Δείτε τα βίντεο μου

Loading...

Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2012

Αντιμετωπίζοντας μια βουλιμική παρόρμηση....

Προχθές, έλαβα το εξής ηλεκτρονικό μήνυμα:
"Θέκλα μου, διαβάζω το ιστολόγιο σου και παρακολουθώ τη διαδικασία αδυνατίσματος και χαίρομαι που συνεχίζεις. Θα μου άρεσε αν μέσα από την ειδικότητά σου ως ψυχολόγος έδινες λίγες συμβουλές για το πώς μπορεί κανείς να σταματήσει τον εαυτό του την ώρα της κρίσης που θέλει να φάει μέχρι σκασμού δηλητηριάζοντας το σώμα του? και ενώ γνωρίζει πως αυτό είναι καταστροφικό του δίνει μια ψευδαίσθηση απελευθέρωσης προσωρινά, γυρίζοντας μπουμεραγκ αργότερα με αισθήματα μισους για τον ίδιο τον εαυτό σου. Μπορείς να δώσεις καποιες συμβουλες πως να ελεγξει καποιος αυτη την κατασταση που μπορεί να διαλύσει την ψυχολογία κάποιου?"

Όπως απάντησα και στη φίλη που το έγραψε, χάρηκα πολύ για αυτή την ερώτηση, επειδή μου δίνει την ευκαιρία να αναφερθώ και σε άλλες ψυχολογικές πλευρές μιας διαδικασίας αδυνατίσματος.
Από την 1η του Αυγούστου που άρχισα να γράφω αναφέρομαι στις εμπειρίες που βιώνω εγώ η ίδια σε αυτή την πορεία. Βουλιμική παρόρμηση ή βουλιμική κρίση δεν έτυχε να βιώσω από την 1η Αυγούστου. Βίωσα κάποιες στιγμές τον Ιούλιο ενώ σκεφτόμουν σοβαρά να αρχίσω τη διαδικασία για αδυνάτισμα και βρισκόμουν για δουλειές στη Θεσσαλονίκη. Θυμάμαι κάποια πρωινά στο ξενοδοχείο, που πάθαινα όπως την τρελλή να φάω όσα περισσότερα λουκανικάκια ειδικά από το πρωινό και αυγά, που μου αρέσουν πολύ. Έτρωγα με την αίσθηση ότι θα τελειώσει το φαγητό μετά και πρέπει να προλάβω να αποθηκεύσω. Φυσικά, αυτό είναι κάτι που συμβαίνει συχνά σε όσους επισκέπτονται ξενοδοχεία με καλό πρωινό. Στην Κρήτη που πήγα τον Αύγουστο, με βοήθησε ιδιαίτερα το γεγονός πως το πρωινό στο ξενοδοχείο δεν ήταν καθόλου της αρεσκείας μου... ή και εγώ η ίδια βρισκόμουν σε άλλη ψυχολογική φάση σε σχέση με το φαγητό.

Για να φτάσει ένας άνθρωπος στο σημείο να θέλει να αδυνατίσει, σημαίνει πως έφαγε πολύ φαγητό, πάρα πολύ φαγητό στη ζωή του. Δεν είναι εύκολο να παχύνει κάποιος, θέλει πολλή προσπάθεια. Πιο εύκολα αδυνατίζεις παρά παχαίνεις, όσο κι αν ακούγεται παράλογο αυτό που γράφω. Χρειάζεται να πάρει κάποιος πολλές περισσότερες θερμίδες από όσες χρειάζεται για να παχύνει και όχι ακριβώς τις ίδιες λιγότερες για να αδυνατίσει. Και εφόσον βρίσκεται και το θέμα της κίνησης και της άσκησης στη μέση, σίγουρα πρέπει να φάγαμε πολύ για πολύ καιρό ώστε να φτάσουμε στο σημείο να χρειάζεται να αρχίσουμε προσπάθεια αδυνατίσματος.
Άρα, από την αρχή που μπαίνουμε σε μια δίαιτα, είμαστε ήδη μαθημένοι στις μεγάλες ποσότητες φαγητού. Μάθαμε και το στομάχι μας και τον εγκέφαλο μας ότι χρειαζεται να φουσκώσουμε για να νιώσουμε καλά. Ήδη αισθανόμαστε κορεσμό μετά από διπλάσιο ή τριπλάσιο φαγητό από κάποιον άλλο που τρώει μαζί μας. Άρα, το πιο φυσικό πράγμα είναι, με βάση τη συνήθεια του ψυχοσωματικού οργανισμού, να συνεχίζουμε να θέλουμε πολύ φαγητό για να νιώσουμε χορτάτοι.
Στα θέματα παχυσαρκίας και αδυνατίσματος, όταν δεν υπεισέρχεται κλινικός παράγοντας ως αιτία της παχυσαρκίας, πράγμα ιδιαίτερα σπάνιο, η ψυχολογία παίζει πολύ ρόλο. Γράφω ψυχολογία με ένα εκλαϊκευμένο τρόπο. Εννοώ το τι σκεφτόμαστε, τι νιώθουμε, τι κάνουμε, τι συνήθειες έχουμε κτλπ.
Το υπερβολικό φαγητό είναι μια εδραιωμένη συνήθεια. Μια βλαβερή συνήθεια σε πολλούς ανθρώπους. Αν δεν είσαι συνηθισμένος ή εθισμένος στις μεγάλες ποσότητες φαγητού δεν θα παχύνεις.
Άρα, είναι απολύτως φυσιολογικό, ακόμη και όταν ένας άνθρωπος ξεκινήσει να σκέφτεται, να προγραμματίζει αδυνάτισμα, να βρίσκει μπροστά του αυτή την παλιοσυνήθεια. Να τρώει πολύ φαγητό. Και όσο πιο πολύ σκέφτεται πως είναι παχύς και πρέπει να αδυνατίσει, τόσο πιο συχνά θα του συμβαίνει αυτό το φαινόμενο που περιγράφει η φίλη στο μήνυμα της. Σαν να και ο εαυτός του, υποσυνείδητα και αυτοκαταστροφικά τον σπρώχνει στο να καταναλώσει μεγάλες ποσότητες φαγητού. Και στη συνέχεια τον τιμωρεί ακόμη περισσότερο προκαλώντας του τύψεις και ενοχές. Επειδή αυτές οι τύψεις και οι ενοχές είναι ο δρόμος που θα τον οδηγήσει στην επόμενη βουλιμική κρίση.
Αρκετά με τις θεωρίες μου. 

Πρακτικά πράγματα.

Το πρώτο βήμα για να γλιτώσουμε από αυτόν τον εσωτερικό δαίμονα, είναι όταν μας τύχει και φάμε υπερβολικά, να πιέσουμε τον εαυτό μας να μη νιώθει τύψεις μετά. Θα σκεφτείτε: ήταν που ήταν τρελλή, απολωλάθηκε.
 Κι όμως, αν νιώθουμε τύψεις μετά, το γεγονός της βουλιμικής κρίσης θα παραμένει στο μυαλό μας ως αμαρτία. Και τι πιο ελκυστικό από την αμαρτία για έναν αντιδραστικό άνθρωπο; Γιατί, μην μου πείτε, πως δεν σκέφτεστε πόσο αντιδραστικό εαυτό κρύβετε, όταν αυτός ξεδιπλώνεται ύπουλα, ανοίγει το ψυγείο και σας βάζει τεράστιες ποσότητες φαγητού στο στόμα;
Τόλμησες κύριε, κυρία να με υποσιτίσεις;
Να δεις τι θα σου κάνω;
Θα σε κάνω να φας με το ζόρι. Γιατί περί αυτού πρόκειται. Υποσυνείδητη έντονη ώθηση για υπερβολικό φαγητό.
Το πρώτο βήμα λοιπόν, είναι όταν μας τύχει, να κάτσουμε κάτω, να ηρεμήσουμε. Να αποφύγουμε οποιαδήποτε κίνηση πρόκλησης εμετού, γιατί αυτό μπορεί εύκολα να μας οδηγήσει στη σοβαρή διαταραχή της βουλιμίας. 
Που για αυτήν, εάν θέλετε, γράφουμε εξειδικευμένα άλλη φορά.

Το δεύτερο βήμα είναι να ανασύρουμε ένα τετράδιο, το οποίο κατά τη γνώμη μου είναι καλό να έχουμε πάντα μαζί  μας όταν προσπαθούμε να αδυνατίσουμε ,για να καταγράφουμε τι τρώμε, πόσο, πότε και τι νιώθουμε πριν και μετά. Σε αυτό το προσωπικό ημερολόγιο αδυνατίσματος λοιπόν, να καταγράψουμε με κάθε λεπτομέρεια πώς νιώθουμε τώρα που φάγαμε τόσο πολύ. Αν νιώθουμε φουσκωμένοι, πρησμένοι, αν μας έρχεται τάση για εμετό, αν νιώθουμε δυσκολία στην αναπνοή, αν ιδρώνουμε, αν χτυπά γρηγορότερα η καρδιά μας, αν νιώθουμε πονοκέφαλο, τι αίσθηση έχει το στομάχι μας ειδικότερα, πώς νιώθουμε σε σχέση με το σώμα μας, αν το νιώθουμε παχύτερο, φουσκωμένο κτλπ. Να καταγράψουμε τα άμεσα αισθήματα που έχουμε σχετικά με τη φυσιολογική μας κατάσταση τη στιγμή αυτή που μόλις τελειώσαμε την υπερφαγία. Όχι να γράψουμε αρνητικούς χαρακτηρισμούς για το άτομο μας και αυτομαστίγωμα για το γεγονός ότι φάγαμε. Να καταγράψουμε πως νιώθουμε το σώμα μας εκείνη τη στιγμή. 
Το γράψιμο είναι μια πολύ απελευθερωτική διαδικασία. Βοηθάει στο να αποκρυσταλλώσουμε τις σκέψεις, τις εικόνες, τα αισθήματα μας και να τα μορφοποιήσουμε βάζοντας τα στο χαρτί. Εάν βαριέστε να γράψετε, τότε ηχογραφήστε πάνω στο κινητό σας αυτά που θα γράφατε στο τετράδιο. Όλα τα σύγχρονα κινητά τηλέφωνα έχουν τη δυνατότητα ηχογράφησης ηχητικού ντοκουμέντου. Ηχογραφήστε όλα αυτά, ή άν θέλετε, βιντεογραφήστε τον εαυτό σας να τα λέει. 

Στην πορεία, θα είναι εξαιρετικά βοηθητικό να επανέλθετε ξανά και ξανά στο να διαβάσετε/ακούσετε/δείτε τον εαυτό σας πως ένιωθε μετά από μια βουλιμική κρίση.

Προσοχή! Απαγορεύονται οι ενοχές και το αυτομαστίγωμα. Δεν φταίτε εσείς που υπερφάγατε. Δεν το κάνατε συνειδητά. Φταίει το υποσυνείδητο σας, το οποίο προσπαθεί να σαμποτάρει τις προσπάθειες σας για αδυνάτισμα και υγιεινή ζωή.
Όταν ένας άνθρωπος κάνει ένα λάθος μπορεί είτε να αρχίσει να κτυπά τον εαυτό του ανελέητα ή να αναλάβει τις ευθύνες του και να εστιαστεί στο πώς μπορεί να ανατρέψει τις αρνητικές του επιπτώσεις και να μην το επαναλάβει. 
Η πρώτη στάση σαφώς εγγυάται την επανάληψη του λάθους.
Η δεύτερη την αποφυγή του στο μέλλον.

Το να αλλάξει ένας άνθρωπος τρόπο ζωής, σκέψης, νοοτροπίας και συμπεριφοράς και να καταστεί αδύνατος δεν είναι εύκολο πράγμα. Ούτε όμως και ακατόρθωτο. Χρειάζεται αφοσίωση, πίστη στην προσπάθεια, επιμονή και υπομονή.
Οι κρίσεις βουλιμικού φαγητού είναι πολύ συνηθισμένο φαινόμενο στα παχουλά άτομα. Είναι σχεδόν απίθανο όταν αρχίσουμε να αδυνατίζουμε να μην έρθουμε αντιμέτωποι με αυτές. Είναι αναμενόμενο όταν αρχίσουμε δίαιτα, να μας τύχει να πάθουμε βουλιμική κρίση.
Βλέποντας το από αυτή την οπτική, όταν συμβεί, μπορούμε με τον τρόπο που περιέγραψα πιο πάνω, να καταστήσουμε αυτή την εμπειρία εργαλείο ώστε να μας βοηθήσει στο μέλλον να απαλλαγούμε από αυτές.
Με την καταγραφή των αισθημάτων ενός ανθρώπου που μόλις υπερέφαγε, με τη λεκτική απεικόνιση των συνεπειών που έχει στο σώμα του αμέσως μετά, φέρνουμε σε ένα επίπεδο συνειδητότητας αυτή τη διαδικασία. Την φέρνουμε στην επιφάνεια. Δεν αφηνόμαστε να είμαστε έρμαια του υποσυνειδήτου μας. Όσα περισσότερα φέρνει ο άνθρωπος από το υποσυνείδητο στο συνειδητό επίπεδο, τόσο περισσότερο απελευθερώνεται και αποκτά κυριότητα του εαυτού του.
Θέλουμε να αποφασίζει για εμάς ο συνειδητός μας εαυτός και όχι ο υποσυνείδητος. Απλοϊκά: συνειδητά είναι αυτά που ξέρουμε πως νιώθουμε, καταλαβαίνουμε πως σκεφτόμαστε, πράττουμε με ελεύθερη βούληση. Και μια υπερφαγική κρίση δεν είναι πράξη ελεύθερης βούλησης και αυτοελέγχου. Είναι ακριβώς το αντίθετο.
Αυτά όσον αφορά στην ψυχολογική αντιμετώπιση μιας κρίσης υπερφαγίας.
Ένας διαιτολόγος/διατροφολόγος φαντάζομαι πως θα έχει να προσθέσει πως δεν είναι ιδιαίτερα καλή ιδέα να υποσιτιζόμαστε ώστε να αδυνατίσουμε. Όταν παίρνουμε πολύ λίγο φαγητό, τότε ο οργανισμός μας ενστικτωδώς μπορεί να μας σπρώξει στο να φάμε ώστε να επιβιώσουμε. Για αυτό το λόγο, θεωρώ απαραίτητο να παρακολουθούμαστε από διατροφολόγο/διαιτολόγο κατά τη διάρκεια της προσπάθειας αδυνατίσματος. Για να είναι βέβαιο πως δεν θα καταλήξουμε σε υποσιτισμό. 
Αυτά, έτσι απλά για την υπερφαγία.
Έγραψα όπως θα μιλούσα στο γραφείο.
Δεν μπήκα στη διαδικασία να μιλήσω με δυσνόητους επιστημονικούς όρους.
Φυσικά, η κάθε περίπτωση είναι διαφορετική, ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και εάν νιώθουμε πως η κατάσταση με αυτές τις κρίσεις υπερφαγίας ξεφεύγει από τον έλεγχο μας, τότε είναι εξαιρετικά καλή ιδέα να δούμε προσωπικά ένα ψυχολόγο, ώστε να πάρει το δικό μας ιστορικό, να μιλήσει με εμάς προσωπικά και να μπορέσει να μας βοηθήσει να ανακαλύψουμε τι συμβαίνει με εμάς και παθαίνουμε αυτές τις κρίσεις και να πάρουμε εξατομικευμένη βοήθεια και συμβουλές για το πώς να τις αντιμετωπίσουμε.
Σας χαιρετώ από τα 93.6 κιλά!

Με αγάπη, 
Θέκλα

Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2012

Το φλερτ.... παχαίνει;

Σε μια προηγούμενη ανάρτηση μου, έγραφα "Γιατί επέλεξα να παχύνω τόσο πολύ;" και παρέθετα τους λόγους που θυμόμουν...
Τις τελευταίες μέρες, και ενώ είμαι πλέον επισήμως κάτω από 95 κιλά,

άρχισα να θυμάμαι και έναν πολύ σοβαρό λόγο που πάχαινα στο παρελθόν. Πάχαινα για να μην έρχομαι αντιμέτωπη προσωπικά με την κατάντια της σημερινής κυπριακής κοινωνίας όσον αφορά στο φλερτ και στις ερωτικές σχέσεις.
Σήμερα, όταν πρόσεξα τρεις φλεβίτσες σπασμένες στο δεξί μου μάτι, συνειδητοποίησα πως το πάχος σταμάτησε πλέον να με προστατεύει από το φλερτ, άρχισα και θυμώνω πάλι!
Όταν μια ψυχολόγος εμφανίζεται στην τηλεόραση, είναι πολύ φυσικό, όταν κάποιος τηλεφωνήσει στον σταθμό, να του δώσουν το τηλέφωνο της. Το τηλέφωνο μου εξάλλου βρίσκεται και στον Χρυσό Οδηγό, στην ιστοσελίδα μου, παντού. Είναι το τηλέφωνο που χρησιμοποιώ εδώ και 15 χρόνια για τη δουλειά μου.
Από τον καιρό που άρχισα να αδυνατίζω, άρχισα πάλι να λαμβάνω φλερταριστικά μηνύματα στο κινητό από αγνώστους αρσενικούς "θαυμαστές", τα οποία με εκνευρίζουν. Με θυμώνουν. Με κάνουν έξαλλη.
Γιατί, θα διερωτηθεί κάποιος; Έχεις θαυμαστές και ενοχλείσαι;
Ναι, ενοχλούμαι.
Για το πού έχουμε καταντήσει στην Κύπρο σήμερα.
Να μη μιλούν οι άνθρωποι μεταξύ τους απευθείας, να μη φλερτάρουν πλέον, να ασχολούνται μόνο με εικόνες και οθόνες. Για όνομα, πόσες φορές ακούω από πελάτισσες μου ότι βγαίνουν έξω και δεν τις φλερτάρει κανείς. Κανείς απολύτως! Και μιλούμε για εμφανίσιμες και αξιόλογες κοπέλες. Και αδύνατες. [Αν είναι να το πάρει κάποιος από την πλευρά πως οι Κύπριοι άνδρες είναι ρατσιστές ως προς το πάχος των γυναικών, (που είναι σε μεγάλο βαθμό). ]
Οι άντρες πελάτες μου φυσικά παραπονιούνται πως αν πάνε να μιλήσουν σε μια κοπέλα, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να φάνε χυλόπιτα, επειδή όπως πιστεύουν, οι κοπέλες ενδιαφέρονται πιο πολύ για την εξωτερική εμφάνιση ενός άντρα, το ύψος του, το πόσο ακριβά είναι τα ρούχα του, τι δουλειά κάνει, πόσα χρήματα έχει, τι αυτοκίνητο οδηγεί...
Φαντάζομαι πως και οι δυο πλευρές έχουν δίκιο. Προσωπική γνώμη για το αν δέχεται φλερτ μια γυναίκα που βγαίνει έξω για διασκέδαση, δεν έχω. Εδώ και 5-6 χρόνια, σταμάτησα το clubbing και τις μπαρότσαρκες, τόσο επειδή οι φίλες μου παντρεύτηκαν ή έκαναν παιδιά, όσο και επειδή τα βαρέθηκα. Άμα είναι να βγω έξω, θα βγω με πολύ στενούς μου φίλους και συγγενείς και συνήθως σε οικογενειακά ταβερνάκια ή εστιατόρια. Οπόταν απέχω από το παιγνίδι του φλερτ.
Βγαίνω όμως στην τηλεόραση. Και οι άντρες που τυγχάνει να παρακολουθούν βλέπουν μια εικόνα. Δεν βλέπουν εμένα. Βλέπουν μια ψυχολόγο που μιλάει για ένα ψυχολογικό θέμα. Δεν βλέπουν τον καθημερινό μου εαυτό. Όσο κι αν βγαίνω άνετη στο γυαλί, σίγουρα προσέχω τι λέω, είμαι ευγενική, χαμογελαστή και δεν θα δείξω τα αρνητικά στοιχεία του εαυτού μου εκείνη την ώρα. Άρα, όσον αφορά στο γυναικείο μου κομμάτι είμαι ουσιαστικά ψεύτικη. Και επίσης, το χτένισμα, και ειδικά το μακιγιάζ είναι επαγγελματικά και στοχευμένα στο να καλύπτουν τις όποιες ατέλειες. Οπόταν στην καθημερινή μου ζωή δεν είμαι τόσο λαμπερή όσο μπορεί να φαίνομαι στην τηλεόραση. Και επίσης, για ένα παράξενο λόγο, ίσως λόγω κατατομής και γωνιών του προσώπου, η τηλεόραση με δείχνει συνήθως πιο αδύνατη από ότι είμαι στην πραγματικότητα.
Το θέμα δεν είναι εκεί όμως. Στο πως είμαι εγώ από κοντά ή όχι. Οι φίλοι μου και οι πελάτες μου ξέρουν πως μοιάζω. Το θέμα είναι πως ζούμε με φαντασιώσεις σε αυτή την κοινωνία.
Και εξηγούμαι: Κύριε, εσύ που βλέπεις μια ψυχολόγο στην τηλεόραση, γιατί νιώθεις άνετα να της στείλεις μήνυμα πως σου αρέσει ως γυναίκα; Τι σου δίνει το θάρρος να το κάνεις αυτό, έστω ανώνυμα και γιατί όταν βλέπεις μια γυναίκα έξω, που να σου αρέσει εννοείται, δεν τολμάς να πας να της μιλήσεις, να συστηθείς και να έχεις την ευκαιρία να γνωριστείτε προσωπικά;
Μήπως είναι επικίνδυνο να γνωρίσεις μια γυναίκα στην πραγματικότητα;
Μήπως φοβάσαι πως μπορεί να συνδεθείς, να ερωτευτείς, να παντρευτείς;;;;
Πω πω κακό και δυστυχία που θα σε βρει... Αχού!
Σε αυτή την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η κυπριακή κοινωνία, ο γάμος έχει δαιμονοποιηθεί, το ίδιο και η δημιουργία οικογένειας, καθώς επίσης και η δέσμευση σε μια πιστή μονογαμική σχέση.
Όσοι άντρες είναι πιστοί, δέχονται καζούρα από τους συναδέλφους ή φίλους τους. Επίσης πολλές γυναίκες παίρνουν συμβουλές και προτροπές από φίλες και συναδέλφισσες τους για το να ανταποδίδουν στα ίσα το κέρατο! Μήπως και κόψουν πίσω, είπαμε, ισότητα :-)
Πολύ συχνά ακούς σε αντροπαρέες, ακόμη και σε οικογενειακά τραπέζια, να δίνεται συμβουλή/εντολή στα νεαρά αρσενικά να προσέχουν να μην τους τυλίξει καμία! Και μπορεί να το δίνει και η μάνα του κάποιου. Ειλικρινά, αν ήμουν νεαρό αγόρι και μου έλεγε η μάνα μου να προσέχω να μην με τυλίξει καμία θα της απαντούσα: όπως ετύλιξες εσύ δηλαδή τον παπά μου;
Τέτοια λόγια δεν έτυχε να ακούσω ποτέ στο πατρικό μου μεγαλώνοντας. Ο λόγος είναι πως όπως ανέφερα και άλλες φορές, προέρχομαι από μια αυστηρή ιερατική οικογένεια, η οποία όμως αντιμετώπιζε και αντιμετωπίζει τα δύο φύλα με ισότιμο τρόπο. Οι γονείς μου ποτέ δεν θεώρησαν πως εγώ θα έπρεπε να τυλίξω κάποιον και ο αδελφός μου να προσέχει να μην τον τυλίξουν. Ίσα ίσα μας δίδασκαν το σεβασμό προς τον εαυτό μας και το άλλο φύλο και φυσικά την αποχή από τις προγαμιαίες σχέσεις και για τα δύο φύλα! Όχι μόνο για τις γυναίκες! Εφόσον ο πατέρας μου είναι ιερέας και θεολόγος, αυτή ήταν η άποψη του, η αρχή του, αυτό μετέδωσε στα παιδιά του καθώς τα μεγάλωνε.
Δεν μπορώ λοιπόν να καταλάβω γιατί ακόμη και σήμερα να υπάρχουν τόσες σεξιστικές προκαταλήψεις στην κυπριακή κοινωνία. Γιατί εν έτει 2012, που σίγουρα υπάρχει μεγαλύτερη κοινωνική ανοχή και σεξουαλική ελευθερία, οι άνθρωποι να δυσκολεύονται τόσο πολύ να έρθουν κοντά; Ουσιαστικά κοντά, όχι μέσα από ανώνυμα μηνύματα, ή μέσω της επιδίωξης μιας σύντομης, απρόσωπης, σεξουαλικής καθαρά επαφής...
Ως ψυχολόγος, δεν έχω κανένα πρόβλημα με την ελεύθερη επιλογή των ανθρώπων να έχουν μόνο σεξουαλικές και όχι ολοκληρωμένες και συναισθηματικά ερωτικές σχέσεις. Οι ψυχολόγοι δεν είναι ηθικοί κριτές, ούτε θεολόγοι. Μας ενδιαφέρει η ψυχική ισορροπία, η λειτουργικότητα και η ευτυχία όσων ζητούν τη βοήθεια μας. Και για όσους από εμάς έχουμε την ευκαιρία να στέλνουμε μηνύματα μέσω των ΜΜΕ, και την ευθύνη να βοηθούμε στην εξέλιξη της κοινωνίας σε ένα πιο φυσικό ψυχοκοινωνικό περιβάλλον.
Πόσο ευχαριστημένοι από τη ζωή τους και γεμάτοι συναισθηματικά είναι οι άνθρωποι που αποφεύγουν να ενωθούν πλήρως με ένα άλλο άνθρωπο στο υπέροχο ολοκληρωτικό σμίξιμο του έρωτα;
Που προτιμούν να ζουν με άλλους ανθρώπους συμβατικά, να έχουν σεξουαλικές επαφές με άλλους και να φαντασιώνονται συναισθηματικά ψεύτικες εικόνες. . .
Πόσοι άνθρωποι γύρω μας ζουν σε έναν κατακερματισμό; Που δεν μπορούν να έχουν όλα τα κομμάτια τους μαζί; Εκεί που είναι το σώμα τους δεν είναι η καρδιά τους, εκεί που είναι το μυαλό τους δεν είναι το πνεύμα τους, εκεί που αγαπούν δεν κοιμούνται αγκαλιά...
Μα, αγαπούν;
Μεγάλη κουβέντα η αγάπη και δη η ερωτική. Δεν είμαι σε θέση να την σκιαγραφήσω πλήρως, και ούτε μπορώ να πω πως την έζησα ποτέ μου σε όλο της το εύρος, αλλά την έχω συναντήσει και είμαι ευτυχής για αυτό. Έχω συναντήσει αληθινά ζευγάρια, ανθρώπους που όντως αγαπιούνται, νοιάζονται ο ένας για τον άλλο, βλέπουν στα μάτια του άλλου τον πιο όμορφο άνθρωπο, έστω κι αν ο σύντροφος τους έχει γεράσει, έχει αρρωστήσει, έχει παχύνει... Διαφωνούν, τσακώνονται, μερώνουν, μιλούν, σιωπούν, ζουν, αλλά μέσα σε αγάπη.
Συνάντησα τέτοια ζευγάρια στη ζωή μου. Και τα καλοτυχίζω. Χαίρομαι για αυτά. Και χαίρομαι που υπάρχουν. Επειδή αυτό σημαίνει πως υπάρχει ακόμη ελπίδα. Η οικογένεια λέγεται πως είναι το κύτταρο της κοινωνίας. Δεν υπάρχει κανένας λόγος, κατ'εμέ, να δημιουργήσει κάποιος οικογένεια, εκτός από την αγάπη. Κι όταν λέω να δημιουργήσει οικογένεια, δεν εννοώ κατ' ανάγκην να παντρευτεί. Υπάρχουν ζευγάρια που συζούν και είναι πιο αγαπημένα από παντρεμένα ζευγάρια. Υπάρχουν πολλά παντρεμένα ζευγάρια που συζούν τυπικά. Το θέμα του γάμου ως θεσμού και ως τελετής είναι μεγάλη συζήτηση και δεν είναι ο χώρος εδώ για να εκφράσω τις απόψεις μου.
Οικογένειες υπάρχουν πολλών μορφών. Δυο άνθρωποι που ζουν μαζί και αγαπιούνται. Ένας γονιός με ένα παιδί, δυο γονείς με ένα ή περισσότερα παιδιά, δυο γονείς χωρίς παιδιά, ένας γονιός με ένα ή περισσότερα παιδιά και τον σύντροφο του και τα δικά του παιδιά... κλπ, κλπ.
Σκέφτομαι διάφορα τέτοια αυτές τις μέρες. Είπαμε, καθαρίζω από το άχρηστο περιττό λίπος, αδυνατίζω, συγυρίζω το σπίτι, πετάω, δίνω πράγματα που δεν τα χρειάζομαι πλέον. Φυλάω σε ντουλάπες βιβλία που δεν θέλω να ξαναδιαβάσω, επαναπροσδιορίζομαι... 
Ενθουσιάζομαι με την καινούρια ενέργεια που με κατακλύζει...
Μου αρέσει που έχω όρεξη για ζωή, που επιτέλους άρχισα να νιώθω το αίσθημα της πείνας και τη χαρά του φαγητού. Όταν τρως προκαταβολικά για να μην πεινάσεις και πρήζεσαι μέχρι αηδίας, το φαγητό σίγουρα δεν το χαίρεσαι.
Άρχισα κι όλας δειλά δειλά να γυμνάζομαι. Το ζητάει το σώμα μου. Ασκήσεις με αντιστάσεις στο σπίτι, μετά από καθοδήγηση φίλης γυμνάστριας.  Δεκαπέντε λεπτά κάθε φορά. Μόνο. Είναι αρχή. Στη συνέχεια ελπίζω πως με το ξεφόρτωμα όλων αυτών των περιττών κιλών, θα ησυχάσουν και οι αλλεργίες μου και θα μπορώ να απολαύσω το μακρινό περπάτημα στη φύση, που είναι το αγαπημένο μου χόμπι...
Και όσον αφορά στο φλερτ που με πάχαινε παλιά, πήρα απόφαση να μην το αφήσω να με θυμώνει πλέον. Ο καθένας τη δουλειά του. Θέλει ένας παντρεμένος άντρας να μου στείλει εμένα κολακευτικό μήνυμα; Δικαίωμα του, αλλά και δικαίωμα μου να μην ασχοληθώ.
Δεν φταίω εγώ αν ένας δεσμευμένος άντρας με φλερτάρει. Αυτός φταίει. Και με το να μην απαντώ τα μηνύματα, εννοείται ότι σταματούν. Ο καθένας ο,τι θέλει ας προβάλλει επάνω μου. Δικαίωμα του. Δικαίωμα μου να μην τον αφήσω να τα προβάρει κι όλας πάνω μου.
Έχω σκοπό να παραμείνω αδύνατη για το υπόλοιπο της ζωής μου. Πέραν του ότι μαθαίνω να τρώω σαν αδύνατη, και να κινούμαι σαν αδύνατη, τώρα καλούμαι να μάθω να μην αυτοπροσδιορίζομαι από την προβολή του καθενός. 
Το ποια είμαι το γνωρίζω σε μεγάλο βαθμό εγώ (κανένας όση ψυχοθεραπεία όση αυτοανάλυση και να κάνει, δεν μπορεί να ισχυριστεί πως γνωρίζει πλήρως τον εαυτό του), και σίγουρα οι άνθρωποι που με ζουν από κοντά. Το τι βλέπει ο καθένας στο γυαλί δεν με αφορά.
Εγώ βγαίνω γιατί μου αρέσει να μιλώ για τα πράγματα που αγαπώ. Για τους ανθρώπους και τις σχέσεις.
Όπως στην τελευταία εκπομπή που μιλήσαμε για την τέταρτη ηλικία:
Και όπως στην επόμενη, την Δευτέρα 24 του Σεπτέμβρη που θα μιλήσουμε για το θάνατο, το φόβο του θανάτου και την υπαρξιακή ψυχοθεραπεία.
Πάμε καλά!
Φιλιά...

Με αγάπη,
Θέκλα

Σάββατο, 15 Σεπτεμβρίου 2012

Ενάμιση μήνα μετά κι ακόμη πετάω....

15 του Σεπτέμβρη σήμερα. Ξεχωριστή μέρα για τα παιδικά μας χρόνια. Η μέρα που άνοιγαν τα σχολεία...
Πέρασε κι όλας ενάμιση μήνας από τότε που άρχισα επίσημα και δυναμικά την επιχείρηση αδυνάτισμα. Πω πω, πόσο γρήγορα πέρασαν 46 μέρες.
Η ζυγαριά σήμερα με χαιρέτισε χαρούμενα. Μόνο 94,5κιλά! Επίτέλους έσπασε το φράγμα των 95 κιλών...
Η φωτογραφία δεν είναι ιδιαίτερα φωτεινή, αλλά επιβεβαιώνω πως η ένδειξη είναι 94.5. Και δεν έσπασε από χθες. Χθες ανέβηκε πάνω μια αγαπημένη μου πελάτισσα, ξέρει αυτή ποια είναι και για πρώτη φορά η ζυγαριά έδειξε το σήμα: overload! Που σημαίνει πως ξεπέρασε τα 150 κιλά που μετράει η ζυγαριά. Και πέρσι ήταν μόνο 130.
Δεν είναι τόσο δύσκολο να παχύνεις. Κατ' ακρίβεια πολύ εύκολο. Από ότι έχω διαβάσει, χρειάζονται 7700 θερμίδες περισσότερες από αυτές που χρειάζεσαι για να λειτουργήσεις για να ανεβεί η ζυγαριά ένα κιλό. Και το αντίστοιχο για να κατέβει. Δεν παίρνω κι όρκο πως αυτές είναι οι τιμές, το διάβασα σε ένα διαιτολογικό άρθρο. Όπως και να 'χει το πράγμα όμως, άμα παίρνεις από το στόμα περισσότερες θερμίδες από όσες χρειάζεσαι ΑΥΤΕΣ ΑΠΟΘΗΚΕΥΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΥΠΟ ΤΗ ΜΟΡΦΗ ΛΙΠΟΥΣ.....
ΤΟΣΟ ΑΠΛΑ
Και άντε μετά να τις πετάξεις, να τις ξεφορτωθείς.
Μου πήρε αρκετά χρόνια για να φτάσω στο πλατώ των 95 κιλών. Στην εφηβεία μου, το ταβάνι μου ήταν τα 68 κιλά. Στην πρώτη νεότητα τα 74. Μετά τη γέννα του γιου μου τα 90. Μετά τη γέννα της κόρης μου τα 83. Στα 35 μου κατάφερα αυτόν τον μεγάλο άθλο να κάνω το ταβάνι μου τα 95 και φυσικά μέχρι τα 37 ανέβασα τον πήχη μέχρι πάνω από τα 100. Εμ τι, ή είσαι επίμονος ή δεν είσαι!
Τεσπα ακόμη έχω ανάγκη να ξεφορτώνομαι πράγματα. Κι έτσι σήμερα ξεφορτώθηκα κάμποσα αχρείαστα βιβλία από τη βιβλιοθήκη μου, τα οποία έβαλα σε ένα ντουλάπι.

Είναι όλα βιβλία, τα οποία διάβασα στο παρελθόν, αλλά δεν νιώθω ότι είναι σημαντικό για μένα να τα βρίσκω άμεσα στο μέλλον και πως δεν πρόκειται να τα ξαναδιαβάσω.
Άχρηστα κείμενα, και κατά τη γνώμη μου ηλίθια και τοξικά τα πέταξα στον κάδο. Όπως ακριβώς θέλω να πετάξω και άλλα 15 κιλά από πάνω μου. Να τα ξεφορτωθώ.
Όπως νιώθω πως ξεφορτώνομαι επιτέλους κι άλλα άχρηστα βάρη από πάνω μου, συναισθηματικά.
Συμφιλιώθηκα με τους ανθρώπους που από τον εγωισμό μου ήμουν τσακωμένη. Διώχνω από μέσα μου την ενοχή και τον φόβο. Επεξεργάζομαι ξανά τον φόβο του θανάτου. Όπως φαντάζομαι πως θα τον επεξεργαστώ πολλές φορές μέχρι να πεθάνω.
Όταν ήμουν στα παχύτερα μου, φοβόμουν πολύ να πεθάνω. Τώρα όχι τόσο, ίσως επειδή άρχισα και ζω πιο γεμάτη ζωή. Το ποτό που κόπηκε βοήθησε πολύ σε αυτό, καθώς και οι συμφιλιώσεις στην ευρύτερη οικογένεια.
Και πάμε παρακάτω.....
Φιλιά!
Θέκλα

Υ.γ. Ανακάλυψα πως σταδιακά, όσο προχωρούν οι μέρες, μου είναι πιο εύκολο να μειώσω τις ποσότητες... Άρα, ίσως σε κάποιους ανθρώπους ταιριάζει καλύτερα η σταδιακή προσαρμογή σε ένα νέο τρόπο ζωής...

Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 2012

"Μαγικές" τροφικές δυσανεξίες/αλλεργίες και πώς με κατάντησαν παχουλή κι αρρωστημένη....!


Αφορμή για να γράψω για αυτές μου τις εμπειρίες, στάθηκε ένα από τα πολλά άρθρα του επιστήμονα διαιτολόγου και διατροφολόγου Ανδρέα Ζουρδού, με τον τίτλο: Διάσημες δίαιτες, η ισοπέδωση και η πραγματικότητα. Την προηγούμενη εβδομάδα είχα διαβάσει κι  ένα άλλο άρθρο του, για την απάτη με τις διατροφικές αλλεργίες, το οποίο επίσης με κινητοποίησε ώστε να θυμηθώ και να θελήσω να μοιραστώ μαζί σας τις δικές μου αρνητικές κι επικίνδυνες εμπειρίες.
Πώς έπεσα στην παγίδα να πιστέψω μια τσαρλατάνα, η οποία κατέχει μεν πτυχίο ιατρικής, αλλά στην πορεία ασχολήθηκε με τις εναλλακτικές θεραπείες. Άλλο να είσαι απλός απόφοιτος ιατρικής ή παθολόγος κι άλλο να πουλάς ακριβές μαγικές θεραπείες.  Και κατάφερε να πείσει κι εμένα, πως κινδύνευα ανά πάσα στιγμή να πάθω ζημιά, αν δεν έτρωγα μόνο τα φαγητά που δεν με βλάπτουν. Και τα οποία άλλαζαν ανά εικοσαήμερο...
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Από παιδί υπέφερα από αναπνευστικές αλλεργίες εξαιρετικά ήπιας μορφής, μεγαλώνοντας όμως, κατά τη διάρκεια της  εγκυμοσύνης στην κόρη μου, στα 24 μου, η αλλεργική ρινίτιδα έγινε καθημερινή μου συντροφιά. Εκείνη την περίοδο ζούσα στην εξοχή, σε ένα σπίτι περιτριγυρισμένο από διάφορα φυτά. Προφανώς κάποιο από όλα αυτά τα φυτά με πείραζε. Τότε δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία, επειδή δούλευα πολλές ώρες και δεν ήθελα να πάρω κανένα φάρμακο, λόγω της εγκυμοσύνης, κι επιπλέον η κατάσταση ήταν υποφερτή. Σημειώστε πως ήταν η πιο σοβαρή αλλεργική κατάσταση που βίωσα ποτέ, κράτησε για πάνω από χρόνο.
Μετά τη γέννηση της κόρης μου επισκέφθηκα διάφορους γιατρούς, κατέληξα σε έναν ΩΡΛ, ο οποίος έκαμνε και τον ομοιοπαθητικό, που μου ξεκινούσε θεραπεία με αντισταμινικό για δυο τρεις εβδομάδες. Η ρινίτιδα φυσικά σταματούσε. Μου σταματούσε  το αντισταμινικό, επανερχόταν η ρινίτιδα και πάθαινα ιγμορίτιδα. Μου χορηγούσε τότε ισχυρή αντιβίωση και αντισταμινικό και όταν περνούσαν τα συμπτώματα, πάλι μου έκοβε το αντισταμινικό και ξανά από την αρχή ο φαύλος κύκλος. Κατέληξα να πίνω για 2 χρόνια καθημερινά αντισταμινικό φάρμακο. Φοβόμουν να το σταματήσω για να μην πάθω ιγμορίτιδα και να πιω πάλι αντιβίωση. Είχα πιει 7 αντιβιώσεις σε 7 μήνες!
Μια πελάτισσα μου τότε μου είπε για αυτή τη θαυματουργό θεραπεία αυτής της γιατρού. Η οποία με μαγικό τρόπο ανακάλυπτε ποιες τροφές σε βλάπτουν και όταν τις εντόπιζες, σταματούσες να τις τρως και σου περνούσαν όλες οι αρρώστειες και φυσικά και οι αλλεργίες. Η μέθοδος που χρησιμοποιούσε για να εντοπίσει ποιες τροφές σε βλάπτουν ονομάζεται εφαρμοσμένη κινησιολογία. Μια σκέτη νέτη βλακεία, χωρίς καμιά επιστημονική εγκυρότητα. Σου έδινε στο ένα χέρι να κρατάς ένα φιαλίδιο με αποξηραμένη τροφή μέσα, πχ σιτάρι, καλαμπόκι, αρνίσιο κρέας κτλπ. Και σου έλεγε να το κρατήσεις με το δεξί χέρι. Αν κατάφερνε να σου κατεβάσει το αριστερό χέρι, το οποίο είχες ανεβασμένο, τότε αυτή η τροφή σε έβλαπτε. Αν δεν κατάφερνε, δεν σε έβλαπτε. Και γινόταν και ένα αρχικό τεστ όπου σου έλεγε να σκεφτείς τη λέξη ναι και δεν μπορούσε να σου κατεβάσει το χέρι. Να σκεφτείς τη λέξη όχι και τότε μπορούσε. Καθαρή αυθυποβολή. Είχε κι ένα ακριβό όπως έλεγε μηχάνημα με ηλεκτρόδια που έδειχνε τις φανταστικές τροφικές αλλεργίες. Εγώ επειδή είχα ανοικτά τα τσάκρα μου τάχαμου, και ήμουν δεκτική και στον βελονισμό, χρησιμοποιούσε πάνω μου την εφαρμοσμένη κινησιολογία.
Και έκανα τη δίαιτα της τότε. Εν τω μεταξύ, μετακόμισα σε άλλο σπίτι με διαφορετικά φυτά στην αυλή. Συνέχιζα όμως να πίνω το αντισταμινικό από φόβο. Άρχισα την τρελή και παλαβή διατροφή, όπου θυμάμαι δεν δικαιούμουν ζάχαρη, σιτάρι, γάλα, σοκολάτα, αρνίσιο κρέας κτλπ, δεν τα θυμάμαι όλα αυτά. Την δίαιτα την έκανα με θρησκευτική ευλάβεια για 6 μήνες. Στους έξι μήνες έκοψα το αντισταμινικό και ως εκ θαύματος η μύτη μου δεν έτρεχε πια! Φυσικά στο ενδιάμεσο είχα χωρίσει και τον εξαιρετικά εκνευριστικό άντρα με τον οποίο ήμουν παντρεμένη, δεν ξέρω κατά πόσον αυτό συνέτεινε στο να εξαλειφθεί η αλλεργία, δεν νομίζω. Η αλλεργία οφειλόταν προφανώς στη γύρη κάποιου φυτού που υπήρχε στην αυλή του σπιτιού στην εξοχή.
Η γιατρός τότε για μένα έγινε θαυματουργός, πάντα είχα μια τάση στις θρησκοληψίες και ιδεοληψίες, τότε ήμουν ακόμη πριν τα 30 όπου ξεκαθάρισαν ορισμένα πράγματα στο μυαλό μου. Της έστειλα ένα σωρό πελάτες και συνέχιζα να ζω αμέριμνη, κάθε τόσο φυσικά πήγαινα να ελέγξω εάν με πειράζουν κάποιες τροφές και ξανάρχιζα τις διατροφές.
Μάταια ο πατέρας μου και ο αδελφός μου, που τότε ήταν φοιτητής Ιατρικής, προσπαθούσαν να μου ανοίξουν τα μάτια. Πως ξόδευα τα χρήματα και το χρόνο μου σε βλακείες και φανταστικές θεραπείες. Εγώ εκεί, ακάθεκτη. Και ας είχα 10 στο μάθημα της Μεθοδολογίας Ερευνών στο πανεπιστήμιο. Δεν μπορούσα να ξεκολλήσω από αυτά που μου έλεγε η γιατρός κι εγώ τα πίστευα. Είχε κι ένα ύφος περισπούδαστο εξαιρετικά πειστικό. Παρόλο που την πρώτη φορά την επισκέφθηκα με δυσπιστία, κατάφερε να με πείσει. Όπως όταν ήμουν στο Μάντσεστερ και πείσθηκα να υπογράψω για χρονιαία συνδρομή σε ένα γυμναστήριο που είχε όλα κι όλα 5 όργανα και κόστιζε 400 στερλίνες το χρόνο το 1998!
Τεσπα, "γιατρεύτηκα"τότε και συνέχιζα να ζω με την έγνοια στο βάθος του μυαλού μου πως μπορεί να ξανααρρωστήσω.
Το 2008 μετά από ένα εξαιρετικά τραυματικό δεύτερο διαζύγιο και μια επακόλουθη μετακόμιση,  άρχισα να έχω πάλι αλλεργίες. Δερματικές αυτή τη φορά. Δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία ώσπου ένα βράδυ, μετά που ήπια αντιβίωση και αντιφλεγμονώδες για το κρυολόγημα, που μου χορήγησε ένας άλλος ΩΡΛ, παρατήρησα στο σώμα μου μετά το ντουζ μικρά κόκκινα σημάδια, από το λαιμό και κάτω. Τηλεφώνησα σε ένα φίλο μου νοσηλευτή, ήρθε μαζί μου, επέμενα να οδηγήσω εγώ για να πάω στις Πρώτες Βοήθειες κι εκεί μου χορήγησαν κορτιζόνη και μου είπαν πως προφανώς είχα πάθει αλλεργία στο αντιβιωτικό και πως αν αργούσα λίγο να έρθω, θα έκλεινε ο λαιμός μου και μπορεί να πέθαινα! Μακακίες. Δεν είχα καμία ενόχληση στην αναπνοή, δεν πρήστηκε καθόλου το πρόσωπο μου και γενικώς δεν είχα τα συμπτώματα ενός αλλεργικού σοκ. Μόνο τις φλύκταινες στο σώμα μου. Όπως ανακάλυψα 3 χρόνια μετά, φαίνεται πως την ήπια αλλεργική αντίδραση μου προκάλεσε τότε το αντιφλεγμονώδες σκεύασμα για το κρυολόγημα.
Τότε ξεκίνησε σταδιακά ένα μεγάλο μαρτύριο. Άρχισα χωρίς να το αντιλαμβάνομαι, να παρατηρώ το δέρμα μου για οποιαδήποτε ορατή ή αόρατη αλλοίωση και να φοβάμαι πως ανά πάσα στιγμή, μπορούσε να πάθω αλλεργία σε κάτι που θα με πείραζε για πρώτη φορά, ενώ πριν δεν με πείραζε και δεν θα προλάβαινα να οδηγήσω μόνη μου στο νοσοκομείο και θα πέθαινα. Έμενα μόνη μου με τα δυο παιδιά μου σε μια άγνωστη γειτονιά, όπως ανέφερα είχαμε μετακομίσει, και πίσω από το υπνοδωμάτιο μου βρισκόταν ένας άδειος χώρος γεμάτος με όλων των ειδών τα φυτά.
Στην ανησυχία μου επάνω, θυμήθηκα τη θαυματουργό ιατρό και πήγα και την επισκέφτηκα. Μου έκανε το τεστ κινησιολογίας, κατέγραψε τις τροφές που με έβλαπταν και ξεκίνησα ευλαβικά πάλι τη διατροφή. Το καλοκαίρι του 2008 ταξίδεψα για πρώτη φορά στην Ιταλία και δεν δικαιούμουν κατ' εντολή της να φάω σιτάρι, ντομάτα, ζάχαρη και γάλα. Ω λα λα! Η βλαξ δεν έφαγα ούτε μια γνήσια ιταλική πίτσα, ούτε μια μακαρονάδα και μόνο μια φορά παγωτό επειδή μου το επέτρεψε.... Μάνα μου ρε, και δεν έπαθα αλλεργία να πεθάνω επί τόπου στη Ρώμη όταν το έτρωγα.
Η ηλίθια επιστρέφοντας από την Ιταλία, ξαναπάω στη γιατρό, μου ξανακάνει το τεστ και μου βρίσκει πως τώρα δεν με πειράζει πια το σιτάρι, η ζάχαρη, το γάλα και η ντομάτα, αλλά άλλες τροφές. Της λέω: πώς γίνεται αυτό; Σημειώστε ότι τα εξανθήματα πήγαιναν κι έρχονταν στο δέρμα μου. Μου λέει: έτσι είναι, κάτι που σε πειράζει τώρα, μπορεί στην πορεία να σταματήσει να σε πειράζει και πρέπει να έρχεσαι κάθε 2 εβδομάδες να το ελέγχουμε. Να πω ότι κάθε δυο εβδομάδες άλλαζαν οι τροφές, οι οποίες με έβλαπταν; Τώρα που το συνειδητοποιώ πώς αλλιώς θα εξηγείτο το γεγονός πως ενώ έκανα τις διατροφές δεν σταματούσαν οι δερματικές αλλεργίες; Συνέχισα αυτή την παράνοια για ένα χρόνο περίπου. Στον χρόνο επάνω, θυμάμαι και την ημερομηνία, 20 Ιουνίου 2009, εκείνη τη μέρα γέννησε η κολλητή μου το γιο της και οδηγούσα να πάω Πάφο για να τη δω, στο χρόνο επάνω λοιπόν και μετά που για δυο μέρες ξεθάρρεψα και έφαγα σιτάρι, μακαρόνια συγκεκριμένα, ενώ οδηγούσα στον αυτοκινητόδρομο, με πιάνει η πρώτη σοβαρή κρίση πανικού. Νόμιζα πως είχα κοκινήσει ολόκληρη, πως πρήστηκαν τα χέρια και τα πόδια μου, πως έκλεινε ο λαιμός μου κτλπ. Σε σημείο που ενώ μιλούσα με τον αδελφό μου στο τηλέφωνο, ο οποίος μου επιβεβαίωνε πως αν έκλεινε ο λαιμός μου δεν θα μπορούσα να μιλώ καθαρά, εγώ δεν πειθόμουν, μέχρι που ήρθε το ασθενοφόρο. Φυσικά δεν είχα τίποτα, με καθησύχασαν και οδήγησα προς την Πάφο. Δεν ανησύχησα ιδιαιτέρως εκείνη την ημέρα, επειδή ένα από τα πιο συχνά συμπτώματα των πελατών μου είναι οι κρίσεις πανικού και για μένα από τα πιο εύκολα να ψυχοθεραπευτούν. Αμ δε, λογάριαζα χωρίς τον ξενοδόχο, ή μάλλον την ξενοδόχο. Πήγα εκείνη την ημέρα και την είδα. Με έβαλε σε ένα καινούριο ακριβό μηχάνημα, το οποίο έδειξε την αύρα μου σκούρα, τα ενεργειακά μου πεδία πεσμένα, σαν να είχα καρκίνο ένα πράγμα. Και μου έδωσε κάτι φιαλίδια με ένα άχρωμο, άοσμο υγρό το καθένα μέσα, σκέτο νέτο νερό προφανώς, τα οποία θα με βοηθούσαν να επανεύρω την ψυχοσωματική μου ισορροπία. Το μηχάνημα αυτό και οι σταγόνες  βοήθησαν όπως μου είπε πάρα πολύ και μια ασθενή που είχε που έπασχε από καρκίνο, η οποία δυστυχώς είχε πεθάνει την προηγούμενη μέρα. Την βοήθησαν, αλλά πέθανε, κι εγώ η χαζή καθόμουν κι άκουγα και πλήρωνα κι όλας.
Τα πήρα τα φιαλίδια, ενοχλήθηκα που το μηχάνημα με έδειχνε τόσο σκατά. Πού πήγε η λευκή μου αύρα που είχα παλιά; Τα ανοικτά μου τσάκρα; Ποτέ δεν μου είχαν κάνει τόσο σοβαρή διάγνωση.
Επιστρέφω στη Λευκωσία. Αρχίζω με βαρυγκώμια πλέον, τις σταγόνες και τη διατροφή. Περιτττόν να τονίσω πως αυτή τη φορά μου βρήκε πως με πείραζαν άλλα πράγματα και όχι πλέον το σιτάρι! Που η αφορμή για την κρίση πανικού ήταν ο φόβος από το σιτάρι που κατανάλωσα. Ο αδελφός μου να ωρύεται να με συνεφέρουν, η ξαδέλφη μου που κι αυτή έπεσε θύμα της τσαρλατάνας παλιότερα να προσπαθεί να με συνετίσει, τίποτα εγώ. Στον κόσμο μου, ή μάλλον στον κόσμο της.
Και ενώ δεν περίμενα να έχω άλλη κρίση πανικού, σε μια εβδομάδα μέσα αρχίζουν να έρχονται καθημερινά έντονες κρίσεις πανικού. Σε σημείο που δεν μπορούσα να οδηγήσω, να φάω, να κοιμηθώ.
Θυμάμαι πως έκλεισα το γραφείο για κάποιες μέρες και πήγα σε έναν συνάδελφο ψυχίατρο. Αυτός μου πρότεινε να πάρω αγχολυτικά και αντικαταθλιπτικά. Τίποτα εγώ, ανένδοτη, με αποτέλεσμα να μου πει: πίνε λίγο κρασί να ηρεμείς. Το κρασί εκείνο που έκοψα πριν 20 μέρες; Εκείνο.
Εν τω μεταξύ οι κρίσεις πανικού πλήθαιναν, εκτός από το βράδυ που το αλκοόλ με αποκτήνωνε και το χειρότερο από όλα φοβόμουν να φάω. Όλες οι τροφές για μένα πλέον ήταν πιθανές αλλεργιογόνες και θανατηφόρες ουσίες. Έπαθα ανορεξία. Απώλεσα 25 κιλά σε 3 μήνες και δεν μπορούσα να φάω πάνω από δύο κουταλιές της σούπας από κάθε φαγητό. Μέσα στο άρρωστο τότε μυαλό μου, μικρή ποσότητα τροφής θα μου προκαλούσε λιγότερο πρόβλημα. Εννοείται πως τα μαλλιά μου άρχισαν να πέφτουν, τα νύχια μου να σπάζουν και να είμαι χλωμή. Έφτασα στα 72 κιλά, από τα 95 που ήμουν το Γενάρη του 2008 και παρόλα αυτά φορούσα ρούχα νούμερο 12. Από το 20 στο 12. Παρόλο που δεν ήμουν ελλιποβαρής, για το δικό μου οργανισμό, με το βαρύ σκελετό, τα 72 κιλά είναι λίγα. Ή καλύτερα, το να φτάσω στα 72 από την ασιτία της ανορεξίας ήταν εξαιρετικά βλαβερό.

Εξακολουθούσα να είμαι εναντίον της χρήσης συμβατικών φαρμάκων. Και έτσι πήρα το St John's wort. Ένα βότανο με αποδεδειγμένη αντικαταθλιπτική δράση, με πιθανή παρενέργεια την φωτοευαισθησία. Το πήρα και βρήκα τον εαυτό μου. Σταμάτησαν οι κρίσεις πανικού, δούλευα κανονικά, έτρωγα λίγο περισσότερο και πέρασε κι ο χειμώνας του 2009-2010. Την άνοιξη άρχισα να παρατηρώ πάλι δερματικές αλλεργίες και έντονες κοκκινίλες όποτε έβγαινα στον ήλιο. Αυτό με τρομοκράτησε εκ νέου, και σταμάτησα το βότανο επειδή απέδωσα τη φωτοευαισθησία σε αυτό.
Χωρίς το βότανο, οι κρίσεις πανικού έγιναν πάλι σύντροφοι μου.
Τότε αποφάσισα μια και καλή να κάνω την ενδεδειγμένη φαρμακοθεραπεία με αγχολυτικά και νέου τύπου αντικαταθλιπτικά. Ο γιατρός με προειδοποίησε πως θα μου άνοιγαν την όρεξη και υπήρχε φόβος να παχύνω. Μπροστά στην απελευθέρωση μου από τον μόνιμο φόβο, αυτό δεν με ένοιαζε. Τα πήρα για 1 χρόνο, όλα τα συμπτώματα πανικού, διαταραχών στον ύπνο, ανορεξίας εξαφανίστηκαν, γιατρεύτηκαν, έβαλα πίσω όλα τα κιλά που έχασα και 10 παραπάνω. Και έγινα το πιο παχουλό που ήμουν ποτέ. Την τσαρλατάνα την είχα αφήσει πίσω μου. Η ζημιά της όμως είχε μείνει για αρκετό καιρό. Με κατάντησε όχι μόνο παχιά, αλλά και αρρωστημένη ψυχικά.
Δυο τρεις μήνες μετά την ενδεδειγμένη θεραπεία με τα αντικαταθλιπτικά, επανήλθε ο πραγματικός λογικός μου εαυτός και επισκέφθηκα τον Δρα Ανδρέα Λιβέρη, ειδικό Αλλεργιολόγο. Ρώτησα ένα φίλο μου ιατρό, ποιός είναι ο καλύτερος αλλεργιολόγος στην Κύπρο και μου σύστησε τον Αντρέα. Τόσο καιρό δεν είχα μυαλό να πάω στον ειδικό γιατρό για τις αλλεργίες. Ηλίθια που ήμουν!
Ο Αντρέας με έστειλε να κάνω αιματολογικές εξετάσεις, οι οποίες αποκάλυψαν πως δεν έχω  αντισώματα για καμιά αντιβίωση και πως έχω ελάχιστα αντισώματα για τις μπανάνες και μέτρια για τα αμύγδαλα, τροφές που κατανάλωνα σε μεγάλες ποσότητες μικρή, λόγω του ότι παρήγε η γιαγιά μου αμύγδαλα και ο κουμπάρος μας είχε μπανανοφυτεία. Την ώρα μάλιστα που ήρθε το φαξ για τις τροφικές αλλεργίες κρατούσα μια μπανάνα και την έτρωγα. Σε καμιά τροφή δεν έχω σοβαρή αλλεργία. Τα αντισώματα όπως μου είπε ο γιατρός μπορεί να είναι και από παλιά και τώρα να μην με ενοχλούν καθόλου αυτές οι τροφές, αλλά καλού κακού τις αποφεύγω.
Στο ειδικό αναπνευστικό τεστ που μου έκανε ο ειδικός γιατρός έδειξε πως δεν έχω αλλεργικό άσθμα. Στο ειδικό δερματικό τεστ έδειξε πως έχω εκτεταμένη δερματική αλλεργία σε όλων των ειδών τις γύρεις. Για αυτό και όταν έμενα στο βουνό, με τόσα φυτά τριγύρω πάθαινα την αλλεργική ρινίτιδα, για αυτό και παρόλο που έκανα τις διατροφές της μάγισσας πάλι έβγαζα εξανθήματα κτλπ.
Ο Αντρέας μου είπε πως οι αλλεργίες έχουν αυτή την τάση να μετατρέπονται από ρινικές σε δερματικές, αλλά να μην ανησυχώ, επειδή δεν θα πάθαινα αλλεργικό σοκ εκείνο το βράδυ και ούτε οι δερματικές αλλεργίες απο τη γύρη μπορούν να με σκοτώσουν.
Για του λόγου το αληθές, πριν ένα χρόνο, έτυχε να πιω ξανά το ίδιο αντιφλεγμονώδες για το κρυολόγημα που ήπια το πρώτο βράδυ που έβγαλα εξανθήματα και πήγα νοσοκομείο και τάχαμου αν αργούσα θα πέθαινα. Έβγαλα πάλι εξανθήματα από το λαιμό και κάτω. Ήπια αντισταμινικά και ξάπλωσα. Το πρωι ξύπνησα και ήμουν ολοζώντανη! Δεν πέθανα!
Αυτή ήταν λοιπόν η περιπέτεια μου με την απάτη των τροφικών αλλεργιών. Δεν φταίει μόνο όμως η τσαρλατάνα. Εγώ φταίω. Που ήθελα θαυματουργικές λύσεις. Που δεν εμπιστεύτηκα από την αρχή την επιστήμη. Εγώ η ίδια σπούδασα Ψυχολογία και μπορώ να αντιληφθώ πόση ζημιά μπορεί να προκαλέσουν σε ένα άνθρωπο οι διάφοροι τσαρλατάνοι που υποκρίνονται τους ψυχολόγους ή τους ψυχοθεραπευτές. Δεν μπορούσα να αντιληφθώ πως το ίδιο ισχύει και με τον τομέα της αλλεργίας; Πως ένας ειδικός αλλεργιολόγος είναι ο κατάλληλος για να χειριστεί τις αλλεργίες σου; Όχι ένας ΩΡΛ, ομοιοπαθητικός ή μια γιατρός που εφαρμόζει κινησιολογία τάχαμου;
Έτσι λοιπόν, τώρα, για αυτό πηγαίνω στην Αναστασία. Επειδή είναι η σπουδή της σε πανεπιστήμιο Διατροφολογία, Διαιτολογία. Για αυτό διαβάζω το site του Ανδρέα Ζουρδού. Για αυτό ζήτησα από ένα γυμναστή να μου διδάξει ορθά ασκήσεις με βαράκια.
Επειδή ο κάθε επιστήμονας, και ειδικά αυτοί που συνεχώς μελετούν και εξελίσσονται, είναι ο πλέον κατάλληλος για να σε συμβουλεύσει και να πάρει την σωματική ή την ψυχική σου υγεία στα χέρια του.
Είμαστε πολύ πολύτιμοι για να γινόμαστε βορά στους κάθε τύπου τσαρλατάνους.
Ζούμε στο 2012. Η επιστήμη έχει εξελιχθεί. Σοβαρά και έγκυρα επιστημονικά πειράματα αποδεικνύουν εάν μια θεραπεία είναι ωφέλιμη ή όχι.
Και για μένα, όσον αφορά στο φαγητό και στο αδυνάτισμα, η βασική αρχή παραμένει αλώβητη: Παχαίνουμε επειδή καταναλώνουμε περισσότερες θερμίδες από όσες χρειαζόμαστε. Στο χέρι μας είναι να αναλάβουμε την προσωπική ευθύνη, με την βοήθεια των ανάλογων ειδικών για να αναστρέψουμε αυτή τη συμπεριφορά. Να μάθουμε να συμπεριφερόμαστε ως αδύνατοι άνθρωποι. Να τρώμε μόνο όσο χρειαζόμαστε για να λειτουργήσουμε και να κινούμαστε, να αθλούμαστε συστηματικά, να ξεκολλήσουμε από τον καναπέ και το χαζοκούτι. Να έρθουμε κοντά στην ανθρώπινη φύση μας. Αυτή είναι, κατά τη γνώμη μου,  η μόνη φυσική θεραπεία....!

Σάββατο, 8 Σεπτεμβρίου 2012

Πάμε καλά!

Πήγα στην Αναστασία σήμερα.
Μετά από δυο εβδομάδες.
Η προηγούμενη συνάντηση ήταν μόλις 5-6 μέρες μετά που επέστρεψα από Κρήτη, οπόταν δε φάνηκε καμιά διαφορά στις μετρήσεις.
Σήμερα όμως, ήμουν σίγουρη πως θα φαινόταν η διαφορά.
Ήμουν χαρούμενα ανυπόμονη προτού πάω. Ένιωθα όπως σαν να πήγαινα για διαγώνισμα και ήμουν πολύ καλά διαβασμένη. Εξ' ου και πήρα και αστεράκι!

Δεν τα πολυκατάφερα να σκανάρω τον πίνακα με την πρόοδο μου, και να φαίνεται καθαρός, εδώ και λίγες μέρες, στα πλαίσια της ανανέωσης στην οποία επιδίδομαι, αποφάσισα επιτέλους να αρχίσω να χρησιμοποιώ το MacBook Pro μου, και ακόμα θέλω λίγο χρόνο να μάθω τα προγράμματα, που είναι πιο πολύπλοκα και επαγγελματικά.
Αυτό που φαίνεται ξεκάθαρα, και για αυτό πήρα και αστεράκι είναι πως ενώ στις 24 Αυγούστου ζύγιζα 99,2 κιλά, σήμερα ζύγιζα 95,7!
 Μέσα σε δυο εβδομάδες μόνο κατάφερα να ξεκολλήσω και να πέσω κάτω 3,5 κιλά!
Για όσους φίλους/φίλες το διαβάζουν, είναι ανάγκη να ξεκαθαρίσω πως όσα περισσότερα κιλά έχεις, τόσο πιο εύκολα χάνονται τα πρώτα. Οπόταν εάν ξεκινούσα από 80 κιλά, μπορεί να έπεφτα μόνο ένα σε δυο εβδομάδες. Και γνωρίζω από τώρα πως στην συνέχεια, στην πορεία μεταμόρφωσης του εαυτού μου σε αδύνατο άνθρωπο, θα έρθουν φάσεις που η ζυγαριά θα μένει κολλημένη και εκεί θα χρειάζεται υπομονή και εφευρετικότητα.Ίσως άμα συμβεί αυτό, να πεισθώ επιτέλους να ξεκινήσω κανονικά το γυμναστήριο ή τις ασκήσεις με βαράκια στο σπίτι. Προς το παρόν, τεμπελιάζω. Το παραδέχομαι πως τεμπελιάζω. Μπορεί να μην μπορώ αυτή την εποχή να περπατώ έξω, μπορώ κάλλιστα όμως να γυμνάζομαι στο σπίτι με το κλιματιστικό. Και όμως δεν το κάνω τακτικά. Για αυτό δεν μου φταίει κανένας άλλος, παρά εγώ και η τεμπελιά μου.
Η Αναστασία χάρηκε πολύ σήμερα με την πρόοδο. Ενδεικτικά από τις 2 Αυγούστου που πρωτοπήγα η περιφέρεια της μέσης μου έπεσε από 107 στους 100 πόντους, η περιφέρεια μου από τους 131 στους 126 και το μπράτσο μου από τους 32,5 στους 30. Με τη γάμπα ή δεν κάναμε καλή μέτρηση ή το κορμί μου μας κάνει χιούμορ γιατί ανεβοκατεβαίνουν οι πόντοι τρελλά. Φαντάζομαι πως ίσως αυτό έχει να κάνει με την τάση που έχει ο οργανισμός μου να κατακρατεί υγρά ορισμένες μέρες του μήνα. Δεν είμαι όμως ειδικός για να το γνωρίζω.
Ως ψυχολόγος, γνωρίζω πως είναι επικίνδυνο να εθιστώ στο να μετριέμαι συνέχεια. Υπάρχει αυτός ο κίνδυνος. Για αυτό, τους πόντους δεν τους κοιτάζω καθόλου μόνη μου, μόνο όταν πάω στην Αναστασία. Τα κιλά όμως τα κοιτάω. Ζυγίζομαι μια φορά τη μέρα. Το πρωι αφού   πιω ένα μπουκαλάκι παγωμένο νερό, τον καφέ μου και πάω τουαλέττα. Την υπόλοιπη μέρα δεν ανεβαίνω καθόλου στη ζυγαριά.
Την παλιά ζυγαριά την πέταξα στα σκουπίδια επειδή είχε πρόβλημα με την επαφή της μπαταρίας και πήρα άλλη, η οποία συμβαδίζει ακριβώς με αυτήν της διαιτολόγου. Και έμαθα να μην τη μετακινώ. Να την έχω κάπου στάσιμη. Οι ηλεκτρονικές ζυγαριές με τη μετακίνηση δεν δείχνουν ακριβή μέτρηση. Όπως μου είπε η Αναστασία θέλουν μια ώρα μετά που θα μετακινηθούν για να μπαλανσαριστούν.
Όταν τελειώσει η επιχείρηση γίνομαι αδύνατος άνθρωπος, θα καθιερώσω μια μέρα την εβδομάδα, που θα ζυγίζομαι και αν δω πως ανεβαίνω πάνω από ένα δυο κιλά, τότε θα ξεκινώ μια εντατική προσπάθεια για να αποβάλω τα περιττά κιλά προτού πληθύνουν. Από ότι μου είπε και η κολλητή μου, η οποία μεγάλωσε παχύσαρκη και από τα 21 της κατάφερε από 120 κιλά να πάει 65 και να τα διατηρήσει εδώ και 13 χρόνια, το μυστικό είναι να μην αφήνεις τον εαυτό σου να πάρει πάνω από ένα κιλό. Και φυσικά να συνεχίσεις να τρως λίγο. Τόσο όσο χρειάζεσαι, όχι περισσότερο.
Να γίνουμε δηλαδή όπως τα μωρά, που  όταν γεννηθούν είναι τέλεια.
Όσες μητέρες θηλάσαμε τα παιδιά μας, θυμόμαστε πως θήλαζαν μόνο όταν πεινούσαν κι όταν χόρταιναν σταματούσαν. Αν έκλαιγαν κι εμείς νομίζαμε πως ήθελαν γάλα, αποστρέφονταν το στήθος μας και συνέχιζαν να κλαίνε. Τόσο απλά. Για αυτό και τα μωρά που θηλάζουν έχουν συνήθως κανονικό βάρος.
Στη σύγχρονη υπερκαταναλωτική κοινωνία, κατά τη διάρκεια της κοινωνικοποίησης του, ένα  παιδί σε μια δυτική χώρα όπως την Κύπρο και την Ελλάδα, μαθαίνει να παραβλέπει τα εσωτερικά του σήματα, να αγνοεί αυτό που του λέει το σώμα του. Μαθαίνει να τρώει χωρίς να πεινάει, να συνεχίζει να τρώει έστω κι αν χόρτασε και να παρηγοριέται με το φαγητό ή να ξεδίδει με αυτό.
Αυτό φυσικά δεν συμβαίνει σε χώρες του τρίτου κόσμου, όπου πολλές φορές δεν υπάρχει αρκετή τροφή για ένα παιδί ή ενήλικα. Η ευμάρεια που μάθαμε να απολαμβάνουμε τα τελευταία 40 χρόνια στην Κύπρο, και την οποία κινδυνεύουμε να χάσουμε τώρα με την οικονομική κρίση, ευθύνεται για τη δυνατότητα υπερβολικής λήψης τροφής από όλα τα κοινωνικά στρώματα.
Στα παλιά χρόνια, πριν την Ανεξαρτησία έτρωγαν πολύ φαγητό οι λίγοι, οι προνομιούχοι της κοινωνίας, η μάζα των κύπριων που ήταν αγρότες έτρωγαν κρέας μια φορά την εβδομάδα και τα Πάσχατα, και καθημερινώς κατανάλωναν όσπρια, λαχανικά, φρούτα, ολοσίταρο ψωμί, πρόβεια τυροκομικά προϊόντα και η κίνηση ήταν καθημερινό αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής τους. Δεν περπατούσαν 10 χιλιόμετρα για να γυμναστούν, το έκαναν για να βοσκήσουν το κοπάδι, δεν σήκωναν βάρη στο γυμναστήριο - έσκαβαν στα χωράφια, δεν έκανα sit ups - θέριζαν. Και στα πανηγύρια τους και στους γάμους που έτρωγαν περισσότερο φαγητό, χόρευαν, χόρευαν πολύ και έκαιγαν τις θερμίδες.
Η αφύσικη ζωή μας, οδήγησε τους περισσότερους παχύσαρκους ανθρώπους στο να καταλήξουμε άρρωστοι. Η παχυσαρκία από μόνη της είναι ασθένεια. Και παρόλο που μπορεί να μην δίνει συμπτώματα στην παρούσα φάση, μπορεί στην πορεία να κάνει μη αναστρέψιμη ζημιά στην υγεία μας.
Ένας λόγος που τεμπέλιαζα για να κοπιάσω ώστε να γιατρευτώ από την παχυσαρκία στο παρελθόν, ήταν ότι οι αναλύσεις μου ήταν πάντοτε πολύ καλές, ακόμη κι όταν έπινα πολύ αλκοόλ. Αυτό με καθησύχαζε και ένιωθα ασφαλής. Τώρα στη δεκαετία των 30 μπορεί να μην φαινόταν καμιά ζημιά, αν συνέχιζα να είμαι παχύσαρκη όμως, σίγουρα τα πόδια μου που θα σήκωναν τόσο βάρος θα είχαν προβλήματα, η σπονδυλική μου στήλη το ίδιο, οι αρτηρίες μου, η καρδιά μου, δεν ξέρω κι εγώ τι. Δεν είμαι γιατρός, αλλά είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο πως ο παράγοντας παχυσαρκία μας δίνει στατιστικά περισσότερες πιθανότητες για σοβαρές ασθένειες στη μέση και τρίτη ηλικία. Μπορεί να είμαι τυχερή και να έχω εξαιρετικό DΝΑ και να μην εμπίπτω σε εκείνη την κατηγορία. Γιατί όμως να ρισκάρω να το μάθω με κίνδυνο της υγείας μου;
Αυτό που παρατηρώ ουσιαστικά ως βελτίωση στην υγεία μου και στην ποιότητα της καθημερινής μου ζωής, με την συνολική απώλεια των 7 κιλών, είχα ξεκινήσει από τα 102,7, προτού ακόμη πάω στην Αναστασία, είναι πως νιώθω καλύτερα, έχω μεγαλύτερη ευεξία, αντοχή και  όρεξη για ζωή και για υγιεινό φαγητό. Η όρεξη μου τώρα τραβάει σαλάτες, φρέσκα φρούτα, λαχανικά, και πολλά ψάρια.
Φαίνεται πως ο οργανισμός μου στερήθηκε τα θρεπτικά στοιχεία από αυτές τις τροφές, επειδή έτρωγα καθημερινώς κρέας και ρύζι ή μακαρόνια ή ψωμί. Λίγος χώρος έμενε για λαχανικά. Βαριόμουν να κάνω σαλάτα για να είμαι ειλικρινής και για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα δεν έτρωγα σχεδόν καθόλου φρούτα. Χωρίς να το καταλάβω κατέληξα να μαγειρεύω πληκτικά φαγητά, διάφορες παραλλαγές με κρέας και άμυλο και να χρησιμοποιώ όλο και λιγότερο τα φρέσκα λαχανικά και τα όσπρια. Το στομάχι γέμιζε, ο οργανισμός όμως έπαιρνε οτι χρειαζόταν; Σίγουρα θα είχε ελλείψεις, για αυτό και τώρα που άρχισα να απεξαρτούμε από το καταναγκαστικό φαγητό, το σώμα μου στέλνει διαμέσου της όρεξης μου σήματα για τη λήψη αυτών των τροφών. Μπορεί στην πορεία να αλλάξει. Μπορεί να πέσει πάλι το σίδηρο μου και να έχω λαχτάρα για κόκκινο κρέας. Μπορεί, δεν ξέρω. Από δω κι εμπρός ακούω το σώμα μου και κάνω καλά μαζί του.
Και μου αρέσει το σώμα  μου έτσι όπως μεταμορφώνεται.

Μου αρέσει που ξεφούσκωσε η κοιλιά μου, που οι φούστες μου έγιναν πιο πλατιές, που σε λίγο καιρό θα χρειαστεί να αλλάξω νούμερο στηθόδεσμου.
Γιατί αυτός ο στηθόδεσμος έπαιξε τεράστιο ρόλο στο να αφυπνισθώ και να αποφασίσω να αναλάβω την ευθύνη του εαυτού μου και να βάλω μπρος την επιχείρηση γίνομαι αδύνατος άνθρωπος. Τον Μάιο ένιωθα πως οι στηθόδεσμοι μου στένευαν και επειδή υποφέρω από δερματικές αλλεργίες πήρα να πάρω μεγαλύτερους. Στον στηθόδεσμο υπάρχει ένας αριθμός και ένα γράμμα. Ο αριθμός δεικνύει τις ίντζες που έχει η περιφέρεια του κορμού μας στο ύψος του στήθους μας και το γράμμα το μέγεθος του κάθε cup.
Ενώ λοιπόν, μέχρι τον Μάη φορούσα 38C, χρειάστηκε να πάρω 42C!!! Εκεί έπαθα τεράστιο σοκ. Δεν μεγάλωσε αυτό καθεαυτό το στήθος μου, αλλά πάχυνε η πλάτη μου, τα πλευρά μου και κατέληξα να φορέσω για πρώτη φορά νούμερο 42. Ακόμη κι όταν γέννησα τον Λάζαρο, που μπήκα στο μαιευτήριο 107 κιλά και βγήκα 96 δεν φορούσα παρά νούμερο 40. Και ήταν το πιο παχουλό που είχα στη ζωή μου μέχρι σήμερα. 15 χρόνια μετά να φορέσω 42;;;; Αυτό με σόκαρε αφάνταστα. Και μοσχοπλήρωσα και τα μεγάλα νούμερα, κλασικό ότι επειδή τα έχεις ανάγκη και δεν τα βρίσκεις εύκολα τα πληρώνεις διπλά και τριπλά και τα πήρα κι έσκασα και ξύπνησα. Λέω, δεν πάω καλά. Σε λίγο θα φοράω 44, μετά 46 και στο τέλος θα κάνω ειδική παραγγελία για να μπορεί να μου μπει. Η πλάτη μου παραδοσιακά δεν έβαζε λίπος. Ίσως επειδή αθλούμουν στην κολύμβηση όταν ήμουν στο δημοτικό. Για να αρχίσει να στοιβάζει λίπος και η πλάτη, αυτό σημαίνει ότι με πολλή φιλότιμη προσπάθεια, πολλά λουκούλλεια γεύματα, οινοποσίες και τεμπελιές κατάφερα τον μεγάλο άθλο να σπάσω το φράγμα της παχυσαρκίας μου και να καταλήξω 102,6 κιλά χωρίς να είμαι έγκυος, ενώ έχει 12 χρόνια που γέννησα το τελευταίο μου μωρό και χωρίς κανένα ουσιαστικό οργανικό λόγο να παχύνω. 
Ψυχολογικά σίγουρα υπήρξε υποσυνείδητος λόγος. Σε προηγούμενη ανάρτηση έγραψα για την προσωπική μου ζωή και τον φόβο μου για να ξαναμπώ σε μια σχέση, που με καθήλωσε στη διαδικασία πάχυνσης.
Ένας άλλος σημαντικός λόγος όμως, όπως τον αντιλαμβάνομαι σήμερα είναι ότι προσπάθησα να επανέλθω στην εργασία μου ως ψυχολόγος μετά το διάλειμμα που έκανα όταν ασχολήθηκα από τον Δεκέμβριο του 2010 μέχρι τον Ιούνιο του 2011 με την πολιτική. Σε εκείνο το διάστημα σταμάτησα να εργάζομαι ως ψυχολόγος και έριξα όλη την ενέργεια μου στην ίδρυση ενός νέου πολιτικού κόμματος και στη διεκδίκηση εισόδου του στη Βουλή. Η προσπάθεια μου αυτή απέτυχε. Δεν καταφέραμε να μπούμε στη Βουλή και δέχθηκα ισχυρό προσωπικό πόλεμο από τα παλαιοκομματικά κατεστημένα. Το πιο προφανές είναι πως ενώ για μια δεκαετία σχεδόν παρουσιαζόμουν στην τηλεόραση ως ψυχολόγος, τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα, από τον Ιούνιο του 2011 που τέλειωσαν οι εκλογές, ξαναβγήκα στην τηλεόραση ένα χρόνο μετά. Για μένα η τηλεόραση είναι ζωή μου. Μου αρέσει. Η πρώτη φορά που συμμετείχα σε τηλεοπτική εκπομπή ήταν στα 17 μου και από τα 22 μου μέχρι τα 35 μου ήμουν στημένη απέναντι από κάμερα τουλάχιστον κάθε εβδομάδα. Η σχέση μου με τον κόσμο διαμέσου της οθόνης μου έλειψε και με έκανε να αισθάνομαι πιο δύσκολη την επάνοδο μου στην εξάσκηση του επαγγέλματος μου, του ψυχολόγου.
Ήταν σαν να ξανάρχιζα από την αρχή.
Και θυμήθηκα την πρώτη μου χρονιά, όπου άρχισα να εργάζομαι, το 1998, που ενώ ήμουν μόλις 23 χρονών καλούμουν να σταθώ απέναντι σε ανθρώπους μεγαλύτερους μου και να έχω βαρύτητα. Και υποσυνείδητα άρχισα να παχαίνω, για να αποκτήσω κυριολεκτική βαρύτητα και όχι απλώς μεταφορική. Ούσα παχύτερη φαινόμουν μεγαλύτερη και είχα την ψευδαίσθηση πως ενέπνεα περισσότερη εμπιστοσύνη στους πελάτες μου.
Φαίνεται πως κάτι τέτοιο υποσυνείδητα έκανα και φέτος. Μετά τις εκλογές, άφησα τον εαυτό μου να παχύνει κι άλλο, κι άλλο ώστε να φαίνομαι πιο βαριά, πιο σοβαρή και όχι φαιδρή όπως με παρουσίαζαν κακόβουλα κάποια μέσα κατά τη διάρκεια της σύντομης περιόδου που αποπειράθηκα να ασχοληθώ με την πολιτική.
Είμαι εδώ, δέστε με, τόσος όγκος, φαίνομαι είμαι πίσω, είμαι ψυχολόγος. Δεν είμαι πια πολιτικός. Κι επειδή και λόγω δικών μου επικοινωνιακών λαθών, κατά την προεκλογική περίοδο παρουσιαζόμουν ως σέξι πολιτικός, υποσυνείδητα αποφάσισα να εκτελέσω εν ψυχρώ το σέξι. Κι όποιος αντέξει μετά να με βλέπει έτσι που κατάντησα.
Στην ουσία, ποτέ δεν αντιμετώπισα θέμα στη δουλειά μου με την σεξουαλικότητα μου. Ακόμη και στις περιόδους που ήμουν στα ομορφότερα μου, ποτέ δεν επέτρεψα εγώ να με δουν οι πελάτες μου ως γυναίκα και όχι ως ψυχολόγο. Δεν χρειάζεται να προστατεύεσαι από το λίπος για να μην παρασυρθεί ο πελάτης σου σε μεταβίβαση συναισθημάτων. Μπορείς κάλλιστα να προστατευτείς από την επαγγελματική στάση και σοβαρότητα απέναντι στη δουλειά σου και ευλαβική τήρηση του κώδικα δεοντολογίας των ψυχολόγων που δεν επιτρέπει ερωτικές σχέσεις μεταξύ ψυχολόγου και πελάτη. 
Πιστεύω ακράδαντα πως από τον ψυχολόγο εξαρτάται να μην τον ψευδερωτευτεί ο πελάτης του. Είναι θέμα δικό του. Όσοι ψυχολόγοι εμπίπτουν σε αυτό το σοβαρό ολίσθημα είναι συνήθως λόγω δικών τους ανασφαλειών, απωθημένων, έλλειψης κατάρτισης και επαγγελματισμού, δικών τους ψυχολογικών προβλημάτων που δεν έλυσαν με προσωπική ψυχοθεραπεία.
Το λειτούργημα του ψυχολόγου είναι ιερό. Οι ψυχές που αφήνονται στα χέρια μας είναι τραυματισμένες, οι αντιστάσεις τους έχουν καμφθεί, για αυτό και ζητούν βοήθεια από ειδικό. Είναι ανήθικο, ανήκουστο, κακόβουλο, αισχρό, εγκληματικό να εκμεταλλευτούμε την ευάλωτη θέση τους για να ικανοποιήσουμε τα δικά μας απωθημένα.
Πάντοτε φρόντιζα να κάνω ψυχοθεραπεία σε άλλο συνάδελφο και να μην αφήνω απωθημένα στην προσωπική μου ζωή. Να ζω τη ζωή μου όπως θέλω εγώ και να μην καταπιέζομαι. Για το γυμναστή, το σώμα του είναι το εργαλείο στη δουλειά του και οφείλει να το διατηρεί καλογυμνασμένο. Για τον ψυχολόγο η ψυχή του και οφείλει να την διατηρεί υγιή και ισορροπημένη....
Πάμε καλά λοιπόν...
Σας χαιρετώ από τα 95,7 κιλά. Η πορεία συνεχίζεται...!
Με αγάπη,
Θέκλα.

Τετάρτη, 5 Σεπτεμβρίου 2012

Πριν και τώρα...


Μια φίλη στο facebook  μου πρότεινε να ανεβάσω δίπλα δίπλα μια φωτογραφία πριν και μετά για να φανεί η διαφορά. Της είπα πως το πριν υπάρχει, το μετά ακόμη να έρθει, το δημιουργώ καθημερινά και του ανοίγω τον δρόμο. Σύγκριση λοιπόν:

Τώρα στα 97.1 κιλά
Πριν στα 102.6 κιλά

Μετά;

Το μετά έχει σημασία. 

Το να ξεφορτωθώ 5,5 κιλά ήταν εύκολο πράγμα. Πολύ πιο εύκολο από τη συνέχεια. Όσο πιο βαριά είμαι τόσο πιο εύκολα φεύγουν τα κιλά και οι πόντοι. Έτσι παρατήρησα από τις προηγούμενες φορές που αδυνάτισα.
Και δεν ήμουν όλες τις μέρες πιστή στο νέο πρόγραμμα. Τις πρώτες μέρες συνέχιζα το ποτό, και όταν πήγα στην Κρήτη έκανα και ατασθαλίες.
Δεν μετανιώνω για αυτό, επειδή ο,τι έγινε, έγινε και μια φορά πας διακοπές, οπόταν είναι πολύ καλή ιδέα να δοκιμάσεις τα τοπικά σπεσιαλιτέ.
Πιστεύω πως όταν πάω διακοπές το επόμενο καλοκαίρι, θα αρκεστώ στο να δοκιμάσω τις τοπικές σπεσιαλιτέ και όχι να τις χλαπακιάσω ανεξέλεγκτα.
Τι είναι το φαϊ; Μια απολαυση που διαρκεί όσο τρως και τα παχύσαρκα άτομα συνήθως τρώνε πολύ γρήγορα και η απόλαυση αυτή διαρκεί πιο λίγη ώρα ή και δεν είναι τόσο σπουδαία επειδή δεν προλαβαίνεις να γευτείς το φαγητό πριν το καταβροχθίσεις.
Τώρα μπορώ και απολαμβάνω το φαγητό περισσότερο.
Πρόσεξα πως το μεσημέρι τρώω περισσότερο από ότι το βράδυ. Έχω μεγαλύτερη όρεξη. Το βράδυ πλέον είμαι καλά και με μια σαλάτα. Πράγμα το οποίο πιστεύω πως έχει να κάνει με το γεγονός πως σταμάτησα να πίνω και ο οργανισμός μου αναπροσαρμόζει τις ενεργειακές μου ανάγκες... Το ποτό τραβά φαγητό. Θέλεις κάτι για να το τσιλλήσεις τζιαι στο τέλος τσιλλούν σε οι μύλλες.... :-)
Η πιο μεγάλη πρόοδος που πιστεύω πως επιτεύχθηκε σε αυτό τον πρώτο μήνα ήταν η αλλαγή νοοτροπίας όσον αφορά στο φαγητό και στο ποτό. Σταμάτησε να αποτελεί πηγή παρηγοριάς. 
Αυτός ο μήνας παρόλο που είμαι σε φάση αδυνατίσματος, δεν σταμάτησε να είναι κανονικός μήνας. Να έχει τα πάνω και τα κάτω του. Τις μέρες που κυλάνε τα πράγματα ομαλά και όλα μας φαίνονται υπέροχα και τις μέρες που συμβαίνουν αναποδιές και στενοχώριες και είμαστε λυπημένοι και μπορεί να φτάσουμε και στο σημείο να νιώθουμε πένθος, έστω κι αν δεν πέθανε κανένας. Μπορεί να πέθανε ένα όνειρο μας, μια σχέση μας, το αξιόγραφο μας :-)
Ενώ έτυχε κάποιες μέρες να βρεθώ σε κατάσταση έντονης στενοχώριας λοιπόν, δεν άλλαξε ο τρόπος που βλέπω το φαγητό και το ποτό. Σε παλιές εποχές, όταν στενοχωριόμουνα, έτρωγα πολύ να σκάσω και τα 3 προηγούμενα χρόνια, έπινα να μη νιώθω. Υπάρχουν και άτομα που από τη στενοχώρια δεν τρώνε, ανήκω στην ομάδα των ανθρώπων που έμαθαν να καταπνίγουν τη στενοχώρια με το φαγητό της παρηγοριάς.
Τον καφέ της παρηγοριάς τον πίνω, εξάλλου πάντα πείνω σκέτο τον καφέ. Το δείπνο της παρηγοριάς όμως, καινούριε αδύνατε εαυτέ μου δεν το έχεις ανάγκη. Καμία απολύτως.
Το φαγητό είναι ευχάριστη εμπειρία και την απολαμβάνεις καλύτερα όταν πεινάς σωματικά, παρά όταν πεινάς συναισθηματικά. Οι αδύνατοι άνθρωποι όταν στενοχωριούνται τρώνε λιγότερο. Οι παχουλοί άνθρωποι όταν στενοχωριούνται τρώνε περισσότερο.
Μπορεί να είμαι τώρα 97 κιλά, δεν θα είμαι όμως μετά.
Μετά θα είμαι 80 το πολύ.
Το μετά ακόμη δεν ήρθε. Ήρθε όμως ο αδύνατος εαυτός μου και θρονιάστηκε μέσα μου και δεν το κουνάει. Είναι απαιτητικός φιλοξενούμενος, δεν σε αφήνει να ησυχάσεις, δεν σου επιτρέπει να καταπνίγεις τα προβλήματα, σε αφήνει εκτεθειμένο στα συναισθήματα σου και στις πραγματικότητες της ζωής, είναι όμως για το καλό σου.
Για το καλό μου είναι να είμαι αδύνατος άνθρωπος, και αντί να τρώω τον άμπακα κάθε φορά που κάτι πάει στραβά και να πίνω τον Βόσπορο, μπορώ πλέον να αντιμετωπίσω γυμνή την αλήθεια. Να αντιμετωπίζω ουσιαστικά οτιδήποτε συμβαίνει στην μέρα μου. Να είμαι παρούσα στη δική μου πραγματικότητα.
Το πάχος είναι ένα μαλακό πουπουλένιο κουκούλι που σε προστατεύει τάχαμου από την κακία και τον πόνο του εξωτερικού και εσωτερικού σου κόσμου.
Είναι μια ακόμη ψευδαίσθηση, είναι το ίδιο με ένα τσιγκούνη γέρο Σκρουτζ, ο οποίος μαζεύει μαζεύει χρήματα, δεν τα χρησιμοποιεί για να τα πολλαπλασιάσει και στο τέλος πνίγεται σε αυτά.
Ε δεν γουστάρω να πνιγώ στο λίπος και συνεχίζω να είμαι αδύνατος άνθρωπος. Τώρα. Και εύχομαι και αγωνίζομαι και πιστεύω και μετά.
Καλό κουράγιο σε όλους τους φίλους και φίλες που μου γράφουν μηνύματα στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο. Ευχαριστώ πολύ για την συμπαράσταση και χαίρομαι που υπάρχουν άνθρωποι που εμπνέονται από τα κείμενα μου.
Μπορούμε να τα καταφέρουμε. Μπορούμε να μετατρέψουμε τον εαυτό μας σε αδύνατο άνθρωπο. Άμα μπόρεσα εγώ να κόψω το ποτό και ακόμα και όταν έχω τις μαύρες μου δεν βάζω σταγόνα στο στόμα μου, μπορούμε όλοι να κόψουμε την ηλίθια συνήθεια του να καταπνίγουμε τη στενοχώρια μας στο λίπος ή και στο αλκοόλ.
Τα φιλιά μου,
Θέκλα

Υ.γ. Αυτό είναι το βίντεο από την πρώτη εκπομπή της σεζόν στη Νέα Μέρα στο Mega.
Και αυτό από την τελευταία εκπομπή στην οποία έλαβα μέρος στις 16 Ιουλίου
Και αυτό από τις 2 Ιουλίου
Ελπίζω μαζί με μένα να μην αδυνάτισαν και οι απόψεις μου!
Χα χα, αυτό είναι ένα άλλο μεγάλο θέμα....
'Ισως στο επόμενο ποστ.