός παράγοντας που θέλησε να "κάνει την έξυπνη" και να ασχοληθεί με χωράφια που δεν τα γνωρίζει καλά, σε εποχές που το σύστημα και ο κόσμος που ζούμε μέσα σε αυτό, δεν είμαστε καθόλου έτοιμοι να αφήσουμε τους "παραδοσιακούς" τρόπους πελατειακής λειτουργίας.
Δεν μου φταίει κανένας για αυτό. Εγώ φταίω που "πήραν τα μυαλά μου αέρα" και που πίστεψα πως θα άλλαζα εγώ τον κόσμο. Και μπήκα στο "κλουβί με τα θηρία", χωρίς μαστίγιο. Δεν πειράζει. Μέσα από τα λάθη μας μαθαίνουμε.
Κατά τη διάρκεια της περσινής τηλεοπτικής χρονιάς, ήμουν αποκλεισμένη από τα τηλεοπτικά κανάλια. Με την πολιτική μου απόπειρα "κάηκα" τηλεοπτικά. Αυτό με ενοχλούσε. Παραδέχομαι πως έχω μάθει να μιλώ στην κάμερα και πως μου αρέσει η τηλεόραση. Σίγουρα, πέραν της αφιλοκερδούς προσφοράς πρακτικών εφαρμοσμένων γνώσεων Ψυχολογίας στο κοινό, παίζει και ο παράγοντας ματαιοδοξία. Παραδέχομαι πως έχω ένα κομμάτι ματαιόδοξο. Που του αρέσει η τηλεοπτική προβολή και το να αρέσει.
Αναλύοντας τον εαυτό μου, επειδή τους τελευταίους 4 μήνες που βρίσκομαι στη διαδικασία αδυνατίσματος έχω κάνει τα μεγαλύτερα ξεκαθαρίσματα  στο σπίτι μου και στο μυαλό μου, κατάλαβα πως επειδή όταν ήμουν στο σχολείο είχα φάει χυλόπιτες, μου έμεινε απωθημένο να αρέσω ως γυναίκα. Το παραδέχομαι. Κι αυτό το απωθημένο ξεκινάει από ένα αίσθημα μειονεξίας, επειδή ήμουν το άσχημο, κακοντυμένο, απεριποίητο κορίτσι με τον έντονο δυναμισμό και τον απωθητικό χαρακτήρα. Πού να με πλησιάσει άνθρωπος;
Πλησίασα εγώ ένα συμμαθητή μου στο Δημοτικό, χυλόπιτα. Ένα συμμαθητή μου στο Γυμνάσιο πάλι χυλόπιτα. Και επανέλαβα τη δοκιμή και στο Λύκειο με τα ίδια "λαμπρά" αποτελέσματα.
Και μετά από αυτό, σταμάτησα να φλερτάρω συνειδητά. Απολαμβάνω όμως το να είμαι αρεστή ως γυναίκα. Ως εκεί. Ως επιβεβαίωση. Αυτό δεν είναι ματαιοδοξία; Σίγουρα είναι. Και την έχω και το παραδέχομαι.
Νιώθω καλά με τη συνείδηση μου όμως, επειδή ποτέ δεν επέτρεψα αυτό μου το κομμάτι να διαδράσει με τη δουλειά μου ως ψυχολόγου. Με τον ίδιο ευλαβικό σεβασμό που αντιμετωπίζει ο πατέρας μου τους ανθρώπους που εξομολογεί, αντιμετωπίζω κι εγώ τους πελάτες μου. Δεν θέλω να αρέσω ως γυναίκα στο γραφείο. Θέλω να είμαι θεραπευτική ως ψυχολόγος. Κι επειδή δεν το θέλω, δεν αντιμετώπισα μέχρι σήμερα φαινόμενα μεταβίβασης σε θεραπευτικές σχέσεις. Ούτε στις φάσεις που ήμουν παχιά και αφημένη, ούτε στις φάσεις που ήμουν αδύνατη και περιποιημένη...Δεν μου την έπεσε κανένας πελάτης μου, ούτε με ερωτεύτηκε. Επειδή δεν το επιδιώκω εγώ. Το θέμα ηθικής και δεοντολογίας των ψυχολόγων και τον ψυχοθεραπευτών είναι για μένα εκ των ων ουκ άνευ. Η θεραπευτική σχέση παραμένει στα θεραπευτικά πλαίσια. Στόχος μου είναι να κατανοήσω τους πελάτες μου, να τους βοηθήσω να κατανοήσουν τον εαυτό τους, τα συναισθήματα, τις σκέψεις και τις πράξεις τους και μαζί να πορευτούμε στη συμφιλίωση με τον εαυτό τους και στη ψυχολογική ισορροπία.
Άρα, εφόσον λειτουργώ με αυτόν τον τρόπο, δεν υπάρχει λόγος να ανησυχώ αν με το να είμαι αδύνατη μπορεί να προκαλέσω ακατάλληλα συναισθήματα σε έναν πελάτη μου.
Ηλίθιος φόβος και καλή δικαιολογία για να τρώω και να αφήνομαι ήταν τα προηγούμενα χρόνια αυτό το κομμάτι, το οποίο παραδέχομαι πως το επικαλέστηκα. Τάχα πως θέλω να παχύνω για να μην αρέσω ως ψυχολόγος. Η αλήθεια είναι πως ήθελα να παχύνω επειδή μου άρεσε να διασκεδάζω με το φαγητό, να τρώω και να ξεχνιέμαι και να μην αναλαμβάνω τις ευθύνες μου ως γυναίκα. Τις ευθύνες που έχουν να κάνουν με τη φροντίδα του εαυτού μου, γιατί τον εαυτό μου παραμέλησα αρκετό καιρό. Ζώντας και ως μια μονογονιός σε μια κυπριακή κοινωνία, η οποία τείνει να θεωρεί σε μεγάλο βαθμό τις χωρισμένες μητέρες ως "εύκολες", "αντροχωρίστρες", "σεξομανείς" κλπ, άφηνα τον εαυτό μου να παχύνει για να μην υπάρχει κίνδυνος να επιβεβαιώσω αυτό το ηλίθιο κυπριακό στερεότυπο.
Όσο κι αν το έπαιζα "μάγκισσα" και "υπεράνω" όμως, στην ουσία πιάστηκα στα γρανάζια. Πάχυνα, ασχήμυνα για να μην ταιριάζω στο κλισέ της χωρισμένης.
Κι αυτό είναι ντροπή μου. Ντρέπομαι για αυτό. Θέλει μεγαλύτερη μαγκιά να είσαι όμορφη, με κανονικό βάρος, περιποιημένη, σέξι και να μπορείς να βάζεις τα όρια σου. Αυτό είναι πραγματική δύναμη. Και δεν θα αφήσω κανένα κύπριο και καμιά κύπρια, ακόμα και το κυπριακό μυαλό μου να με εξωθήσουν ξανά στο να γίνω ένας "όχτος" για να φαίνομαι ηθική.
Αδυνατίζω και γίνομαι της ουσίας και όχι της εμφάνισης.
Άργησα να γράψω.
Έχει δυο μήνες σχεδόν. Είπα πολλά όμως :-)
Χωρίς την προστατευτική προβιά των 13 κιλών λίπους που έφυγαν, μπορώ επιτέλους να αντιμετωπίζω τον κόσμο με περισσότερη ειλικρίνεια. Μπορώ να είμαι αδύνατη και να προστατεύομαι από μόνη μου...

Για τους φίλους/φίλες που μου στέλνουν ηλεκτρονικά μηνύματα για τη δική τους πορεία αδυνατίσματος: Χαίρομαι, πραγματικά χαίρομαι για εσάς και συνεχίστε ακάθεκτοι... Έστω κι αν μια μέρα υποπέσουμε σε υπερφαγία, μπορούμε πάντοτε να συνεχίσουμε με το πρόγραμμά μας. Με το νέο μας εαυτό. Αυτόν που είναι αδύνατος. Που σκέφτεται, λειτουργεί, νιώθει, τρώει, κινείται ως αδύνατος άνθρωπος.
Τους τελευταίους δυο μήνες που έχω να γράψω στο ιστολόγιο, έτυχε δυο τρεις φορές να φάω περισσότερο από όσο χρειαζόμουν και τα ήπια και άλλες δυο. Δεν έγινε τίποτα όμως. Δεν άφησα τον εαυτό μου να πιστέψει πως έχασα το παιγνίδι. Πως ξαφνικά έγινα παχιά κι ανίκανη να ελέγξω τις παρορμήσεις μου. Είμαι άνθρωπος και κάνω και λάθη και έχει και μέρες που γυρίζω σε παλιές κακές συνήθειες. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως επιστρέφω για τα καλά. Απλώς μια υπενθύμιση του πόσο άσχημα νιώθω όταν το στομάχι μου είναι βαρυγεμάτο, πόσο απαίσιο πονοκέφαλο και δίψα έχω την επομένη που τα έχω πιει και πόσο δεν μου αρέσει να νιώθω βαριά και φουσκωμένη...
Χρειάζονται ίσως κι αυτά για να επαναδιαπραγματευόμαστε τους στόχους μας. Για να θυμόμαστε πού ήμασταν, πού θέλουμε να φτάσουμε και πως μπορούμε να το επιτύχουμε αυτό. Ήμουν πάνω από 100 κιλά, τώρα είμαι κάτω από 90 και ο στόχος των 80 κιλών απέχει μόνο 7 κιλά!
Πάμε καλά. Και πάτε κι εσείς καλά και χαίρομαι για αυτό.
Τα φιλιά μου!
Με αγάπη, Θέκλα.