Δείτε τα βίντεο μου

Loading...

Τρίτη, 28 Αυγούστου 2012

Θα σας πετάξω να ξαλαφρώσω!

Από τη γιαγιά τη Θέκλα, δεν πήρα μόνο το όνομα, αλλά και τη χάρη, από ότι φαίνεται, μέχρι τώρα. Ήταν παχουλή. Παχύσαρκη. Μαγείρευε υπέροχα και της άρεσε το φαγητό. Είχε κι άλλα χαρακτηριστικά η μακαρίτισσα η γιαγιά, πολλά καλά, μερικά όχι και τόσο κολακευτικά, αλλά αυτά τα είπα στον επικήδειο της, πάνε...
Περιττόν να πω ότι ένας θείος μου καλαμπουρτζής, με έβαλε να ορκιστώ πως δεν θα του απαγγείλω επικήδειο :-)
Η γιαγιά η Θέκλα λοιπόν, αγαπούσε πολύ το φαγητό, μισούσε το περπάτημα και φύλαγε πολλά πράγματα. Πάρα πολλά πράγματα. Στο σπίτι της στην Αγία Φύλα στη Λεμεσό, θυμάμαι όταν ήμουν μικρή, υπήρχε ένα μεγάλο σκοτεινό δωμάτιο, κάτι σαν αποθήκη, βασικά ήταν δυο υπνοδωμάτια, τα οποία είχαν μείνει ανολοκλήρωτα για κάποια χρόνια. Σε εκείνο το κελάρι λοιπόν, εκτός από τα σκοινιά με τα κρεμασμένα προς αποξήρανση κρεμμύδια, σκόρδα και καφτερά κόκκινα πιπέρια, μπορούσες να βρεις ένα σωρό πράγματα. Χρήσιμα και άχρηστα. Πολλά πράγματα, πάρα πολλά. Κάσες με παλιές εφημερίδες και παλιά περιοδικά, αντικείμενα, ρούχα ο,τι φανταστείς.
Η γιαγιά η Θέκλα δεν πέταγε σχεδόν τίποτα.
Όταν πέθανε όμως ήταν, όπως όλοι οι άνθρωποι, μόνη. Δεν είχε μαζί της κανένα από εκείνα τα αντικείμενα που φύλαγε τόσα χρόνια. Τη θυμάμαι, τις τελευταίες μέρες προτού φύγει, κουλουριασμένη στο κρεββάτι της, μια σταλίτσα. Προτού πεθάνει, αδυνάτισε έντονα. Ούτε το λίπος δεν κατάφερε να πάρει μαζί της...
Πέθανε σε βαθειά γεράματα. Σχεδόν ενενήντα χρονών. Το πάχος της δεν της στέρησε την μακροζωΐα. Εντάξει, έπαθε διαβήτη στη μέση ηλικία, δυο, αν θυμάμαι καλά, εγκεφαλικούλια γύρω στα 70, αλλά έζησε πολλά χρόνια.
Τα πράγματα της η γιαγιά δεν τα πήρε μαζί της στον τάφο. Δεν τα πήρε όμως, ούτε και στο τελευταίο της σπίτι. Όταν έφυγε από τη Λεμεσό και ήρθε στην Πάφο για να τη φροντίζουμε, το σπίτι της πουλήθηκε. Το κληρονόμησε ο θείος μου και το πούλησε για να κτίσει άλλο σπίτι στη Λευκωσία όπου ζούσε και ζει. Θυμάμαι εξαιρετικά έντονα, πρέπει να ήμουν 9 χρονών τότε, όταν ετοίμαζε το σπίτι για να το δώσει στον νέο του ιδιοκτήτη. Έβγαλαν στην αυλή όλα τα αντικείμενα, τα έπιπλα και όσα θεωρήθηκαν άχρηστα μαζεύτηκαν σε ένα σωρό προς αποτέφρωση. Προσωπικά, το θεωρώ πολύ πιο σεβαστικό να καούν τα ενθύμια, παρά να πεταχτούν στα σκουπίδια. Επειδή όμως η γιαγιά είχε πολλά πράγματα και ο χρόνος ήταν λίγος δεν κατάφερε κανείς να ξεδιαλέξει από όλα εκείνα τα πράγματα, αυτά που ήταν σημαντικά.
Θυμάμαι να τους φωνάζω να καθυστερήσουν τη φωτιά, για να ψάξω. Μια παλιά συρταριέρα, ψηλή, πρέπει να ήταν σε κανονικό ύψος, εγώ ήμουν παιδί τότε, που μέσα είχε όλου του κόσμου τα αναπάντεχα καλά. Εκεί βρήκα το σετ ραπτικής της γιαγιάς και τα μετάλλια του παππού από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο! Τα οποία θα καίγονταν επί τόπου. Πήρα μόνο τα μετάλλια και τα πήρα στο σπίτι. Και θυμάμαι πως σκεφτόμουν από τότε πως αν μαζεύεις πολλά πράγματα, στο τέλος χάνεις και τα σημαντικά. Ενώ όταν ξεδιαλέγεις ποια είναι σημαντικά και ποια όχι, εκτός του ότι συγυρίζεται ο τόπος, έχουν πιο πολλές πιθανότητες τα σημαντικά να φυλαχθούν...
Αυτή την περίοδο που αλλάζω, που γίνομαι αδύνατη, όχι απλώς αδυνατίζω, νιώθω έντονα την ανάγκη να συγυρίσω τα πράγματα μου, να τα ξεδιαλέξω, να πετάξω τα άχρηστα και να κρατήσω τα χρήσιμα.
Τα δικά μου πράγματα συνίστανται κυρίως σε χαρτούρα και βιβλία. Πολλά βιβλία, τετράδια σημειώσεων, φωτοτυπίες από το πανεπιστήμιο, λογαριασμοί κλπ, κλπ.
Εξωτερικά δεν φαίνεται αυτή η ακαταστασία στο σπίτι μου, επειδή φρόντισα να τα καταχωνιάσω σε δυο μεγάλα μπαούλα και απέξω κούκλα, από μέσα όμως.... πανούκλα! Της αχρηστίας το απαύγασμα.
Τι χρειάζομαι για παράδειγμα τους λογαριασμούς των τελευταίων 15 χρόνων; Αφού τους πλήρωσα και έκανα και τις φορολογικές μου δηλώσεις. Τι λόγος υπάρχει να κρατάω ένα κάρο φωτοτυπίες από παραδόσεις καθηγητών, αυτή ήταν η συνήθης πρακτική όταν σπούδαζα στη Θεσσαλονίκη, οι οποίες και απαρχαιωμένες είναι και το πιο σημαντικό δεν της έχω διαβάσει ξανά τα τελευταία 15 χρόνια που τέλειωσα το πανεπιστήμιο;
Διαβάζω συνέχεια, αλλά διαβάζω καινούρια βιβλία, καινούριες έρευνες και σίγουρα σημειώσεις γραμμένες στο χέρι και φωτοτυπημένες, δεμένες με πλαστικό δεν είναι κάτι που αξίζει τον κόπο να κρατήσεις. Τα βιβλία δεν τα πετάω ποτέ. Σε προηγούμενη εκκαθάριση μάζεψα όλα τα θρησκευτικά βιβλία που είχα και δεν χρειαζόμουν, τα έβαλα σε αρκετές κάσες και τα έδωσα στον πατέρα μου να τα δώσει σε ανθρώπους που τα ήθελαν. Δεν μπορώ να πετάξω βιβλίο. Ούτε φωτογραφία. Σημειώσεις και παλιούς λογαριασμούς ναι. Εδώ και μια εβδομάδα κατάφερα να ξεπετάξω το ένα μπαούλο. Πέταξα πολλά άχρηστα έγγραφα, και βρήκα αρκετά σημαντικά: το πτυχίο μου, πιστοποιητικά μεταπτυχιακών εκπαιδεύσεων, πιστοποιητικά συμμετοχών σε συνέδρια, ομιλίες γραμμένες στο χέρι, ένα πιστοποιητικό εκκλησιαστικού γάμου, ένα πολιτικού, δύο πολιτικά διαζύγια, πιστοποιητικά βάπτισης των παιδιών, συστατικές επιστολές από τους προπτυχιακούς καθηγητές μου, αριστεία και βραβεία από το γυμνάσιο και το λύκειο, το πρωτότυπο απολυτήριό μου...
Φαντάζομαι πως στο επόμενο μπαούλο θα βρω το εκκλησιαστικό διαζύγιο του πρώτου γάμου, την επιστολή που έγραψα για το εκκλησιαστικό δικαστήριο την οποία ο π. Διονύσιος τη θυμάται ακόμη και συγκινείται, άμα τη βρω θα βάλω ένα κομμάτι για να καταλάβετε γιατί, μια επιστολή διαμαρτυρίας η οποία στάθηκε η αφορμή να εκδιωχθώ ως επαναστατικό στοιχείο από το χριστιανικό φοιτητικό οικοτροφείο που έμενα τα πρώτα δύο χρόνια των σπουδών μου,  θα βρω το δικό μου πιστοποιητικό γέννησης, τις βεβαιώσεις για τις σπουδές μου στο πιάνο, τις ξένες γλώσσες κτλπ.
Όλα αυτά, χαμένα κάτω από πολλά κιλά άχρηστης χαρτούρας, ασήμαντων πλέον αποδείξεων, λογαριασμών και σημειώσεων. 
Όπως ακριβώς κάτω από τουλάχιστον 20 άχρηστα κιλά λίπους κρύβεται ο πραγματικός εαυτός μου....
Γιατί μαζεύουμε άχρηστα πράγματα;
Για να νιώσουμε ασφάλεια, για να μη χάσουμε τι; Το παρελθόν γιατί το μέλλον ακόμη δεν έχει αποτυπωθεί.
Πότε άρχισα να μαζεύω; Όταν άρχισα να παχαίνω. Μέχρι να τελειώσω το πανεπιστήμιο δεν είχα αυτή την τάση. Θυμάμαι πως πέταξα όλα τα βιβλία και τετράδια του γυμνασίου και του λυκείου και κράτησα μόνο κάποια τετράδια εκθέσεων. Θυμάμαι κάθε τέλος της σχολικής χρονιάς κάναμε μεγάλη χαρά με τον αδελφό μου να αποτελειώνουμε τα βιβλία της χρονιάς που πέρασε. Για να αφήσουμε πίσω μας το παρελθόν, και ο,τι είχαμε να επωφεληθούμε από αυτό, ήταν ήδη αποθηκευμένο στη μνήμη του εγκεφάλου μας.
Όταν άρχισα να παχαίνω όμως, ένιωθα τρομερή ανασφάλεια να πετάζω οποιοδήποτε χαρτί, έντυπο, έγγραφο. Όλα μπορεί να χρειαζόντουσαν μετά. Μπορεί να φαίνονταν χρήσιμα στο μέλλον, επιβαρύνοντας το παρόν και προσπαθώντας μάταια να διατηρήσουν το παρελθόν...
Όπως ακριβώς και με το φαγητό. Όπως κάθε φορά πριν φύγω από το σπίτι πάω στην τουαλέτα, μην τυχόν και μου χρειαστεί εκτός σπιτιού, το ίδιο και με το φαγητό. Τις περισσότερες φορές έτρωγα για να μην πεινάσω. Εντελώς αφύσικη κατάσταση. Η φυσική είναι να τρως επειδή πεινάς και να σταματάς επειδή χόρτασες.
Ο άνθρωπος δεν είναι μηρυκαστικό ον όπως τις αγελάδες. Η επιπλέον τροφή που παίρνει δεν αποθηκεύεται κάπου πρόχειρα ώστε να την ξαναμασήσει μετά που δεν θα έχει τροφή με την ησυχία του. Οποιαδήποτε ποσότητα περιττής ενέργειας παίρνουμε από το στόμα μας αποθηκεύεται στο κορμί μας υπο την μορφή λίπους. Τόσο απλά. Και καθοριστικά. 
Και τι είναι αυτός ο φόβος πως αν δεν φάω τώρα θα πεινάσω μετά και τι θα κάνω αν δεν βρίσκω φαγητό; Ηλίθιος. Κατάλοιπο ίσως της Κατοχής. Παρόλο που στην Κύπρο δεν περάσαμε γερμανική κατοχή και την επακόλουθη πείνα, η μητέρα μου έζησε έξι με εφτά χρόνια στην Αθήνα, από το 63 μέχρι το 69 ή το 70 νομίζω, και ο πατέρας μου τέσσερα, από το 1970 μέχρι το 1974. Ζώντας μαζί με Αθηναίους, ανθρώπους που είχαν βιώσει την κατοχή. Άρα ίσως κάποιος επηρεασμός να υπήρξε από εκεί. Για αυτό τα ντουλάπια μας ήταν πάντα υπερπλήρη με ξηρά τροφή, μην τυχόν και λείψει το φαΐ, και η κατάψυξη το ίδιο. Γεμάτη παγωμένα κρέατα, τυριά και λουκάνικα. Μήπως και πεινάσουμε...
Αλλά τώρα δεν διάγουμε περίοδο πείνας και τα τρόφιμα που αποθηκεύουμε συνήθως χαλάνε και τα πετάμε, πετώντας και τα λεφτά μας. 
Ο άνθρωπος δεν παθαίνει τίποτα άμα μείνει νηστικός. Δεν λένε πως αντέχει 40 μέρες χωρίς φαγητό και 3 χωρίς νερό;
Άρα, δεν θα πάθω τίποτα αν πεινάσω και δεν βρω εκείνη την ώρα τροφή. 
Δεν θα χαλάσει ο κόσμος. Το πολύ πολύ να κάψω από το αποθηκευμένο λίπος για ώρα ανάγκης.

Εξηγούσα σε μια φίλη προχθές, τι σημαίνει το γίνομαι αδύνατη, δεν αδυνατίζω.
Σημαίνει πως αλλάζω σε έναν αδύνατο άνθρωπο, που δεν παίρνει περισσότερο φαγητό από όσο χρειάζεται και δεν κινδυνεύει να παχύνει ξανά. Το να αδυνατίσεις απλώς δεν είναι τόσο δύσκολο όσο το να αλλάξεις κοσμοθεωρία και τρόπο ζωής και να μετατραπείς σε ένα αδύνατο άνθρωπο.
Αυτές τις μέρες νιώθω πολύ ανάλαφρη. Δεν είναι μόνο τα 4 τουλάχιστον κιλά που έλιωσαν κι έφυγαν από το σώμα μου. Ούτε οι πόντοι που έχασα. Είναι και το γεγονός ότι μαγειρεύω μικρές ποσότητες φαγητών και βάζω στα πιάτα λίγο λιγότερο από όσο θα έτρωγε ο καθένας. Έτσι δεν υπάρχουν περισσεύματα στα πιάτα των παιδιών για να τα φάω εγώ. Και στην περίπτωση που αφήσουν κάτι στο πιάτο, η Κυριακή το κάνει πολύ συχνά αυτό, είπαμε είναι αδύνατο άτομο, παίρνω το πιάτο αμέσως μετά που τελειώνουμε και πετάω το υπόλοιπο στον κάλαθο των αχρήστων.
Κάποιοι ίσως διαβάζοντας αυτό το τελευταίο να σκεφτούν: εδώ περνάμε κρίση, σε τόσες χώρες υπάρχει πείνα κι αυτή πετάει το φαϊ; Εκείνο το συγκεκριμένο φαγητό που μένει στο πιάτο της μικρής ή του μεγάλου, που μπορεί να είναι και 300 θερμίδες ή έστω 200, δεν μπορεί να φυλαχθεί και είτε θα το πετάξω στον κάλαθο αχρήστων, που ήταν μέχρι πρόσφατα το στομάχι μου, ή στον κάλαθο αχρήστων της κουζίνας. Πετάγοντας το στο στομάχι μου θα αποθηκευτεί σε μορφή λίπους, πετάγοντας το στον κάλαθο των αχρήστων θα λιώσει στον σκουπιδότοπο. Ποιό από τα δύο είναι λιγότερο κακό; Να γίνομαι η "σαρκά του δημαρχείου", όπως με αποκαλούσε ο πατέρας μου την εποχή που τέλειωνα το πιάτο του αδελφού μου, επειδή εν αμαρτία να πετάζουμε το φαΐ;
Εν αμαρτία, αν το πάρεις έτσι, να μαγειρεύεις περισσότερο από όσο χρειάζεσαι. Ξοδεύεις περισσότερα χρήματα, περισσότερο χρόνο και φορτώνεσαι άχρηστες θερμίδες. (Η λέξη αμαρτία χρησιμοποιείται χάριν συζήτησης...)

Less is more και στο φαγητό λοιπόν.
Και το τελευταίο: με τις νέες συνήθειες της αδύνατης γυναίκας γλιτώνω τουλάχιστον 100 ευρώ την εβδομάδα από τα ψώνια. Σε αυτά συμπεριλαμβάνονται και τα χρήματα που έπινα σε μορφή αλκοόλ. Τώρα που είμαι επιτέλους έτοιμη, το έχω βάλει πείσμα και έχει 9 μέρες να πιω αλκοόλ, ούτε σταγόνα. Και μαντέψετε: Μπορώ να ζήσω και χωρίς αυτό. Αντέχω. ΄Αμα μου έρθει η επιθυμία πίνω ένα τσάι σκέτο ή καφέ χωρίς ζάχαρη. Ο καφές δεν είναι πολύ καλή ιδέα να πίνω συνέχεια, ευτυχώς έρχεται χειμώνας και θα αρχίσω πάλι τα βοτανικά τσάγια.
Δευτέρα 3 του Σεπτέμβρη έχουμε πρεμιέρα στην πρωινή εκπομπή Νέα Μέρα στο Mega. Ανυπομονώ. Θέλω να δω το βίντεο μετά την εκπομπή για να χαρώ τη διαφορά. Τα προγούλια που ξεφούσκωσαν η κοιλιά που σμικρύνθηκε. Χαίρομαι πολύ για αυτό.
Πιστεύω πως μεγάλο ρόλο στο να νιώθω χαρούμενη παίζει και το γεγονός πως έκοψα το ποτό, υπάρχει η άποψη πως το βράδυ που πίνεις ανεβαίνεις ψυχολογικά και το πρωι που ξυπνάς πέφτεις, όντως ξυπνώ με μεγαλύτερη όρεξη τώρα και επίσης, όσο ξαλαφραίνω από πράγματα τόσο ανακουφίζομαι.
Οι δημόσιες εξομολογήσεις από δω, παρόλες τις αντιρρήσεις στενών μου φίλων, με βοηθούν αφάνταστα. Μιλώντας για οδυνηρά πράγματα από το παρελθόν είναι σαν να τα πετάς από πάνω σου, σαν να συγυρίζεις το μπαούλο, να βγάζεις το μπουφάν που φοράς καλοκαιριάτικα. Γουστάρω να λιώνει το λίπος και να χάνεται και να αποκαλύπτομαι εγώ.
 Χαρούμενη, ζωντανή, ανάλαφρη, όπως σε αυτή τη φωτογραφία από πριν 4 χρόνια. Την τελευταία φορά που υπήρξα αδύνατη στο παρελθόν.
Από δω και πέρα φυσικά γίνομαι αδύνατη για πάντα....!
Τα φιλιά μου
Θέκλα

1 σχόλιο:

Αντρέας Ζουρδός είπε...

Καμία σχέση η φωτό! Άντε συνέχισε έτσι!