Δείτε τα βίντεο μου

Loading...

Τετάρτη, 8 Αυγούστου 2012

Γιατί επέλεξα να παχύνω τόσο πολύ;

Από τα εφτά μου χρόνια και μετά παλεύω με το πάχος.
Φαντάζομαι πως θα υπάρχει και κάποια κληρονομική προδιάθεση, καθότι η γιαγιά μου η Θέκλα ήταν παχύσαρκη. Οι γονείς μου δεν ήταν ποτέ παχύσαρκοι, κατά καιρούς όμως ανεβαίνουν στην κλίμακα των υπέρβαρων ατόμων και στη συνέχεια κατεβαίνουν σε φυσιολογικά επίπεδα βάρους προσέχοντας τη διατροφή τους.
Σε ηλικία τριών χρονών με τους γονείς μου στην Πάφο

Η αλήθεια είναι πως τόσο η κληρονομική προδιάθεση, όσο και οι συνήθειες της διατροφής επηρεάζουν το αν ένα παιδί θα εξελιχθεί σε υπέρβαρο ή παχύσαρκο ενήλικα.
Στα γενέθλια μου, 7 χρονών. 
 Η δική μου ιστορία ξεκίνησε όταν από τα 7 μέχρι τα 10 μου χρόνια πέρασα μια περίοδο κατά την οποία έτρωγα βουλιμικά. Δεν έκανα ποτέ μου εμετό, η ψυχογενής βουλιμία έχει μέσα το στοιχείο του να κάνεις εμετό επίτηδες για να ξεφορτώσεις από το στομάχι σου αυτά που έφαγες. Παρουσίαζα μια πιο ήπια μορφή βουλιμικής συμπεριφοράς.
Θυμούμαι πως το φαγητό τότε άρχισε να αποκτάει για μένα τεράστια σημασία. Για πρώτη φορά άρχισα να τρώω επειδή μου άρεσε η γεύση και όχι επειδή πεινούσα. Ξυπνούσα το πρωι και ήμουν χαρούμενη επειδή το στομάχι μου ήταν άδειο και θα μπορούσα να φάω. Κατά τη διάρκεια της μέρας έτρωγα σε μεγάλες ποσότητες φαγητά, αλμυρά, γλυκά, φρούτα, όλα μέχρι να γεμίσει το στομάχι μου. Όταν φούσκωνα, έπινα ένα ποτήρι αφρόζα και ξάπλωνα μέχρι να αδειάσει το στομάχι μου και να μπορέσω να ξαναφάω. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι μου συνέβαινε τότε και απλώς νόμιζα ότι είχα βρει ένα καινούριο χόμπι, κάτι που μου άρεσε πολύ. Στην πραγματικότητα όμως έπασχα από διατροφική διαταραχή. Οι γονείς μου δεν το αντιλήφθηκαν. Στη δεκαετία του 80 η Ψυχολογία δεν ήταν και πολύ της μόδας. Η συμπεριφορά μου αποδόθηκε σε λαιμαργία, αμαρτία που όσες φορές κι αν εξομολογήθηκα, δεν κατάφερα να καταπολεμήσω. Επειδή δεν ήταν αμαρτία. Δεν αποφάσιζα συνειδητά να κακοποιώ το στομάχι μου με τέτοιο βάναυσο τρόπο. Ήμουν ένα παιδί το οποίο προφανώς περνούσε μια άσχημη ψυχολογική φάση, έπασχε από κατάθλιψη, η οποία είναι δυσδιάγνωστη στην παιδική ηλικία και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να εκδηλωθεί διατροφική διαταραχή. Δεν έχω παράπονο με τους γονείς μου που δεν το αντιλήφθηκαν. Δεν υπήρχαν τέτοιες λέξεις στο λεξιλόγιο τότε όπως ψυχογενής ανορεξία, βουλιμία, βουλιμικό φαγητό κτλπ.
Στα 14 μου χρόνια, στη δευτέρα γυμνασίου και αφού έφτασα ύψος 1.61 και  68 κιλά, κατάφερα από μόνη μου να χάσω 10 κιλά και να γίνω 58 μέσα σε 6 μήνες. Αυτό το κατάφερα με το να περιορίζω το φαγητό μου μετρώντας τις θερμίδες που κατανάλωνα καθημερινά. Ούτε οι διαιτολόγοι και οι διατροφολόγοι ήταν τότε της μόδας στην Κύπρο. Θυμούμαι είχα ένα κόκκινο βιβλιαράκι χειρός, με την ονομασία θερμιδομετρητής, το οποίο αν θυμάμαι καλά αγόρασα από την Αθήνα το καλοκαίρι μετά την πρώτη γυμνασίου και με βάση αυτό κατάφερα να ξεφορτωθώ 10 κιλά. Από τα 14 μου μέχρι τα 20 μου κυμαινόμουν μεταξύ 58 και 63 κιλών. Είχα καταστεί διαιτολόγος του εαυτού μου και βοηθιούμουν στο να παραμένω σε φυσιολογικό βάρος από την καθημερινή πεζοπορία και ποδηλασία. Πήγαινα παντού με τα πόδια ή το ποδήλατο. Στο σχολείο, στα φροντιστήρια, μέχρι ως και την Κάτω Πάφο από τη γειτονιά μας πήγαινα με μια φίλη μου με τα πόδια τα σαββατοκύριακα και επιστρέφαμε. Το πατρικό μου απέχει τουλάχιστον 5 χιλιόμετρα από την Κάτω Πάφο. Όλη αυτή η αερόβια σωματική άσκηση μου έδωσε και ευεξία. Όταν αθλούμαστε, ο εγκέφαλος μας παράγει ενδορφίνες, ουσίες που μας κάνουν να νιώθουμε χαρούμενοι και ήρεμοι...
Στα 20 μου ήμουν αδύνατη.
20 χρονών. Στη βάφτιση της Ελπίδας μου.
Στα 22 μου, μετά τη γέννα του γιου μου ήμουν πολύ παχουλή. Ζύγιζα 107 κιλά τη μέρα που πήγα να γεννήσω και βγήκα 96 από το μαιευτήριο. Η εγκυμοσύνη ήταν δύσκολη και έβαζα τα κιλά με ηλιγγιώδεις ρυθμούς. Από τον 6ο μήνα και μετά έπαιρνα δύο κιλά την εβδομάδα. Και έτρωγα, έτρωγα πολύ.
Ενάμιση χρόνο μετά τη γέννα του Λάζαρου κατάφερα και ξεφορτώθηκα 26 κιλά. 1 χρόνο μετά έμεινα έγκυος στην Κυριακή και πήγα να γεννήσω ζυγίζοντας 94 κιλά. 6 κιλά πιο κάτω δηλαδή από ότι είμαι τώρα. Παρόλο που στην εγκυμοσύνη της Κυριακής πρόσεχα το φαγητό μου, πάλι έβαλα 24 κιλά, αυτό πρέπει να έχει να κάνει και με τον τρόπο που επιδρούν οι ορμόνες στην πρόσληψη βάρους στην περίπτωση μου. Μετά τη γέννα της Κυριακής ξεφορτώθηκα όλα τα περιττά κιλά χωρίς κανένα κόπο. Επέστρεψα στα 70 κιλά μέσα σε ένα χρόνο περίπου. Βάρος που διατήρησα μέχρι και τα 30 μου χρόνια. Στα 31 μου βρέθηκα ξανά παχουλή και στα 32 μου έπεσα από τα 96 κιλά στα 70.
Από το 2010 μέχρι σήμερα βάζω βάρος. Πριν δυο χρόνια ζύγιζα 90 κιλά. Πέρσι 95 και φέτος 100.
Με τη βαφτιστήρα μου την Ελπίδα φέτος το Πάσχα. 17 χρόνια μετά....

Κάποιος ψυχολογικός λόγος υπάρχει για αυτό. Στο βίντεο που ακολουθεί, το οποίο είναι από εκπομπή το 2010 αποδεικνύει πως κάποιες γνώσεις για το αδυνάτισμα είχα ενώ πάχαινα, αυτή τη φορά τουλάχιστον. Κατά ακρίβεια αυτές τις γνώσεις τις έχω από το 1998 όταν εκπαιδεύτηκα για να βοηθώ ως ψυχολόγος ανθρώπους να αδυνατίζουν.

Δίαιτα και Ψυχολογία. Εκπομπή "Σουβλάκι με σούσι" Mega 2010

Σίγουρα η εξέλιξη της επιστήμης της διαιτολογίας και της φυσικής αγωγής έχει εμπλουτίσει αυτές τις γνώσεις και κάποιες απόψεις μπορεί να έχουν αλλάξει. Είχα όμως στα χέρια μου τα εργαλεία για να παραμείνω σε φυσιολογικό βάρος και να μην προσθέτω κι άλλα κιλά.Και παρόλα αυτά έφτασα στα 102 κιλά!!!
Γιατί το έκανα;
Γιατί άφησα τον εαυτό μου να παχύνει;;;

Το 2008 ήταν σημαδιακός χρόνος για μένα. Στα 33 μου χρόνια άλλαξα τον τρόπο ζωής μου. Ή η ζωή μου ήρθε έτσι που αναγκάστηκα να αλλάξω.
Εκείνη τη χρονιά δούλευα πολλές ώρες επειδή πέρα από το γραφείο και τις τηλεοπτικές εκπομπές παρακολουθούσα και ένα μεταπτυχιακό πρόγραμμα και άφησα τον εαυτό μου να εξαντληθεί. Δεν είχα ώρα να κοιμηθώ. Ως αποτέλεσμα άρχισα να έχω προβλήματα υγείας, πρωτόγνωρα για μένα, έντονες αλλεργίες, φωτοευαισθησία με αποκορύφωμα μια λίγο σοβαρότερη ιατρική κατάσταση. Όλα αυτά πιστεύω ως ψυχολόγος, πως προήλθαν από το γεγονός πως ήμουν θυμωμένη με τον εαυτό μου για το λάθος που έκανα στον δεύτερο μου γάμο. Τον Μάη του 2007 προχώρησα σε δεύτερο γάμο, μετά από 6 χρόνια που ήμουν ελεύθερη και σε αυτόν τον γάμο έκανα παρόμοια λάθη με τον προηγούμενο. Τόσο στην επιλογή συντρόφου, όσο και στο ότι άφησα τον εαυτό μου να κακοποιείται συναισθηματικά . Ο γάμος αυτός έληξε τον Ιανουάριο του 2008, αλλά δεν μπορούσα να αντέξω το γεγονός πως έκανα ξανά τόσο σοβαρό λάθος. Τα έβαλα με τον εαυτό μου και όλος αυτός ο θυμός ξέσπασε πάνω μου με αποτέλεσμα να παρουσιαστούν προβλήματα υγείας, τα οποία με τη σειρά τους με καθήλωσαν στο σπίτι. Σταμάτησα να βγαίνω έξω τακτικά, να χορεύω, να περπατώ, να ταξιδεύω.
Όλο αυτό το κλείσιμο στο σπίτι σε συνδυασμό με την απόρριψη της γυναικείας μου φύσης, ώστε να μην ξαναπέσω στο ίδιο λάθος, πιστεύω πως με οδήγησαν στα 100 και κιλά.
Υποσυνείδητα σαν να αποφάσισα να παχύνω ώστε να μην είμαι ελκυστική, να μην κινδυνεύω να ερωτευτώ και να κάνω ξανά το ίδιο λάθος. Ή μάλλον να μην κινδυνεύω να με ερωτευτούν, επειδή εγώ πάχαινα όχι οι άλλοι. Αυτό δεν το συνειδητοποιούσα. Το έκανα υποσυνείδητα. Και όσο μου έλεγαν οι γονείς μου, οι φίλοι μου, τα παιδιά μου πως ήταν κρίμα να βάζω βάρος και θα μου έκανε καλό να προσέχω, τόσο περισσότερο αντιδρούσα και έκανα ακριβώς το αντίθετο. Για να με τιμωρήσω. Για να προστατευτώ από του να ρεζιλευτώ ξανά και να πληγωθώ ξανά.
Και όπως όλες τις ψυχολογικές άμυνες, το αποτέλεσμα δεν είναι το ζητούμενο ή μάλλον δεν είναι μόνο το ζητούμενο. Προστατεύτηκα από του να πέσω ξανά στα δίκτυα του έρωτα, γιατί ποιός θα με ήθελε, με ανταπόκριση, με 30 κιλά παραπάνω, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως ήμουν και ευτυχισμένη.
Η πραγματική μαγκιά είναι να δυναμώσω εγώ. Να μπορώ να είμαι αδύνατη και ταυτόχρονα να προστατεύω τον εαυτό μου από τις αδυναμίες μου. 
Είναι λύση να τυλιχθείς με ένα τόνο λίπος για να προστατευτείς από του να μην κάνεις λάθος, να μην πληγωθείς;
Χαζή και ηλίθια λύση, επειδή στην πορεία απογοητεύεσαι και επειδή δεν έρχεται ο έρωτας, ή τουλάχιστον αυτός που θα ήθελες...

Με πήρε μια αγαπημένη φίλη στο τηλέφωνο πριν λίγο και μου είπε με αγάπη πως γράφω πολύ προσωπικά πράγματα στο μπλογκ και με ρώτησε αν είναι οκ να ξεσκεπάζομαι έτσι.
Για μένα είναι οκ.
Για κάποιαν άλλη κοπέλα ίσως να μην ήταν.
Ή για μένα πριν 2 χρόνια επίσης να μην ήταν.
Οι άνθρωποι που με γνωρίζουν προσωπικά ξέρουν ότι τα λέω. Και τα σωστά μου και τα λάθη μου.
Η αλήθεια ελευθερώσει ημάς....
Έστω κι ένας άνθρωπος, πέρα από εμένα, να ωφεληθεί από αυτά που γράφω αξίζει τον κόπο το ξεγύμνωμα της ψυχής μου.
Σας φιλώ,
Θέκλα

Υ.Γ. Α! Και η επιχείρηση αδυνάτισμα πάει καλά. Σήμερα και χθες έφαγα όλα τα ενδιάμεσα και κρατήθηκα από του να εξωκείλω στα κυρίως γεύματα και στο ποτό.

5 σχόλια:

Ανδρέας Ζουρδός είπε...

Θέκλα σπουδαία ανάρτηση, ευχαριστώ γιατί δίνεις εκ των έσω πληροφορίες για ένα προσωπικό ζήτημα. Υποκλίνομαι.

Chrys Zampas είπε...

Πάρα πολύ καλό ποστ. Το διάβασα με πολύ ενδιαφέρον. Μια ερώτηση λίγο άσχετη με το θέμα. Στο πρώτη φωτογραφία είναι ο Π. Αντρέας; Είμαι και εγώ ενας απο τους πολλούς μαθητές που είχε.

Chrys Zampas είπε...

Πολύ καλό ποστ. Μια ερώτηση άσχετη με το θέμα. Στο πρώτη φωτογραφία είναι ο Π. Αντρέας;

Θέκλα Πετρίδου είπε...

Ανδρέα, χαίρομαι που σου άρεσε η ανάρτηση.
Ναι, στην πρώτη φωτογραφία είναι ο πατέρας μου προτού γίνει ιερέας. Χειροτονήθηκε το 1981. Η φωτογραφία αυτή τραβήχτηκε το 1977, πρέπει να ήμουν μικρότερη από 3 χρονών. Γεννήθηκα το 75 και ο αδελφός μου το 1978. Εδώ η μητέρα μου δεν είναι εγκυμονούσα οπόταν είναι του 1977

yiannis είπε...

θΕΚΛΑ , δοκιμασε Κεφιρ (και ας ακουγεται καπως υδροκλεισμο ψαξτο), επισης δες αυτο http://r-u-sirius.net/main1/index.php/ygeia/honey-cinnamon
...