Δείτε τα βίντεο μου

Loading...

Παρασκευή, 10 Αυγούστου 2012

Οι αδύνατοι άνθρωποι...

Από τα αδύνατα μου χρόνια... :-)
 Ούσα ένας άνθρωπος που βασανίζομαι από τα 10 μου χρόνια με το πάχος, πάντα αναρωτιόμουν πώς θα ήταν η ζωή μου αν γεννιόμουν αδύνατη. Όπως την κόρη μου, για παράδειγμα.
 Η οποία, πάντοτε ήταν πάνω από το μέσο όρο ύψους και κάτω από τον μέσο όρο βάρους. Το ψηλή δεν με απασχολούσε και ιδιαίτερα, επειδή για γυναίκα το να είσαι μετρίου ύψους βολεύει. Ή για μένα τουλάχιστον. Είμαι αρκετά ψηλή για να φτάνω τα ράφια στην κουζίνα και αρκετά κοντή για να χαίρομαι τα ψηλά τακούνια. Όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμμαστάρια ένα πράμα, αλλά το πρόβλημα μου στην εφηβεία και την πρώτη νεότητα ήταν γιατί να μη γεννηθώ αδύνατη;;;
Σήμερα διάβασα ένα εξαιρετικό ποστ 
Το οποίο έρχεται να επιβεβαιώσει αυτό το ποίο πιστεύω εδώ και χρόνια. Πως αδύνατος άνθρωπος δεν γενιέσαι, αλλά γίνεσαι.
Γεννήθηκα αδύνατη. Παχιά έγινα στην πορεία!
Έτσι απλά. Η κληρονομικότητα ίσως έχει να κάνει με το πού θα στοιβάσουμε το περιττό λίπος όταν το αποκτήσουμε. Κάποιοι το βάζουν στην κοιλιά, άλλοι στην περιφέρεια και όταν γίνεις για τα καλά παχύσαρκος το βάζεις παντού. (Το δικό μου καμπανάκι ήταν όταν άρχισα να βάζω στομάχι και προγούλια, κάτι που δεν είχα ποτέ πριν)...
Δεν είμαι επιστήμονας της γενετικής, και σίγουρα δε διενεργώ επιστημονικές έρευνες. Βασισμένη στην παρατήρηση όμως, κατέληξα στο συμπέρασμα πως οι αδύνατοι άνθρωποι είναι αδύνατοι επειδή συμπεριφέρονται ως τέτοιοι και οι παχουλοί είναι παχουλοί για τον ίδιο λόγο. Και εάν κάποιος παχουλός αποφασίσει να συμπεριφερθεί ως αδύνατος άνθρωπος τότε αναπόφευκτα θα αδυνατίσει.
Επειδή όπως λέι και ο Ανδρέας Ζουρδός:  το φαινόμενο της απώλειας λίπους όταν τρώμε λιγότερες θερμίδες απ’ ότι καίμε είναι όσο επαληθεύσιμο φαινόμενο είναι και ένα ποτήρι που πέφτει στο πάτωμα και σπάει.. (γυάλινο ποτήρι, εννοείται:-), οι αδύνατοι άνθρωποι ή καλύτερα αυτοί που έχουν φυσικό βάρος τρώνε μόνο όσο χρειάζονται για να λειτουργήσουν. Δεν τρώνε περισσότερο. Η πρόσληψη περισσότερων θερμίδων από όσες καίμε αναπόφευκτα οδηγεί στην αποθήκευση αυτής της αχρησιμοποίητης ενέργειας στο σώμα μας υπό την μορφή λίπους. Τόσο απλά.

Πώς συμπεριφέρονται λοιπόν οι αδύνατοι άνθρωποι;
  1. Τρώνε. Όταν πεινάσουν τρώνε.
  2. Τρώνε όσο χρειάζονται. Όταν χορτάσουν σταματούν.
  3. Κινούνται. Γυμνάζονται για ευχαρίστηση. Έχουν χόμπι που έχουν σχέση με την κίνηση του σώματος όπως ο χορός, το περπάτημα, τα ομαδικά αθλήματα κτλπ.
  4. Τρώνε το φαγητό τους. Δεν τους τρώει. Το τρώνε αργά και με ευχαρίστηση, απολαμβάνουν κάθε μπουκιά. Δεν τρώνε σαν να τους τρέχει κάποιος ξοπίσω ή επειδή νιώθουν ενοχές για να μην το δουν ούτε οι ίδιοι πως και πόσο έφαγαν.
  5. Τους αρέσει ο εαυτός τους και το σώμα τους όπως είναι. Νιώθουν αυτοπεποίθηση για την εμφάνιση τους και φορούν ρούχα που τους κολακεύουν.
  6. Κοιτάζουν οτιδήποτε άλλο στους άλλους ανθρώπους εκτός από το βάρος τους. Ποτέ δεν θα τους ακούσεις να κατηγορούν κάποιον επειδή είναι παχουλός ή ανορεξικός. Για αυτούς τα σώματα των άλλων δεν είναι "ορατά" επειδή δεν έχουν εμμονή με το δικό τους. Κοιτάζουν πρώτα τον άνθρωπο, το πρόσωπο, την προσωπικότητα, την καρδιά, το χαρακτήρα και δεν εστιάζονται στο βάρος του. Δεν έχουν εμμονή με το βάρος.
  7. Δεν φοβούνται ότι θα παχύνουν. Παρόλα αυτά ζυγίζονται τακτικά, τουλάχιστον μια φορά κάθε 2 εβδομάδες κι αν δουν ότι πήραν βάρος, για λίγες μέρες κάνουν μερικές περικοπές ή γυμνάζονται περισσότερο.
  8. Δε δαιμονοποιούν τα σνακς και τα γλυκά. Απλώς τρώνε μια στο τόσο, δε νιώθουν ότι στερούνται και μπορεί να τα αφήσουν και στη μέση.
  9. Τρώνε πρωινό. Η κόρη μου μόλις ξυπνήσει η έγνοια της είναι να φάει πρωινό. Συνήθως δημητριακά με γάλα, από το οποίο αφήνει το περισότερο μέσα, και παρόλο που γκρινιάζω για την σπατάλη του γάλακτος, καλά κάνει.
  10. Δεν νιώθουν υποχρεωμένοι να αδειάσουν το πιάτο τους, ούτε να φάνε όλο το φαγητό για το οποίο πλήρωσαν. Η σχέση τους με το φαγητό είναι απλή και ξεκάθαρη. Τρώνε μόνο όταν πεινάνε κι όταν χορτάσουν σταματάνε.
  11. Δεν τρώνε για συναισθηματικούς λόγους. Δεν ξεσπούν στο φαγητό όταν νιώθουν χάλια. Το φαγητό είναι για αυτούς μόνο πηγή σωματικής ενέργειας. Τίποτε άλλο. Όταν πεινάνε το λιγουρεύονται, όταν δεν πεινάνε δεν τους κάνει καμιά αίσθηση..
 Είμαι παχουλή και θέλω να γίνω αδύνατη.
Το παραδέχομαι πως είμαι παχουλή. Θα γίνω αδύνατη όμως, κατά τη γνώμη μου, μόνο όταν αρχίσω να ζω ως αδύνατη.
Για αυτό παρόλο που σήμερα πήγα στην Αναστασία, τη διαιτολόγο μου, και βρήκαμε πως δεν έχασα βάρος αλλά μόνο πόντους στη μέση και στην κοιλιά, σταματώ να δηλώνω παχουλή. Δηλώνω αδύνατη. Σκέφτομαι σαν αδύνατη και γίνομαι.
Είσαι ο,τι σκέφτεσαι και είσαι ο,τι τρως.
Αρχίζω να σκέφτομαι σαν αδύνατη και να τρώω το ίδιο. Σαν να ήμουν αδύνατη.

Σήμερα προέκυψε και κάτι απρόσμενα υπέροχο. Πετάω την Κυριακή για Χανιά και επιστρέφω τον Δεκαπενταύγουστο. Μίνι διακοπές, δώρο μέσα στην ταλαιπωρία αυτού του χρόνου. Η πρώτη μου σκέψη ήταν: Θα πάω Κρήτη και θα αφήσω τη δίαιτα, θα φάω όλα αυτά τα υπέροχα κρητικά φαγητά μέχρι να σκάσω. Δεν είμαι παχουλή όμως. Είμαι αδύνατη. Θα φάω όπως θα έτρωγε η κόρη μου στις διακοπές. Θα τα δοκίμαζε όλα, θα σταματούσε όμως όταν ένιωθε γεμάτη. Και σκοπεύω να απολαύσω την κρητική κουζίνα. Δεν θα κάνω όπως το 2008 που πήγα στην Ιταλία και δεν έφαγα καθόλου πίτσα ή μακαρόνια, μόνο μια φορά παγωτό. Θα φάω, αλλά δεν θα το αφήσω να με φάει...
Φιλιά,
Θέκλα.

1 σχόλιο:

Anastasia from Natbeesfashion είπε...

Μπραβο Θεκλα, ισως η αλλαγη νοοτροπιας το κανει πιο ευκολο!Καλη δυναμη και καλη συνεχεια:)